Banner

Grandaddy

''Ik probeer het dagelijkse leven weer te geven''

Jurgen Boel - 15 mei 2006

Na drie studioalbums en een kleine veertien jaar, hangt Grandaddy de gitaren en de keyboards aan de wilgen. De groep brengt nog een laatste album uit, maar een afscheidstournee zit er niet meer in.

Just Like The Fambly Cat is de zwanenzang geworden waar een dodelijk vermoeide Jason Lytle ons tekst en uitleg bij verschaft. Lytle blijkt tijdens het gesprek de breekbare ziel te zijn die ook in zijn teksten naar voren komt en hij verontschuldigt zich verschillende keren voor de stiltes die hij inlast, hij heeft nauwelijks kunnen slapen.

enola: Ik las dat de split er al een tijdje aan zat te komen. Is het een opluchting dat het album nu ook uitgebracht is?
Jason Lytle: “Ja, toen we aan het album werkten, wist ik nog niet dat dit het laatste zou zijn. Ik had geen zekerheden meer in mijn leven: mijn relatie was afgelopen, ik wist niet waar ik zou gaan wonen…het enige waar ik op dat moment nog op kon rekenen was de muziek.”
     “Het is een terugblik op de vorige albums geworden. Het voelde aan alsof ik op een kruispunt stond en moest beslissen welke weg ik zou inslaan met de songs. Ik wou de songs echt Grandaddy maken: ze moeten open bloeien, zoals “The Animal World”. Ik wou dat meer groepen dat deden, het is iets dat voor mij altijd goed aanvoelde. Deze keer wou ik echt een Supergrandaddy-album maken.”

enola: De cover is opnieuw heel apart geworden. Zit er een speciale reden achter het hele idee van de kat?
Lytle: “Er zit achter alles een speciale reden. Ik heb de nieuwe cover ontworpen: je ziet er een wezen op staan dat half man, half kat is. In het hele album heb ik trouwens mijn fascinatie voor katten willen stoppen. Op het platteland verdwijnen ze opeens wanneer ze stervende zijn, ik weet niet hoe ze het in steden doen, want daar is het volgens mij moeilijk om te verdwijnen. Maar ze verdwijnen dus liever dan gewoon neer te vallen en een hoop lawaai te maken. Toen ik op de studiomuur “Just Like The Family Cat” schreef, was dat mijn doel. Ik besefte hoezeer mijn leven eenzelfde weg uitging en wist dat het het beste was om dat idee van de kat door te drukken in mijn leven, vooral in een aantal beslissingen. Toen het album klaar was, vroeg ik me dan ook af wat er nu diende te gebeuren, wat er met de groep moest gebeuren. Ik zocht naar antwoorden in de natuur en toen kwam ik op die titel uit.” (grijnst)

enola: Is dit dan een afgesloten hoofdstuk voor je? Je bent ook verhuisd naar Montana hoorde ik.
Lytle: “Ik moest echt weg, ik moest beter worden, gezonder. Waar ik toen was en woonde, het was gewoon ongezond voor me… Ik wou omringd worden door bergen en frisse lucht. Maar het was moeilijk: ik moest al mijn persoonlijke bezittingen en de studio die toen in mijn huis stond inpakken. Als ik nu in de studio zit en naar buiten kijk, zie ik de bergen, ik kan even een pauze inlassen en er op uit trekken. Ik woon in een gezellig klein stadje waar genoeg te beleven valt. Het is dus zeker niet zo dat ik in het Oude Westen vastzit.”

enola: Is dat belangrijk voor je, die gezonde buitenlucht?
Lytle: “Gisteren was ik in Nederland in een bar en 85 mensen rookten, een hele avond lang (maakt rookgebaren en -geluiden). Mijn hele lichaam rookte gisteren mee, waarschijnlijk heb ik gisteren 6000 sigaretten gerookt. Mensen vergeten hoe belangrijk frisse lucht is. Zuurstof helpt je metabolisme en als de chemische balans verstoord is, zal je hele lichaam verstoord reageren. Zelfs in Modesto (Californië), waarvan je toch zou denken dat het er kleurrijk en proper is, is de lucht echt gruwelijk. Waar ik nu leef, voel ik gewoon hoeveel beter het is. Ik voel me al opgeladen als ik gewoon nog maar voedsel koop, ik moet me ’s ochtends niet uit mijn bed slepen, ik moet niet meer vechten om dingen gedaan te krijgen.”

enola: Is het er dan zo anders? Je omgeving lijkt je wel altijd geïnspireerd te hebben.
Lytle: “Het weer is er anders dan in Montana, de winters zijn er zoals ze ook in bijvoorbeeld Zweden zijn. Het is een gebied dat bekend is om zijn vele activiteiten, het wordt vaak vermeld in “Outdoor Magazines”, je hebt er gletsjers, en nationale parken zoals het Yellowstone Park.”
     “Ik probeer in de songs een weergave van het echte leven te geven, ik wil er extra geluiden in verwerken. Een vriend van me luisterde naar het album terwijl hij aan een luchthaven stond, en het duurde even voor hij begreep dat de vliegtuigen die hij hoorde van buiten kwamen en dat ze dus niet in de song verwerkt waren. Het omgekeerde gebeurde met een andere vriend van me die naar Under The Western Freeway luisterde en continu een vlieg probeerde te verjagen, terwijl het gewoon een geluidje in de song was. Als ik op straat loop en aan een song denk, hoor ik ook altijd de achtergrondgeluiden: een winkeldeur die opent,…(maakt allerlei geluiden). Dat maakt gewoon deel uit van het alledaagse leven.”

enola: In vorige interviews leek je te insinueren dat spelen in een groep niet volwassen is. Denk je er echt zo over?
Lytle: “Bedoel je zoals Mötley Crüe: een nooit eindigende kindertijd waar je geen verantwoordelijkheden moet opnemen? (glimlacht) Ik zag waar mijn leven heen ging en afhankelijk van hoe je bent, is het een heel dunne lijn tussen een succesvolle zakenman worden en eindigen als een heroïnejunk ergens in de goot. Toen ik begon had ik geen garanties dat het zou lukken, mijn leven startte heel gewoon. Mijn ouders waren geen excentrieke bohémiens, maar toen ik opgroeide kreeg ik kleine hints van hoe het zou kunnen zijn. Ik ging naar school, begon te werken en besefte opeens dat als dat mijn leven zou blijven, ik vroeg of laat zou doorslaan. Dus sloeg ik een andere weg in. Ik zou wel zien hoe het zou uitdraaien. Ik zie bij vrienden van me hoe mijn leven had kunnen zijn. Ik heb nog steeds vrienden wiens leven zo anders is dan het mijne, aan hen kan ik wat ik allemaal meemaak niet vertellen.”

enola: Hou je daarom niet van touren? Omdat het zo anders is?
Lytle: “Je moet echt een bepaalde persoonlijkheid hebben om te willen touren. Je kan het eigenlijk alleen maar als je een Bob Dylan, Neil Young of Willy Nelson bent en dus geld genoeg hebt. Voor hen zal het wel leuk zijn. Dat is eigenlijk ook de reden dat we nu niet touren: we hebben geen geld voor een goede tour. Twintig procent van het touren is leuk: je speelt samen met je vrienden, je hebt een interactie met je publiek,…het is beangstigend maar ook spannend. De andere tachtig procent zit je vooral neer en doe je niets. Je praat continu over hetzelfde, je leeft ongezond… Bij het laatste album kregen we al het gevoel dat het een verplichting was: “Ok, here we go again, rally up the troups, let’s get exited about this”. Het stemde me droef om te zien dat er iets wegsijpelde, dat we niet meer gemotiveerd waren.”

enola: Heb je er dan aan gedacht om alleen nog maar albums uit te brengen en het touren te laten voor wat het is?
Lytle: “Ja hoor, een song op het album, “Elevate Myself”, handelt daar ook over. Ik deed het om die reden en dat kan niemand van me afnemen: de vreugde en de magie die ik haal uit het opnemen en afspelen van de songs. De andere leden van de groep hebben daar ook nooit die interesse in getoond, ik ben altijd degene geweest die de opnames deed. Ik was er echt aan verslaafd, “I was the one with the recording problem.”
     “Daar moet je ook de e.p.’s situeren: het is fijn om dingen uit te brengen, vooral als er een label is dat je daarbij helpt. Ik heb de songs en er is een studio voorhanden. Als je denkt dat het goed is, waarom niet? Tussen onze twee laatste albums zit zoveel tijd dat The Diary Of Toddzilla een soort voorgerecht voor de maaltijd geworden is.”

enola: Nu we weten dat dit het laatste album is, krijgt een titel als “This Is How It Always Starts” wel een heel speciale betekenis. Was dat de bedoeling of zoeken we er gewoon teveel achter?
Lytle: “Die song betekent heel veel voor me, maar om heel andere redenen. Het is een bizarre twist van ironie, maar ook van tevredenheid toen ik besefte dat dit de laatste song is…bijna de laatste song. (er volgt nog een mystery track – jbo) Dit nummer gaat eigenlijk over een relatie, maar ik heb het einde van mijn relatie wel vergeleken met het einde van de band. Misschien is het niet slecht om correlaties en verbanden te zoeken.”

enola: Hoe is “50%” er in godsnaam tussen geraakt?”
Lytle: “Bedoel je that pretty little song? (lacht) Je begrijpt vast wel hoe moeilijk het is om zo’n song ertussen te smokkelen en de luisteraar toch niet te veel af te leiden. Normaal zou er zo nog een tweede song op de plaat gestaan hebben. Het is mijn visie op het leven, vooral op die momenten dat ik in de winkel sta of in het verkeer vastzit en gewoon luidkeels “Fuck” wil roepen en even stoom wil afblazen. Je hele leven mag zo niet zijn, maar af en toe heb je zo’n moment gewoon nodig. “Guide Down Denied”, dat er op volgt, plaatst die song binnen het juiste perspectief.”

enola: Bij een aantal titels kreeg ik echt het gevoel dat er een band is met je persoonlijke leven. Neem nu “Skateboarding Saves Me Twice”.
Lytle: “Skateboarden is heel belangrijk voor me: het heeft me een eerste keer gered toen ik nog een kind was. Het gaf me een richting, iets wat ik kon doen en waar ik me op kon richten. Het heeft me gemaakt tot wie ik ben. Ik heb later een knieblessure opgelopen, waardoor ik niet meer kon skaten (Lytle was ten tijde van het ongeval een semi-professionele skater die op het punt stond om door te breken in het professionele circuit – jbo). Ik heb drie of vier jaar niet meer kunnen skaten en dat voelde echt aan alsof een geliefde van me weggenomen was, zonder reden. En opeens stond ze terug voor me, alsof ze nooit weg geweest was. Het heeft me toen een tweede keer gered, net toen ik er nood aan had, kon ik terug skateboarden.”

enola: Toch heb ik jullie muziek nooit met skateboarden geassocieerd. Pink Floyd is bijvoorbeeld een veel aangehaalde invloed van jullie.
Lytle: “In Amerika is het skaten echt een levensstijl die tot het dagelijkse leven doorgedrongen is. Het bestaat al zo lang, het is meer dan een trend. Maar als je heel goede beelden van skateboarders neemt en je vertraagt die, dan past Pink Floyd daar bijvoorbeeld wonderwel bij. Voor mij passen ze samen, maar wanneer ik skated, luister ik liever naar agressieve muziek zoals de oude Metallica of Mastodon. Grandaddy is iets voor als ik gedoucht heb en uitrust.”

enola: Je songs blijven altijd zweven tussen droefenis en hoop. Is dat iets dat je bewust nastreeft?
Lytle:“Zo voel ik me ook. Als jij dat in de songs hoort, betekent het dat ik erin slaag dat gevoel ook over te brengen. Het is iets heel menselijks om jezelf uit te willen drukken en dan doe je het beter ook accuraat. Ik ben geen “talkie talkie talkie”-persoon, maar uiteindelijk stapelen de frustraties zich toch op. Via mijn muziek kan ik stoom afblazen zodat ik niet opeens mensen ga vermoorden of zelfmoord pleeg. Muziek heeft me de kans gegeven om die dingen uit te drukken, maar ook om te beseffen dat andere mensen die gevoelens ook hebben.”

enola: Maar toch stel je je heel kwetsbaar op, voor vreemden zelfs. Voelt zoiets niet heel bizar aan?
Lytle: “Ik speel natuurlijk vals: ik verberg me achter voorwerpen, ik leg de schuld bij dronken robotten (Lytle verwijst naar twee nummers op The Sophtware Slump -- jbo). Ik steun doorheen de jaren heel sterk op levenloze objecten, maar het is wel heel interessant dat ik via de songs mijn excuses en verklaringen aanbied voor mijn gedrag. Ik vermoed dat mijn hersenen nu eenmaal zo werken.”

E-mailadres Afdrukken