Banner

Pet Shop Boys

Pandemonium

Live, The O2 Arena, London 21 december 2009

Matthieu Van Steenkiste - 07 april 2010

Van veel groepen zouden we ’t schaamteloos cash-ingedrag vinden, maar van Pet Shop Boys tolereren we dat ze alweer een livedvd uitbrengen. Geen groep besteedt immers meer aandacht aan de look van hun shows, en dat mag dus ook gezien worden. Zo ook de Pandemonium-tour.

Pet Shop Boys zijn een conceptueel ingestelde band en dat kunnen en willen ze niet verbergen. Consequent houdt het dansduo vast aan een minimalistische, grafische stijl die al even sober is als de eenletterwoorden van hun plaattitels (Please, Actually, Very,… en recent nog: Yes) maar al eens wat kan variëren. Topplaat Actually kreeg een droog portret op de hoes dat de grauwe, observerende teksten in zijn realisme weerspiegelde, het meer geinige Very (1993) ging gepaard met videoclips vol absurde outfits en uitzinnige harde kleuren. Na het donkere Fundamental uit 2006 leken Neil Tennant en Chris Lowe op Yes opnieuw toe aan iets meer kleurrijks. Dat weerspiegelde zich op de Pandemonium-tour; alweer een groots opgezette extravaganza.

Net als voor de Cubism-tour na Fundamental ging het duo ook deze keer in zee met setdesigner Es Devlin. Die ontwierp opnieuw een decor dat tegelijk als achtergrond en projectiescherm dienst doet. Opgebouwd uit vierkante blokken transformeert het nummer na nummer van muur tot trapje, tot podium,… om opnieuw in te storten en uiteindelijk deels in de lucht te verdwijnen. Vaak zorgt het voor knappe beelden.

Ook muzikaal is een regisseur in de arm genomen. Het is Madonnaproducer Stuart Price die mee de muzikale richting bepaalde en dat bleek vooral te leiden tot het verweven van flarden hits in minder bekende nummers. Zo wordt "Building A Wall" voorafgegaan door een flard "Integral" en horen we te pas en te onpas het "All day, all day" uit "Domino Dancing" tijdens een overbodige cover van "Viva La Vida". Geen goede beslissing lijkt het — de nummers zijn op zich sterk genoeg om het zonder die herkenbare flitsen te doen en de hits verdienen een integrale uitvoering — maar soms is het wel logisch. De manier waarop "Se A Vida E" naadloos overgaat in "Discoteca" klopt wél volledig.

Toch wringt en botst het minder dan het afgelopen zomer in Dour deed. Was dit concert op het einde van de tour gewoon een beter optreden? Komt het door de uitstekende cameravoering die je een perfect zicht geeft op wat er op de bühne gebeurt? In elk geval klopt Pandemonium op DVD een pak meer. Het is adembenemend hoe de videobeelden Neil Tennant tijdens "Divided By Zero" en "King’s Cross" lijken te verzwelgen, knap hoe "Jealousy" choreografisch een intens huiskamerdrama wordt. En de onverstoorbaarheid waarmee Chris Lowe onbewogen achter zijn toetsenbatterij staat — het achteloos naar een danseres geworpen appeltje terzijde — blijft tegelijk cool en een hilarische grap waar je als kijker deel van uitmaakt.

De extra’s bieden ook nog wel iets, euhm, extra. Twee kerstgetinte outtakes van het concert, wat videoclips, maar vooral een medley die het duo bracht tijdens de BRIT-awards is de moeite waard. Tien minuten lang hink-stap-springen Pet Shop Boys van hit naar hit terwijl special guests Lady Gaga en Brandon Flowers even mogen komen meegenieten van de glorie. Goed, Gaga is bijlange geen Dusty Springfield maar wat de groep hier brengt, is op zich alweer bijna een conceptueel kunststukje. Knap.

Weet u wat het is? We hebben net een dvd besproken waarin ergens halfweg een man, in zijn vijftiger jaren, met een gek hoedje op zingt over zijn wilde jaren. Dat hij nooit vervelend zou worden, want zo droomt men dat als men jong is. Naast hem staat een andere man die zich bijna medioor mag noemen. Hij doet alsof hij niet veel moet doen om veel geluid uit zijn batterij toetsen te krijgen en kijkt daarbij net zo onbewogen alsof hij ergens in een grauwe voorstad op de bus staat te wachten. Die zoals gewoonlijk tien minuten te laat is. Zoals hij ook al lang heeft geleerd te accepteren. Hij draagt een groene plant op zijn hoofd.

Dàt is de kracht van Pet Shop Boys. Dat ze in al hun campyness eigenlijk geweldig cool zijn. De stiff upperlip met ironische twinkeling van Neil Tennant en de bonkige onverschilligheid van Chris Lowe; samen hebben ze meer artistieke visie in hun kleine teen dan Lady Gaga in een heel leven zal verzamelen. Paar dat aan een niet aflatende stroom aan briljante popnummers en je hebt de perfecte act. Pandemonium is daar een getuige van.

E-mailadres Afdrukken
 
Pet Shop Boys :: Pandemonium

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST