Banner

DIT WAS 2014: Iceage

“We schrijven niet om een hongerig publiek tevreden te stellen”

Lennert Hoedaert - 24 december 2014

De hele maand december blikt enola.be terug op het afgelopen jaar met de interviewreeks DIT WAS 2014. Daarin laten we artiesten aan het woord die het jaar maakten of wiens plaat onterecht onopgemerkt de vergetelheid in dook.

Iggy Pop noemde ze vorig jaar de enige punkband die nog echt gevaarlijk klonk, maar 2014 is voor de vier post-punkers van Iceage ongetwijfeld nog beter afgelopen. Met Plowing Into The Field Of Love zochten de vier Denen andere muzikale horizonten en vonden ze ook — willens nillens — een breder publiek. “Dit was het beste jaar in ons bestaan”, bevestigt drummer Dan Kjaer Nielsen. Tot daar zijn welgemeende enthousiasme.

Te laat aan hun set beginnen, een gedesinteresseerde indruk geven en er veel te snel de brui aan geven: de kritieken op de live shows van de Denen zijn niet mals. Als de populariteit van Iceage zal blijven stijgen, zal het niet aan de interviews liggen. Frontman Elias Bender Ronnenfelt laat geregeld lange stiltes of weigerde zelfs om vragen te beantwoorden, zo lezen we. Nu zijn we misschien veel te grote optimisten, maar hadden we toch iets meer diepgang verwacht van drummer Dan Kjaer Nielsen. Als er één communicatiestrategie voor de band geldt, dan lijkt het wel om niet te zwemmen tegen de (interview)stroom in.

Chaos

Gelukkig speelt Iceage zich wel in de kijker met de fantastische derde langspeler Plowing Into The Field Of Love, waarop de punkgitaren plaatsmaakten voor (bij momenten) country en vooral alternatieve rock à la The Libertines, Nick Cave en The Gun Club. Maar wie Iceage in november aan het werk zag in Brussel of Antwerpen en dezelfde verrassende sound verwachtte, werd opnieuw teleurgesteld. Iceage blijft chaos live. Er waren geen piano, blazers of strijkers te horen, maar een fan omschreef het wel treffend als de ‘perfecte balans tussen geweld en verfijning’. “Dat vind ik wel een goede beschrijving”, aldus een kort van stof zijnde Nielsen. “Maar live zijn we daarom geen andere band, onze nummers klinken gewoon anders op een podium. Omdat we geen piano en andere extra instrumenten gebruiken, moeten we de nummers zo intens mogelijk spelen. Ik denk ook niet dat we in de toekomst blazers of zo live gaan gebruiken.”

alt

Vermoeiend is misschien wel het meest adequate adjectief bij het interview. Iceage toert de laatste jaren verschrikkelijk intensief de wereld rond en passeerde daarbij luttele keren in België. “Mentaal zeer zwaar belastend”, omschreef zanger Ronnenfelt in een interview met 3voor12, de muzieksite van VPRO, het tourleven. Nielsen vermeldt zelfs geen nadelen. “We komen overal mensen tegen die oprechte interesse tonen in onze muziek en zoeken hen altijd opnieuw op. Dat is ook het beste aan touren: je komt zo over elke plaats wel iets te weten.” Over de beste plaatsen om op te treden blijft hij wél concreet. “We hebben de voorbije maanden veel goede shows meegemaakt, maar over het algemeen zijn de beste in de grotere steden zoals Berlijn, Parijs en Londen. Daar komt een massa volk naar onze shows en zit de sfeer sowieso goed. Mijn favoriete stad om rond te lopen? Ik ben vooral gek van Tokio; ik beleef daar altijd de tijd van mijn leven en het is een indrukwekkende stad. In New York spreken zowel de stad zelf als de mensen mij aan. Maar ik denk nu ook aan de Amerikaanse woestijn en de straten van Parijs.”

Evolutie

De aanhang van Iceage groeide de laatste jaren niet snel, maar bliksemsnel. In 2008 werd de band opgericht toen de vier leden nog maar hun puberjaren ontgroeid waren. In 2009 verscheen al hun eerste EP’tje — de meesten waren nog maar 17. De jeugdvrienden waren nog geen 20 en debuutalbum New Brigade werd al meteen internationaal gereleased en de hemel ingeprezen door Pitchfork (met een score van 8.4!). Dat Iceage bijna doodgeknuffeld was na het tekenen bij het toonaangevende Matador Records, weerhield hen er blijkbaar niet van om zich in alle rust te ontplooien en met You’re Nothing in 2013 de status van bloghype te ontgroeien. “Alleen de druk die we op onszelf legden om te overtreffen wat we al eerder hadden gedaan, was er. We willen altijd beter worden, maar niet om het hongerige publiek tevreden te stellen of wie telkens iets totaal anders verwacht. En die tweede plaat maken was niet zo moeilijk als je zou verwachten, het was net het tegenovergestelde omdat we als muzikanten al enorm geëvolueerd waren en de drang voelden om die evolutie op plaat op te nemen.”

We waren onder de indruk van de overweldigend positieve kritieken die Plowing Into The Field Of Love, maar of Nielsen dat ook was? “De positieve kritieken doen vooral veel deugd omdat we er zelf van overtuigd zijn dat het een fantastische plaat is en er nog altijd fier op zijn”, legt Nielsen uit, die vaag blijft in zijn antwoorden. “Weet je; je moet onze evolutie niet in verschillende puntjes zien. Met de loop der jaren en op verschillende manieren leren we bij en evolueren we. Met de jaren worden we ook steeds beter in het maken van muziek die voor ons natuurlijk overkomt. Daarom willen we ook op geen enkel vlak hetzelfde blijven”, besluit hij. Of ze dit jaar nog de tijd vonden om andere artiesten te beluisteren? De drummer somt heel summier op. “Ik denk dat de laatste platen van Total Control, Swans, Dirty Beaches en Swans enorm de moeite waren. Ook de soundtrack van de film Under The Skin, met muziek van Mica Levi, is indrukwekkend.” En dat was het dan. Dat Iceage opnieuw een schitterende plaat mag schrijven, want muzikaal blijven we gelukkig nooit op onze honger zitten.

E-mailadres Afdrukken
 
DIT WAS 2014: Iceage
Matador Records
iceagecopenhagen.eu

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST