Banner

Ozark Henry

Easter Sunday - live at the Ancienne Belgique, Brussels, March 27th, 2005

Matthieu Van Steenkiste - 30 december 2005

Het is een pest aan het worden: almaar vaker brengen artiesten irrelevante vullertjes uit, opvulsel tussen twee platen met echt nieuw werk omdat er een markt voor is die — zo heeft het boekhoudersdepartement zich voorgenomen — tot de laatste euro zal worden uitgeperst. Wij hebben daar een duur woord voor gevonden: oeuvrevervuiling.

Je hebt het in soorten en gewichten. En vooral in gradaties. Er is de heruitgave-met-bonusdisc — iets waarvoor de doodstraf eigenlijk heringevoerd zou mogen worden — of de truc met de (en we kijken hierbij even streng richting David Bowie en Joy Division/New Order) telkens-weer-net-iets-andere Best Ofs. Zéér lastig worden wij daarvan.

Een stuk minder erg, maar al even vervelend is de bootlegserie van Pearl Jam: niet te volgen, zinloos om te willen completeren, en ronduit oninteressant. Maar ondertussen zijn er wel weer wat euro’s uit zakken geklopt. We zullen het nog één keer duidelijk stellen: een oeuvre bestaat uit een afgerond getal van full-albums met origineel materiaal. Daar kan eventueel nog één essentiële liveplaat aan toegevoegd worden, een compilatie met B-kantjes en when all is said and done (en niet eerder!) eventueel een verzamelaar als inleiding. En daar mag het dan wel bij blijven. Wij hoeven in de kerstrush dus ook geen irrelevante dvd’s met een eenvoudige concertregistratie. Een dvd is pas interessant als hij met docu’s, interviews en dies meer een interessant beeld van een artiest schetst.

"Maar vroeger brachten bands toch ook concertvideo’s uit?" horen wij al tegenpruttelen. Klopt, maar die werden stilletjes uitgebracht voor de fans, zonder grote campagnes. Je moest al goed gaan zoeken in de Fnac om ze te vinden. Daar was geen markt voor, meneer, en voor dvd’s blijkbaar wel. En dus krijgen we dingen als Easter Sunday - live at the Ancienne Belgique, Brussels, March 27th, 2005: prachtig uitgegeven, maar al bij al een lege doos.

Ozark Henry is sant in eigen land, maar over de grenzen lijkt het niet zo vlot te gaan. En dus toerde Piet Goddaer na de release van The Sailor Not The Sea stevig in dit Vlaanderen: een paar AB-shows in december 2004 verkochten immers vlotjes uit, een heruitgave in de daaropvolgende lente was het gevolg. Easter Sunday is de neerslag van dat open doekje: we krijgen een mooi gefotografeerde concertregistratie zonder meer. Geen extra’s, geen video’s, niets. Hier werd gegaan voor het snelle gewin.

Die bezwaren opzij gezet dient gezegd dat Easter Sunday een mooi overzicht geeft van negen jaar Ozark-carrière. Het zwaartepunt mag dan immers wel op recent werk liggen, het is duidelijk dat Goddaer tussen al dat gladdere materiaal nood heeft aan vroege en beukende nummers als "Rosamund Is Dead" en "Politics" (dat vroeger veel geiniger "A Mes Oiseaux" heette, overigens) om zijn optredens op dreef te houden. Ook "A Sunzoo Seminar" van op de limited (daar heb je het weer) bonus-cd bij Birthmarks is erg welkom.

Meer en meer rondt Goddaer zijn hoekige soul live af met de stem van backingzangeres Nina Babet. Het is geen gelukkige keuze: het mag de boel dan wel forcefeedinggewijs vlotter de strot van de massa in krijgen, het ontneemt de muziek ook veel van haar spanning. Gelukkig dus dat nummers als "Vespertine" en "La Donna E Mobile" van op The Sailor Not The Sea al wat beterschap lijken te beloven ten opzichte van het doorbraakmateriaal.

Piet Goddaer is nog niet al zijn streken kwijt maar moet opletten niet te gaan zwichten voor de massa’s die voor hem zijn gevallen. Als we één ding hopen, is het wel dat deze Easter Sunday een periode afsluit, en dat Ozark Henry, nu het volk uit zijn hand eet, opnieuw wat van zijn vroegere tegendraadsheid zal vinden.

E-mailadres Afdrukken