Banner

LES NUITS: Phosphorescent

''Het zou ongemakkelijk worden als ik zei wat ik zing''

Matthieu Van Steenkiste - 07 mei 2013

"Uit pijn groeien de mooiste meesterwerken", gaat het spreekwoord, en zo is dat maar net. Half maart knalde Matthew Houck met Muchacho, zijn vijfde plaat als Phosphorescent, alweer een uitstekend bewijs voor die stelling, op tafel. En toch maakt hij zich zorgen. "Ik mag hopen dat ik niet bewust een hart breek om inspiratie te vinden".

enola: Als ik de teksten lees, dan proef ik daar een nogal guur beeld van de liefde in.
Houck: "Yeah. Het is nogal kille stuff soms, daarom begin en eindig ik de plaat met die lichte "Sunrising"-nummers; ze zijn cruciaal voor deze plaat, net omdat het er zo donker aan toegaat tussenin. Voor mij is dit een verhaal over verlossing vinden in donkere tijden. Niet dat het zo anders is dan wat me de afgelopen jaren is overkomen. Het was de gewoonlijke persoonlijke ellende: einde van een relatie, nieuw leven opbouwen,... Maar je gaat wel door moeilijke momenten dan. Je kunt het een break-upplaat noemen, ja."

enola: "Love is a caging thing", zing je in "Song For Zula". Beetje bindingsangst?
Houck: (lachje) "Ja... ja. I don't know. (weer een verlegen lachje) Maar die song is nu toevallig wel een die niet voor mezelf is geschreven. Die is voor Zula, en daar wil ik liever niet over praten. Ik wil niet mysterieus doen, en antwoord graag op alle andere vragen, maar dat moet ik voor mezelf houden. (snel) Niet dat ik niet graag over mijn teksten praat hoor, maar dat... ik denk dat ik het gewoon het beste heb uitgedrukt in de tekst. Soms is erover praten een beetje te veel de boel open pellen. Begrijp je?

enola: Kun je alleen maar in je teksten zo eerlijk zijn?
Houck: (denkt na) "Dat zou wel eens waar kunnen zijn. (verrast) Ja. Ik verkies het woord 'open' of 'kwetsbaar" boven 'eerlijk'; het staat niet in tegenstelling tot oneerlijkheid, maar wel met openheid; je verdediging laten zakken. Ik denk dat het moeilijk is om op die manier in het echte leven te staan. 't Is niet alsof dit de enige manier is waarop ik de dingen kan zingen, maar het zou misschien ongemakkelijk en ongepast zijn als ik ze echt gewoon zei. Je kunt dat proberen, maar het zou minder waar aanvoelen dan in een song. Something would be off."

enola: Voel je soms gêne als je naleest wat je zingt, wat je hebt prijsgegeven?
Houck: "Zeker, maar het gekke is dat er gelukkig ook een gezonde dosis fictie aan is toegevoegd, om niet vervelend te zijn. Ik heb geleerd om erop te vertrouwen dat het niet te pertinent is. Het gebeurt genoeg dat mensen blijven hangen bij een regel, en dat dat net iets is dat ik heb verzonnen. Op de zin erna, die me bang maakte toen ik hem had geschreven, slaan ze dan weer geen acht. Dus ja: ik maak me er niet echt zorgen over."

enola: Als ik me goed herinner was ook je vorige plaat Here's To Taking It Easy een plaat vol liefdesverdriet.
Houck: "Ja, ik weet het. Zo zijn ze allemaal een beetje. (lachje) Ik hoop maar dat het niet zo is dat ik bewust een hart breek om inspiratie voor een nieuwe plaat te hebben. (zoekt even naar woorden) Ik denk dat het gewoon toeval is, enfin, dat ik dat blijkbaar nodig heb als katalysator om opnieuw aan het schrijven te gaan. Ik heb niet zo'n sterke werkethiek dat ik elke dag een song schrijf, ongeacht wat er gebeurt. Iets als een gebroken hart zet me dan wel weer aan het werk."

enola: Nadat je relatie op de klippen liep, vertrok je naar Mexico. Wat hoopte je daar te vinden?
Houck: Het maakte niet uit, Mexico was gewoon de bestemming die beschikbaar was. Ik moest gewoon even weg van New York, om mijn hoofd even leeg te maken en eens goed na te denken."
enola: Met "Muchacho" gaf je de plaat een Spaanse titel: "jongetje". Wat betekent dat woord voor je?
Houck: "Het voelde gewoon juist om dat als titel te nemen. Yucatán heeft zijn sporen nagelaten, denk ik. Zeker heel wat van de teksten zijn daar ontstaan. Letterlijk betekent 'Muchacho' zeker 'jongetje' of 'jongeman', maar wat me erin aansprak, is de manier waarop het wordt gebruikt; ietwat uitdagend, speels. Ik had het gevoel dat de wereld me zo bekeek op dat moment: een beetje misprijzend, aansporend om mezelf nu eens wat minder te laten gaan."
enola: Tijd om op te groeien?
Houck: "Meer nog van: 'denk je echt dat je volwassen bent? Bekijk het nog maar eens opnieuw! Eens zien of je hiermee omkunt.' (lacht) Ja, ik voel me wel wat rijper nu; een beetje stabieler. "

enola: Een belangrijke rol op Muchacho is weggelegd voor de analoge synthesizers die je de afgelopen jaren verzamelde. Waarom begon je daarmee?
Houck: "Omdat ik de tijd, ruimte en middelen had om ermee te prutsen en te zien wat ik ermee kon doen. Het ging me minder om de synths dan de andere gear als een analoge bandopnemer: die heeft het geluid van de plaat bepaald. Muchacho klinkt een pak beter dan al mijn vorige platen. Op het vlak van opnametechnieken heb ik hiermee reuzenstappen vooruit gezet; gewoon doordat ik de tijd had om het af en toe ook te verknoeien. Ik was niet gebonden aan een tijdschema."
enola: Vond je het belangrijk om toch ook niet te ver af te wijken van het countrygeluid dat we van je kennen?
Houck: "Niet echt. Ik denk dat ik een eigen stem heb en dat het niet te hard uitmaakt wat ik doe. Ik hoop echt dat ik ondertussen een goed genoeg songschrijver ben dat mijn songs elke behandeling kunnen overleven."

enola: Als je kon, bracht je elk jaar wel een nieuwe plaat uit, zoals artiesten in de sixties deden, zeg je in de biografie. Wil dat zeggen dat je weinig belang hecht aan het album als kunstwerk en ze enkel ziet als een collectie songs?
Houck: "Goed punt. Het lijkt inderdaad alsof die twee dingen elkaar tegenspreken. Ook in de seventies had je heel wat country-artiesten die elke zes maanden met een nieuwe plaat afkwamen. En ja, het klopt wel dat de kwaliteit daar misschien al eens wat onder leed, maar ik ben er ook van overtuigd dat het hen pushte om dingen te doen die ze niet zouden doen als ze gedurende anderhalf jaar hard gefocust waren op dat album als meesterwerk. Het brengt het concept van de vullers terug, iets dat uit de mode is sinds ik platen maak. Terwijl ik net wel hou van het idee dat een plaat geweldige en mindere nummers telt."

enola: Geloof je dat je sneller evolueert als je vaker een plaat uitbrengt?
Houck: "Ja. Enfin, dat vraag ik me dus af. Ik denk dat ik een degelijke werkethiek heb, maar ik kan net zo goed door en door lui zijn. Het idee dat je gedwongen wordt om elke zes maanden een plaat af te leveren, boeit me wel. Een beetje zoals met televisieprogramma's die elke week een uitzending hebben en moeten proberen de kwaliteit hoog te houden: wat je ook gedaan hebt, na zes dagen moet het op antenne, geen keus: dit is het beste dat je kon op die periode. Ik vind dat een interessant concept."

enola: Tot slot: je vorige tour was zo uitputtend dat je thuiskwam met een afkeer van muziek. Heb je je voorzorgen genomen om dat deze keer te vermijden?
Houck: "Ik wil het zeker proberen, al moet ik nog wat uitvinden hoe ik de boel precies een beetje rustiger krijg. Ik wil dit kunnen blijven doen, namelijk. Het had veel te maken met ons feestgedrag, maar ook gewoon met de hoeveelheid optredens. Zelfs al hadden we ons wat beter en nuchterder gedragen, zou het veel om dragen geweest zijn. Ik denk dat ik nu ga proberen wat meer rustpauzes in te lassen. En een beetje verstandiger te zijn." (lachje)

Phosphorescent speelt op donderdag 9 mei op Les Nuits Botanique.

E-mailadres Afdrukken
 
LES NUITS: Phosphorescent

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST