Banner

Joan As Police Woman

''Gelukkig ben ik constant aan het walgen van allerlei toestanden, en dat la

Guy Peters - foto's: Evy Ottermans - 15 november 2006

Als het aan ons ligt, dan verdient Joan Wasser binnenkort een prominente plaats in de categorie "Vrouw van het jaar". Haar debuutalbum Real Life is er eentje for the ages en het Belgische publiek, dat al een paar keer de kans kreeg om haar aan het werk te zien, begint stilaan plat te gaan. Er is nog hoop.

U was er misschien bij in het Rivierenhof, op Pukkelpop, in de Handelsbeurs, of in de Trix? Goed zo, want de kans is immers groot dat u tevreden naar huis keerde. Volgende week doet Joan As Police Woman nog de Botanique aan, maar reppen voor een kaartje is niet nodig: het optreden is al geruime tijd uitverkocht. Hoog tijd voor een nadere kennismaking dus. We sleepten het opdondertje voor onze micro en waren volledig weg van haar aanstekelijke energie en geanimeerd getetter.

enola: Heb je Ministry nog eens aan het werk kunnen zien na Pukkelpop?
Wasser: "Nooooo! Helaas!"
enola: Het was een van m’n favoriete momenten op het festival: je wandelde het podium op en meteen vroeg je het publiek of zij ook vonden dat Ministry zo "fucking amazing" was de avond ervoor.
Wasser: (grijns) "Ik was er niet mee aan het lachen! Ik vond ze ge-wel-dig, ook al omdat ze zo direct en uitgesproken waren. Ze zijn super, omdat ze niet enkel de Amerikaanse regering aanvallen, maar élke regering. Je weet wel, "iedereen is corrupt", en zij zeggen dat, maar de manier waarop! (gooit handen in de lucht) Maar natuurlijk is het vooral een aanval op onze regering, en dat zorgt toch steeds voor een glimlach op m’n gezicht."
enola: Om nog maar te zwijgen van die geluidsmuur.
Wasser: "Oh yeah, totally! Ik heb er geen idee van hoe die mannen zo snel en zo strak kunnen spelen. Ik speel zelf niet van die muziek, en net daarom is het zo opwindend om te horen."

enola: Je bent zelf opgegroeid met punkmuziek en zat jaren in een circuit van luide rock. De energie die daar te vinden was, mis je die nu niet?
Wasser: "Ik luisterde naar hopen punk toen ik een tiener was, en nu nog eigenlijk, vooral als ik in de auto zit. Thuis gebeurt dat minder, maar daar luister ik eigenlijk zelden naar muziek. De stilte rondom me vind ik geweldig. Er gaat genoeg om in m’n hoofd om daar al een soundtrack uit te halen."
"Vroeger had ik echter wel behoefte aan dergelijke muziek. Punk, heavy stuff in ’t algemeen, dingen als The Jesus Lizard, dat soort bands. Ze waren gewoon uniek, en het gevoel dat je kreeg als je ze live zag spelen, was ook uniek. Ze gaven concerten die zo zot en zo goed waren, dat je er gewoon high van werd. De energie en de intensiteit van die optredens, en dat werd dan gecreëerd door maar vier mensen. Gewoon ongelooflijk."
"Of ik de energie en het volume mis? Weet je, ik heb echt wel luid gespeeld, ook met de viool. Ik speelde zo luid als maar mogelijk was, op een Hiwatt versterker van 100 watt en grote boxen, met daarenboven nog eens een stuk of vier distortion-pedalen. Met The Dambuilders speelden we iets tussen pop en punk, maar tijdens optredens kwam er ook redelijk wat noise aan te pas. Soms speelden we songs, maar soms hadden we ook de behoefte om, je weet wel...
enola: ... lawaai te maken?
Wasser: "Yeah! Gewoon dingen die we moesten doen, soundscapes en zo, en dat gaf me heel lang voldoening. Ik was klassiek getraind, maar op een heel andere manier met het instrument omgaan vond ik ook boeiend, al heb je er geen idee van hoeveel energie er soms kruipt in het zingen van een heel langzame song. En eigenlijk is dat voor mij wel vergelijkbaar hoor."

enola: Dezelfde kick?
Wasser: "Ja, maar het is gewoon een andere drug. Ergens wel vergelijkbaar, je krijgt er een gelijkaardige rush van. In plaats van al je energie meteen naar buiten te gooien, moet je het zien te bewaren en proberen te focusen op dosering. Ik vond het super om op die manier met muziek te leren omgaan, om te ontdekken hoe krachtig zoiets wel kan zijn. Het is heel anders dan je maag meteen leegkotsen op tafel, omgaan met dat soort intensiteit."
"Een tijdje geleden zag ik Low spelen in Antwerpen. Ik had een jaar of tien geleden al eens met hen gespeeld, en ik kon me ervan herinneren dat ze niet helemaal geconcentreerd waren, dus het was niet zo’n succes. Maar toen ik ze hier zag, nadat ik had gespeeld, hebben ze me gewoon weggeblazen op hun manier. Het was zonder twijfel het beste concert dat ik dit jaar zag. Ze waren verbijsterend goed, en net door die gecontroleerde intensiteit. Het was zo ontroerend en heavy tegelijkertijd."

enola: Wanneer ben je overgeschakeld naar kalmere muziek? Wat zorgde voor die stap?
Wasser: "Eigenlijk in de periode dat ik meer met anderen ging werken. Rond 1999 ben ik bij Antony gaan spelen, dat was echt een heel leerrijke periode, omdat er bij hem het tegenovergestelde werd gedaan: het was rustig en met andere muzikanten met een snaarinstrument. En voor mij was dat als een Renaissance, het was immers wat ik aanvankelijk had gestudeerd, en spelen in een strijkkwartet was ook een soort bevrijding. Het kon allemaal zoveel kanten op, en dat terwijl ik er zo lang vandaan was gebleven. Maar de terugkeer naar die muziek, en dan zeker in de context van Antony’s fantastische stem, was voor mij een goede beslissing. Het was ook in die periode dat ik songs ben beginnen schrijven en gitaar ben gaan leren spelen. Het was een goed moment om uit te maken wat voor muziek ik zelf wilde maken. Ik heb ook wel een hele tijd nodig gehad om te wennen aan het geluid van m’n eigen stem, die ik aanvankelijk verschrikkelijk vond."
enola: Nam je ooit zanglessen?
Wasser: "Nee, maar bedankt als je dat als compliment bedoelt! (lacht) Als je iets doet waar heel veel discipline bij komt kijken, zoals viool spelen, dan kan je jezelf heel wat leren. Ik leerde erdoor leren, en manieren zoeken om me te ontplooien, en vanuit die achtergrond ben ik aan m’n zang gaan werken tot ik er uiteindelijk wel tevreden over was."
enola: Heb je ooit het gevoel gehad dat je als muzikant je instrument volledig beheerste?
Wasser: "Van de viool wordt altijd gezegd dat je ze nooit hemaal kan beheersen, dat je er nooit goed genoeg voor bent, dat je levenslang moet blijven oefenen. Ik denk niet dat ik ooit het gevoel zou kunnen krijgen dat ik een instrument zo goed kan bespelen, want je hebt ook nog altijd figuren als Jimi Hendrix en Maria Callas. Je kan het beste in jezelf naar boven halen en jezelf overstijgen, en dat is wat ik probeer te doen. Het is geen doel van me om een instrument volledig te beheersen, omdat het gewoonweg niet mogelijk is, omdat ik weet dat er altijd een volgend niveau is."

enola: Er is altijd nog het verhaal van John Coltrane, die zelfs vlak voor z’n dood nog steeds het gevoel had dat hij nog zoveel te leren had.
Wasser: "Grappig dat je hem vermeldt, want ik heb de laatste tijd heel veel naar zijn muziek geluisterd. Het is gewoon zo... (zucht diep)... buitengewoon, weet je. Ik heb daar soms geen woorden voor."
enola: Hij was een van de grootsten.
Wasser: "Ja, en hij had die vibe, die hem zo aantrekkelijk maakte. Wat hij uitstraalde, dat was niets minder dan gecontroleerde hitte. Kijk naar de foto’s die je van hem vindt: the dude, you’d hardly ever see him talk. Hij ziet er altijd zo kalm uit, en intens tegelijk, alsof hij een innerlijke storm te bedwingen heeft."

enola: Real Life leunt ook tegen een jazzgevoel aan in heel wat nummers. Luisterde je veel naar het genre in de periode dat je de nummers schreef?
Wasser: "Ik heb altijd al naar allerlei soorten muziek geluisterd, en er is dus ook heel wat jazz waar ik van hou. Coltrane is zo een van m’n helden, net als Ellington. Dat dat doorsijpelt in m’n eigen songs lijkt me ook niet meer dan normaal."
enola: Komen de songs en de arrengementen op het album allemaal van jou?
Wasser: "Ja, de arrangementen zijn ook allemaal van mij. Een song is voor mij een eerste keer af als ik het op piano of gitaar kan spelen, en daarna heb ik vaak wel een idee welke kant ik op wil met de ritmesectie. Vaak zeg ik dan niets, omdat m’n muzikanten ook goede ideeën hebben, maar soms heb ik ook dingen die ik niet uit m’n hoofd krijg, en vraag ik of ze het zo willen proberen. Ik had wel een vriend, Doug Wiselman, die me hielp met de blazersarrangementen, maar de rest komt van mij."

enola: Het gaat goed tussen België en Joan Wasser, met een stuk of vijf optredens verspreid over amper een half jaar. Had je verwacht dat het album het zo goed zou doen hier?
Wasser: "Nee, eigenlijk niet hoor, al ben ik er natuurlijk erg blij mee! Ik had zelf wel een goed gevoel bij het album en dat zorgde ervoor dat ik gelukkig was met iedere seconde die erop staat. Dat is soms wel moeilijk, omdat je heen en weer wordt geslingerd tussen "dit is prima" en "Hell no, dit kan beter". Het heeft me ook aardig wat tijd gekost om alles op te nemen, en het was intensief. Ik ging vaak de studio in met een technicus om te werken aan de strijkpartijen en details, om ervoor te zorgen dat ik echt tevreden zou kunnen zijn over het resultaat."
"Ik ben beginnen opnemen in september 2004, maar die opnames zijn verloren geraakt, en we zijn daarna dus helemaal opnieuw begonnen. Dat was wel een bijzonder gevoel, omdat ik ervan uit ging dat het nooit meer goed zou komen met de opnames. Maar omdat ik daarna met Rufus (Wainwright, gp) op tournee was, werkte ik verder als ik even thuis was, en in totaal hebben we meer dan een jaar beetje bij beetje aan Real Life gewerkt. En in augustus ben ik beginnen opnemen voor m’n volgende album, en ik hoop dit jaar nog wat verder te kunnen werken."

enola: Ben je zelf een platenkoper?
Wasser: "Yeah! Ik heb nog steeds niet geleerd hoe ik na een tour zonder een koffer vol CD’s kan thuiskomen. (lacht) Wat ik de laatste tijd wel doe, niet dat het besparend werkt, is muziek naar huis sturen, anders gaat het toch maar kapot."
enola: wat is je laatste grote ontdekking?
Wasser: "Het is niet de laatste die ik kocht, maar een plaat waar ik absoluut wild van ben is The Trials Of Van Occupanther van Midlake. Toen de plaat pas uitkwam luisterde ik er belachelijk veel naar, dag en nacht. Nu is het al even geleden, maar ik vind het wel een meesterwerk. En daarna... eigenlijk hou ik ook wel van Neil Youngs Living With War."
enola: Opnieuw politiek!
Wasser: "Ja! Het feit dat hij die plaat heeft gemaakt, maakte het wel heel erg duidelijk wat hij ervan vindt. En hij heeft toch redelijk wat invloed, in vele kringen en bevolkingsgroepen. En net als Coltrane is hij één van m’n grootste helden."
enola: Is het de plicht van een muzikant om de geest van de tijd of het politieke klimaat te verwerken in muziek? Op Pukkelpop droeg je een song op aan Cunty (Condoleezza Rice, gp), en je liet al meermaals je ongenoegen blijken.
Wasser: "Neen, tuurlijk is het niemands plicht, maar als je het wil zeggen, moet dat natuurlijk wel kunnen. Ik zit nu eenmaal vaak te denken aan de politieke wantoestanden in mijn land, en op een poduim ben ik niet iemand anders dan ernaast, dus ik zeg gewoon wat ik denk. Dat is niet altijd even verstandig (lacht), maar zo is dat dan maar. Gelukkig ben ik constant aan het walgen van allerlei toestanden, en dat laat ik dan ook horen. Mensen zouden niet bang mogen zijn om te zeggen wat ze denken. Als ze er niet bij stilstaan, hoeven ze er natuurlijk ook niets over te zeggen. Ik wil me gewoon geen zorgen maken over wat ik al dan niet zeg, want dan zijn de mensen die ons niet vertegenwoordigen aan het winnen. Ik weet niet of dat hier ook zo’n heet hangijzer is?"
enola: Zeker. We hebben een aantal festivals voor verdraagzaamheid gehad, die natuurlijk een signaal gaven aan extreemrechtse partijen, en als gevolg kwam er wel wat commentaar van die politici op de deelname van enkele muzikanten.
Wasser: "Oh, well isn’t that wrong? Zo zie je maar, jullie blijven er helaas ook niet van gespaard. Laat je niet kisten, fight the powers that be!" (lacht)
enola: Doen we!

Joan As Policewoman speelt op 22 november in de Botanique in Brussel.

E-mailadres Afdrukken