Banner

Katzenjammer

''Het is best oké dat Katzenjammer niet in een vakje gestopt kan worden''

 - 17 februari 2015

Anne-Marit Bergheim, Marianne Sveen, Solveig Heilo en Turid Jørgensen vormen al 10 jaar het Noorse kwartet Katzenjammer. Fijne muzikale dames die straffe muziek maken en op het podium afwisselend een 20-tal instrumenten bespelen, wat voor een spannend spektakel zorgt. Een telefoongesprek naar het hoge Noorden kan dat ook best zijn. De eerste poging om met Solveig Heilo te spreken wordt gedwarsboomd door beton en cement. Dan maar een rustig plekje zoeken buiten, bij een temperatuur van rond het vriespunt. Gelukkig kon ze het klappertanden niet horen in Oslo.

enola: Hoe is Katzenjammer ontstaan?
Solveig Heilo: “We hebben elkaar ontmoet op een muziekschool in Oslo, ik studeerde muziekproductie. Marianne kende ik al langer, van in het middelbaar.”

enola: Klikte het omdat jullie van dezelfde muziek hielden?
Heilo: “Niet onmiddellijk. Anne-Marit, Turid en ik volgden wel een aantal lessen samen, maar ik maakte geen deel uit van hun vriendenkliek. Ik had bovendien weinig vrije tijd, want ik speelde al in 8 groepjes. Toen Anne-Marit vroeg of ik niet bij hen wou komen spelen aarzelde ik, want nog een groep erbij was van het goede teveel. Ze heeft me overhaald om een repetitie bij te wonen en ik was onmiddellijk verkocht. Ik heb mijn ontslag gegeven bij de andere groepjes om me volledig op Katzenjammer te concentreren.”

enola: Hoe zou je de groep omschrijven aan iemand die jullie niet kent?
Heilo:“‘Je moet erbij zijn om het te zien en te beleven’. Live zijn we op ons best, het is de enige manier om je in te leven in onze wereld en onze emoties. Het is onmogelijk om Katzenjammer in een woord te duiden. We zijn niet alleen folk of folkrock of bluegrass of blues. We zijn dat allemaal, het is onze eigen uniek mix van al die genres.”

enola: Hoe verliep het songschrijven voor Rockland, jullie derde album?
Heilo: “Sommige liedjes hadden we al tijdens onze vorige tournee geschreven. Daarna hebben we een kleine pauze genomen, en twee van ons zijn moeder geworden. Ondertussen bleef iedereen verder muziek maken en songs schrijven, we hadden er uiteindelijk meer dan 80! Daarvan kozen we er 20 die we verder uitgewerkt hebben, en 11 ervan zijn op Rockland beland.”

enola: Hoe beslis je wat goed genoeg is en wat niet?
Heilo: “Het gaat er niet echt om wat goed genoeg is. Wat belangrijk is, is dat het ‘Katzenjammer’ moet zijn. Het heeft heel lang geduurd om van 80 naar 11 te gaan, maar we hadden ook hulp van onze producer en van de platenfirma. Iedereen deed zijn zegje, maar de eindbeslissing lag wel bij ons.”

enola: Schrijven jullie altijd alleen?
Heilo: “Meestal wel. Af en toe heb je een adempauze nodig, dat is de enige manier om het 10 jaar als groep uit te houden. Ieder heeft haar eigen persoonlijkheid, stijl en inbreng, en dan is het goed om niet altijd samen te zijn. Op dit album zijn de verschillende persoonlijkheden goed te horen. Maar we zijn wel nog steeds een groep. De songs die niet op het album beland zijn, houden we misschien voor een volgend album, of misschien voor soloprojecten. Het is moeilijk om daar nu iets over te zeggen, omdat iedereen 100% op Katzenjammer geconcentreerd is.”

enola: Wat is het verhaal achter “Lady Grey”?
Heilo: “Dat is een lied van Marianne. Voor ze bij Katzenjammer kwam, was ze verpleegster. Een van haar patiënten was een dame met Alzheimer die niet meer kon communiceren met woorden, maar telkens als er muziek weerklonk, bewoog ze haar voeten mee op het ritme. De videoclip is ook rond dat thema opgebouwd (“Lady Grey”). We zijn op bezoek geweest in een bejaardentehuis en hebben voor hen gespeeld, iedereen amuseerde zich rot. De sfeer was fantastisch, ze hebben ons zelfs opnieuw gevraagd.”

enola: “Old de Spain” heeft een heel onheilspellende tekst.
Heilo: “Dat lied werd geschreven door Anne-Marit en Mats Rybø. Hij is de reden dat Katzenjammer bestaat. Hij zat bij ons in de klas en had steengoede songs die hij niet gebruikte. Dus zijn wij die maar gaan zingen. “Old de Spain” gaat over een relatie waar je probeert uit te breken: verbrand je verleden en kijk naar de toekomst.”

enola: En hoe zit het met “Oh My God”? Gaat dit over overheersing in een relatie of is het meer universeel?
Heilo: “Zoek er niet direct iets universeels achter, het is meer persoonlijk. Die tekst komt van mij en gaat over een relatie waarin ik mezelf niet kon zijn. Algemeen gezien gaat het ook wel over gebonden zijn, over op de rand van de afgrond staan. Kort samengevat: dominantie in een relatie.”

enola: Maar je kan het thema toch ook universeler zien?
Heilo: “Zeker en vast. Ik heb de tekst dan wel geschreven vanuit een persoonlijke ervaring, maar je kan mijn teksten op meer dan één manier interpreteren. Ik zoek dat ook in andere teksten: ik verwacht niet hetzelfde te voelen als diegene die de tekst schreef. Het gaat meer om wat ik eruit haal voor mezelf. Ik hoop dat anderen zich ook kunnen vinden in mijn teksten, dat ze er iets aan hebben, zonder expliciet te weten waar het over gaat.”

enola: Een complete andere songtekst is dan weer “My Own Tune”.
Heilo: “Dat lied werd geschreven door Turid, zij had nog nooit alleen een lied voor Katzenjammer geschreven. Het gaat over het vinden van je eigen stem, het aangaan van uitdagingen. Want als je niet probeert, weet je nooit of het gaat lukken. Dat geldt trouwens voor veel dingen.”

enola: Er staan vrolijke songs op Rockland, zoals “Curvaceous Needs” en “My Dear”, maar over het algemeen zijn de teksten alvast een stuk ernstiger dan op de vorige albums.
Heilo: “We hebben geprobeerd om het speelse te behouden, maar een mens verandert natuurlijk op 10 jaar tijd. Toeren met dezelfde mensen is leuk, maar ook een uitdaging. Je kan dat best horen op deze plaat: het zit vol uitdagingen, en dan wordt het al vlug wat serieuzer.
Dat het volwassener klinkt, komt ook doordat we na 10 jaar meer onszelf zijn. We evolueren constant: we luisteren naar andere muziek dan 10 jaar geleden en dat hoor je in de muziek die we zelf maken. Niet evolueren is niet natuurlijk. En ja, soms is het wat controversiëler, maar als groep zijn we heel verscheiden en eclectisch, dus wij zien daar geen graten in.”

enola: Noorwegen heeft een divers muzieklandschap: er is death metal en aanverwanten, maar ook veel blues, rock en pop, zoals bijvoorbeeld Kaizers Orchestra, Knut Reiersrud, Vidar Busk. Passen jullie ergens in die rij?
Heilo: “Nee, eigenlijk niet. Persoonlijk heb ik nooit geprobeerd om deel uit te maken van een bepaalde groep, ik ben altijd nogal op mezelf geweest. Voor mij is het heel belangrijk om te blijven doen wat ik graag doe. Ik vind het best oké dat Katzenjammer niet in een vakje gestopt kan worden.”

enola: Jullie zijn nu al aan het toeren met het nieuwe album. Mogen we grote veranderingen verwachten?
Heilo: “Nee, er zijn niet echt grote verrassingen. Alleen is onze stijl wat anders dan vroeger, en dat zal live ook te merken zijn. We bespelen nu samen zelfs 20 instrumenten in plaats van 15, dus het is heel wat gezelliger op het podium. Maar onze energie en speelsheid is nog steeds dezelfde.”

Wie de gekte van Katzenjammer live wil aanschouwen kan dat op 24 maart in Het Depot in Leuven.

E-mailadres Afdrukken