Banner

Joan As Police Woman

"Elk publiek heeft nood aan een andere sfeer, ook al ligt dezelfde setlist aan de basis"

Tom De Moor - 02 oktober 2006

joanas2.jpg

Het debuutalbum van Joan Wasser aka Joan As Police Woman, Real Life, sloeg dit jaar als een bom in. Publiek en pers waren het erover eens: dit was meteen één van dé platen van 2006. Met het materiaal trok ze de baan op voor een in lengte steeds imposanter wordende tour. In juli betoverde ze het Rivierenhof in Deurne, in augustus werd ze gezien en goedgekeurd op Pukkelpop en enkele weken geleden mocht ze het nieuwe seizoen van de Handelsbeurs openen. Voor het einde van het jaar zal ze nog twee maal te gast zijn in ons land, maar voor het zo ver is, is het eerst tijd voor een praatje met misschien wel dé ontdekking van dit jaar.

Joan Wasser heeft al wat watertjes doorzwommen. Ze zette haar eerste muzikale stappen tijdens een klassieke viooltraining, kwam daarna terecht bij enkele kleine groepjes die onder meer punkrock speelden, om nadien als muzikante haar sporen te verdienen bij iconen als Nirvana, Lou Reed en Nick Cave. Nog niet zo lang geleden was ze één van de Johnsons die achter Antony's imposante verschijning schuilen en mocht ze het podium delen met Rufus Wainwright, maar tegelijkertijd begon ze te snakken naar een eigen project. Dat kwam er onder de naam Joan As Police Woman. Na een onopgemerkt gebleven EP sloeg het debuutalbum Real Life dit jaar als een bom in. Publiek en pers waren het erover eens: dit was meteen één van dé platen van 2006. Met het materiaal trok ze de baan op voor een in lengte steeds imposanter wordende tour. In juli betoverde ze het Rivierenhof in Deurne, in augustus werd ze gezien en goedgekeurd op Pukkelpop en enkele weken geleden mocht ze het nieuwe seizoen van de Handelsbeurs openen. Voor het einde van het jaar zal ze nog twee maal te gast zijn in ons land, maar voor het zo ver is, is het eerst tijd voor een praatje met misschien wel dé ontdekking van dit jaar.

Joan as beginning musician

enola: Laten we beginnen met een korte blik op het verleden. Voor Joan As Police Woman was je vooral bekend als muzikante voor onder meer Lou Reed, Nick Cave, Rufus Wainwright en Antony and the Johnsons. Hoe kijk je terug op deze samenwerkingen?
Wasser: Het zijn zeer enigmatische figuren. Het was geweldig om met elk van hen te werken, ze zijn stuk voor stuk ongelooflijk getalenteerd. Om enkel nog maar in hun sterke aanwezigheid te verkeren, was al een zegen, omdat het nu eenmaal leuk is om je in charismatisch gezelschap te bevinden. Ze hebben daarnaast allen ook een zeer verschillende aanpak en het was interessant voor mij om te observeren hoe zij tewerk gaan.
enola: Wanneer je bij hen speelde, voelde je je sterk verbonden met de muziek die ze brachten of heb je in de begeleidingsband meer het gevoel een job uit te voeren?
Wasser: Er was zeker wel een sterke verbondendheid, anders zou ik niet kunnen spelen. Alle muziek is belangrijk en het is fantastisch om mee in dat ontstaansproces verwikkeld te zijn. De zanger heeft zijn band nodig en vice versa: iedereen heeft nood aan elkaar. Alles gaat op in één samenwerking.
enola: Er is dus echt sprake van een volwaardige relatie.
Wasser: Inderdaad, en met goede communicatie kan het vlot lopen, net als een goed geoliede machine. Het heeft iets animaals, het voelt beestachtig aan.
enola: Joan As Police Woman is niet je eerste band. Je speelde al in enkele lokale groepjes in Boston en nadien onder meer bij de punkrockformatie The Dambuilders en Those Bastard Souls. Toch kwamen deze groepen wat vroegtijdig tot een einde. Geloof je met dat in het achterhoofd nog steeds in het concept van een band?
Wasser: Zeker. Met The Dambuilders bijvoorbeeld, werkten we ongeveer zeven jaar samen. We brachten heel wat platen uit en tourden exhaustief. Die band kwam dus zeker niet tot een vroegtijdig einde. Dat was best een lange tijd met heel wat fascinerende ervaringen. Ook met Those Bastard Souls had ik een geweldige tijd. Ik geloof natuurlijk nog in het concept, je ziet het constant gebeuren. Momenteel schrijf ik mijn eigen materiaal, dus dat maakt het een ietwat andere zaak, maar toch blijf ik ook met een goed gevoel terugkijken op de band waarin alles in samenwerking geproduceerd werd.
enola: Plots was er dit jaar de grote doorbraak en kwam je in de spotlights terecht. Was het moeilijk om de overgang te maken van de vrouw in de achtergrond naar het aandachtspunt?
Wasser: Het was een natuurlijke en vloeiende overgang. In 1998 had ik de groep Blackbeetle samengesteld en dat was de eerste keer dat ik echt het voortouw nam door de songs te schrijven en zelf ook de gitaar ter hand te nemen. Andere leden begonnen echter ook mee te schrijven en mee te zingen en uiteindelijk werd het schrijfproces alweer een groepsactiviteit. Het was een experimentele periode waarin we verschillende werkwijzen uitprobeerden. Dat was een goede leerschool om echt voorop te gaan staan en te zingen. Het was soms verschrikkelijk omdat ik er niet aan gewend was. Ik moest mezelf gaan uitdrukken, maar wist voor een hele tijd niet wat te zeggen. Er was dus wat werk aan de winkel.

Joan as artist

Real Life is hét indie-album van 2006 en werd zowel bij critici als bij het publiek vol lof onthaald. Geeft dit jou een gevoel van pure tevredenheid of komt er ook een zekere druk bij kijken?
Wasser: Zeker en vast een combinatie van de twee. Ik probeer niets te verwachten, niet met een negatieve ingesteldheid, maar gewoon opdat ik voor alles zou open staan. Wanneer er dan toch wat gebeurt, kan ik dan op een momentane reactie voortgaan in plaats van volgens een vooropgesteld plan te handelen. Ik kan nog steeds niet geloven hoe men op dit album reageerde.
Het is een ware hype.
Wasser: Overweldigend gewoon. Het maakt dat ik me minder alleen voel. Ik dacht steeds dat ik een enorme freak was. Vanaf het moment dat het publiek mijn platen goed begon te vinden, ebde dat weg.
Een therapeutische werking dus.
Wasser: Voila, ongelooflijk gewoon. Erna ben ik weer aan materiaal beginnen schrijven voor een nieuw album en ik ga daaraan voortwerken in oktober. Deze nummers heb ik ook al live gespeeld en ook daarop reageerde het publiek positief. Ik ga dus gewoon blijven doen zoals ik nu bezig ben en hopen dat iedereen mijn stappen volgt. Indien niet, dan is natuurlijk hun volste recht. Eender welke plaat ik later nog uitbreng, ik zal er eerst volledig gelukkig mee moeten zijn of ze zal het daglicht niet te zien krijgen. Ik probeer steeds mezelf te vinden in het leven omdat je daar nood aan hebt om gelukkig te kunnen zijn.
Kan je al wat meer vertellen over dit nieuwe materiaal?
Wasser: Geen idee, ik denk dat ik meer als mezelf klink. Een deel ervan breng ik nu al live, dus misschien laat ik dat oordeel beter aan jou over.
Je hebt met deze plaat ook een heel eclectisch werk gemaakt, waarop indie en rock vermengd raken met punk, blues, funk, soul en zelfs gospel. Hoe kwam je tot dit areaal aan generische invloeden?
Wasser: Ik luister gewoon naar al die muzikale stijlen en ik hou ervan. Op een bepaalde manier voel ik niet de drang om de muziek waarnaar ik luister te klasseren binnen afgelijnde genres. Gedurende een lange tijd volgde ik een klassieke opleiding, maar tegelijkertijd luisterde ik ook naar punkrock. Ik ben gewoon altijd al met heel veel soorten muziek bezig geweest. Maar klassieke muziek bijvoorbeeld kan ook zo punkrock zijn. De première van 'The Rite of Spring' in 1910 veroorzaakte rellen. Wat is er nu meer verbonden met punk dan rebellie?
Je zou kunnen zeggen dat Mozart het eerste rockidool was.
Wasser: Zeker. Het heeft allemaal te maken met emotie. Zelf hou ik van goede muziek en dan mag die onder eender welk genre vallen. Op deze manier komen al deze stijlen gewoon uit mezelf.
Het album straalt een eigen sfeer uit: vele songs schetsten een warm of nuchter portret van het leven en de liefde, maar twee nummers verschillen in dat opzicht wat van de rest. 'Save Me' is een speels, verleidelijk nummer en de rocktrack 'Christobel' toont dan weer een prominente uiting van woede. Ben je aan deze nummers begonnen als stilistische experimenten?
Wasser: Ik plaatste ze naast elkaar op de plaat omdat ze naar mijn mening bij elkaar horen. Toch zijn ze niet op hetzelfde moment geschreven en zijn ze geworteld in de staat waarin ik me op dat moment bevond. Het is wel interessant dat ze effectief in het oog springen.
In het oog springen doen ze zeker. In 'Save me' proefde ik even de sfeer van seventies disco. Je stemgebruik doet me zelfs denken aan 'Love to Love you Baby' van Donna Summer.
Wasser: Ik hou zoveel van dat nummer, het was één van mijn favorieten in mijn kinderjaren. Dat is gewoon geweldig. Grappig ook, want ik gebruik het nu soms als soundcheck. Toch sta ik er weigerachtig tegenover om het effectief live te gaan brengen. Waarom een cover brengen als de beste versie van dat nummer al bestaat?
joanas3.jpgUit je passie ervoor kan natuurlijk ook een zeer leuke versie voortkomen.
Wasser: Misschien wel, misschien moest ik het toch nog maar eens overwegen.
Is het moeilijk om nummers met verschillende uitstralingen samen te brengen in één coherente performance?
Wasser: Ik probeer steeds een setlist op te stellen die logisch lijkt. Net zoals de rangschikking van de songs op een plaat, is dat geen gemakkelijke zaak. Voor de optredens heb ik nu wel een volgorde gevonden die lijkt te werken. Toch probeer ik steeds op het gevoel te spelen door onverwacht nummers toe te voegen die ik lang niet meer gespeeld heb en zo te zien waar ik terechtkom.
In interviews gaf je al meermaals toe dat je ervan houdt rolletjes te spelen.
Wasser: Dat is een misverstand. Ik hou ervan om mij te verkleden en maak wel eens de grap dat mijn eigen moeder me zelfs nooit herkent. Het is niet echt een personage dat ik dan speel, ik ben steeds mezelf. Er zijn natuurlijk verschillende rollen die ik in mijn professionele leven heb, zoals de violiste of de frontvrouw. Je leert zo heel wat over de verschillende posities en hoe het het totaalbeeld kan versterken. Maar verder dan dat gaat het niet hoor.
Op de plaat staan ook enkele gastrollen: op 'I Defy' speelt Antony een gastrol en in 'Eternal Flame' duikt Joseph Arthur op. Kan je wat meer vertellen over deze samenwerkingen?
Wasser: 'I Defy' hebben Antony en ik samen geschreven. Op een dag was ik bij Antony thuis gewoon wat op de piano aan het drammen. Plots ontstond zo een bepaalde riff en begon ik te zingen wat ik tegen hem wilde zeggen, waarop hij repliceerde. In een uur tijd hadden we een song. Bovendien wilde ik Antony's stem altijd al horen in dergelijk soulsetting, omdat hij daar een zeer ideale stem voor heeft. Ergens in mijn onderbewustzijn moet ik hem daartoe gedwongen hebben op deze manier. Op 'Eternal Flame' heeft Joseph de backings ingezongen, dat is een andere situatie. We zijn twee keer samen op tour geweest, waarbij ik solo het voorprogramma verzorgde en hem erna bijstond door met mijn viool en vocale ondersteuning landschappen voor hem te creëren. We werden heel close en het is gewoon zo een fantastische man. Toen ik aan mijn plaat aan het werken was, liet ik hem enkele backings inzingen. Hij is zo begeesterd en creatief. Daarenboven heeft hij de breedste vocale draagwijdte die ik ooit hoorde. Kortom, een geweldig persoon.
Zoals je de creatie van 'I Defy' beschrijft, lijkt het schrijven een zeer natuurlijk proces voor jou. Heb je nooit last van writer's block?
Wasser: Een creatief persoon moet naar mijn mening leren geduldig te zijn met zichzelf, wat een zeer moeilijke zaak is want als je een nummer wil schrijven dan wil je dat het meteen komt. Zo werkt het niet en dat moet je erkennen. Je moet songwriting respecteren. Pas als je duizend dingen te doen hebt en je op het punt staat een trein te nemen om vrienden te bezoeken, slaat de creativiteit toe en daar moet je je bij neerleggen. Dan moet je prioriteiten leren stellen. Op dat moment moet je het nummer naar buiten laten. Wat ik vaak doe, is gewoon gaan zitten en een akkoord spelen op de piano of de gitaar. Eender wat dan naar boven komt, zal het begin van een nummer worden. Van daaruit moet je het nummer zichzelf laten schrijven en mag je niets forceren. Soms moet je daarvoor gewoon dezelfde drie akkoorden blijven herhalen tot als er iets gebeurt.
Geef je soms een nummer op?
Wasser: Tuurlijk. Normaal gezien probeer ik echter alles af te werken op eender welke manier. Het kan dan een zeer kort nummer zijn, niet klinken zoals ik dat vooraf wilde of nood hebben aan verdere uitwerking. Op een bepaalde manier is er dan toch een resultaat en dat probeer ik dan meteen live te spelen om te zien wat er gebeurt. Ik hou ervan om mezelf hiertoe te dwingen en zo leer je ook wat over het nummer. Het is pas geboren en moet dan de energie van een concert krijgen.

Joan as psychologist

joanas4.jpgOp Real Life staat heel wat persoonlijk materiaal, heel wat lyrics vormen een belijdenis. Is het moeilijk voor jou om deze zeer persoonlijke gevoelens te uiten voor een publiek?
Wasser: In het verleden had dat het geval geweest. Toen ik begon te zingen, realiseerde ik me dat ik niet wist wat ik wilde zeggen, maar na een hele tijd vormden de uitingen geen probleem meer. Sindsdien kan ik tegen eender wie zeggen hoe ik over eender wat denk. Ik begon me af te vragen wat ik naar buiten wilde brengen eens ik op een podium stond. Daarvoor zocht ik diep in mezelf naar een onderwerp om over te zingen. Wanneer je dat doet, leer je heel wat over jezelf en vooral over wat je schrik aanjaagt. Eens je die angsten lokaliseert, besef je pas hoezeer je ze overdrijft. Vanaf dan probeer ik mijn leven zonder vrees te leiden, hoewel dat eigenlijk onmogelijk is.
Je hebt er ook behoefte aan.
Wasser: Ja, maar het is gewoon goed om niet langer te vrezen voor je angsten. Ik wist dat hoe opener ik me zou opstellen in mijn werk, hoe meer mensen naar mij toe zouden komen na een optreden en zeggen dat ze echt ontroerd waren door wat ze hoorden, dat ze er zichzelf in konden terugvinden en dat ik ze heb kunnen helpen. Dat is het beste wat je kan bereiken. Als ik mensen op die manier kan raken, dan blijf ik doorgaan. Het is geweldig om een plaat op te nemen, maar om die nummers live te spelen en achteraf te horen dat het publiek dat effectief wilde horen, dat raakt me het meest. Mensen die het moeilijk hebben kunnen bijstaan met je muziek, daar gaat niets boven. Daarom probeer ik me nu zoveel mogelijk bloot te geven want ik weet dat als ik er wat bij voel, ik niet de enige ben.
Heb je nood aan die feedback? Zou je even passioneel kunnen zijn over muziek als er geen respons op zou komen?
Wasser: Dat is wat een vreemde zaak. Ik maak de nummers voor mezelf omdat ik diegene ben die er gevoel moet inleggen, maar het maakt een groot verschil wanneer anderen er mee in opgaan. Op een podium moet ik de show spelen die het publiek wil zien en niet mijn eigen voorkeur opdringen. Elk publiek heeft nood aan een andere sfeer, ook al ligt dezelfde setlist aan de basis. Je moet doorhebben wat er zich afspeelt voor jou. Communicatie is voor mij het belangrijkst.

Joan as performer

Je bent nu al een hele tijd aan het touren met de plaat en hebt nog heel wat concerten voor de boeg. Maakt het live-aspect voor jou de muzikale beleving af?
Wasser: Toch wel. Het dwingt je in beweging te blijven. Je blijft dezelfde nummers spelen en toch moet het voor jezelf steeds iets nieuws zijn. Dat maakt het interessant.
Plan je even rust te nemen wanneer je terugkeert naar de thuishaven?
Wasser: Dat maakt niet echt deel uit van wie ik ben, maar aangezien ik tot eind december ga touren, weet ik gewoon dat ik een korte rustpauze zal willen inlassen. Maar die tijd zal ik natuurlijk gebruiken om verder te schrijven en aan nieuw materiaal te werken.
Je wisselt solo-optredens af met shows met je band. Is het moeilijker het podium alleen te betreden of verkies je dat net?
Wasser: Het zijn twee verschillende zaken, maar ik hou van allebei. Als ik alleen speel, kan ik meer uitwijden. Met een band is dat een andere aanpak, maar daarom niet minder vloeiend. De afwisseling doet deugd. Wanneer ik alleen op een podium sta, kan ik niet wachten om mijn band te zien en als zij er zijn begin ik dan weer uit te kijken naar solo shows. Maar dat is een goede zaak, een natuurlijke balans.
Vind je dat je creatiever kan zijn als je alleen speelt?
Wasser: Op een bepaalde manier wel omdat ik dan kan doen wat ik wil. Daartegenover staat dat de band meer mogelijkheden met zich meebrengt. Het zijn verschillende vormen van vrijheid.
Je bent opgeleid als een klassiek violiste en pas later leerde je ook gitaar en piano aan. Is het niet moeilijk om dezelfde passie in deze instrumenten te kanaliseren?
Wasser: Ik denk dat je het laatste instrument dat je leerde spelen met de meeste passie hanteert. Ik hou van mijn viool, maar ik ben er niet kwaad om dat ik er nu niet op speel. Ik vind het goed om ze even te laten rusten. Het laatst leerde ik piano spelen, dus dat doe ik nu ook het liefst.
Het is waarschijnlijk ook vrijwel onmogelijk om jezelf op de viool te begeleiden.
Wasser: Dat is zeer vervelend. Ik heb het nog gedaan, maar je kan je zo niet op je gemak voelen en dat is de basisvereiste bij een concert.
Bij een klassieke opleiding speel je aanvankelijk zeer technisch. Hoe maak je de overgang naar een meer natuurlijke aanpak?
Wasser: Ik was gelukkig geen beschermeling. Ik begon niet op mijn derde te spelen. Mijn talent was meer een natuurlijk zaak. Ik ben nooit een uitblinker op technisch vlak geweest. Ik heb nooit iets als Paganini gespeeld. Net de beweging van een lied spreekt me aan. Zolang de song uit mij komt, trek ik me er niets van aan wat er daarvoor gebeurde. Als mijn muziek mensen raakt, dan mag desnoods elk akkoord verkeerd zitten.
Zou je in de toekomst nog overwegen om naast je eigen werk ook opnieuw in een begeleidingsband van een andere artiest te gaan spelen?
Wasser: Zeker. Maar ik wil niets plannen, ik wil gewoon zien wat er gebeurt.
Als jij zelf carte blanche zou krijgen en eender welke muzikant zou kunnen meenemen op je volgende tour, naar wie zou je keuze uitgaan?
Wasser: Weet je, als ik in New York ben, werk ik er met enkele violisten: Charlie Burnham en Max Moston. Wanneer het mogelijk is, vervoegen zij de band even en ik kijk ernaar uit om ze ooit mee te nemen om bij me te spelen. Het zijn nu eenmaal twee indrukwekkende muzikanten.

Voorlopig moet Wasser haar favoriete violisten dus nog thuis laten, maar ook zonder hen is ze live meer dan de moeite waard, wat ze onlangs in de Handelsbeurs nog maar eens kwam bewijzen. Voor wie haar miste of voor wie snakt naar een extra dosis Joan As Police Woman, is ze nog te zien op 28 oktober in Trix en op 22 november in Botanique.

E-mailadres Afdrukken
 
Joan As Police Woman

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST