Banner

COLUMN

Slijpschijf #57

Dirk Steenhaut - 02 september 2011

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich tweewekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Wie de nieuwste ontwikkelingen in de rockmuziek op de voet volgt, weet al langer dat er dezer dagen in Brooklyn spannende dingen gebeuren. Maar het Canadese Montréal laat zich evenmin onbetuigd: er gaat haast geen maand voorbij zonder dat plaatselijke labels als Constellation of Secret City Records met heerlijke nieuwe plaatjes komen aanzetten.

Eén van de vele boeiende figuren die de esdoornpop de jongste jaren tot een begrip hebben gemaakt is Graham Van Pelt, bekend van zijn eenmansproject Miracle Fortress. De muzikant, die ook actief is bij het dancecombo Think About Life, liet in 2007 voor het eerst van zich horen met Five Roses. Die cd, waarop hij de melodieuze gitaarpop uit de sixties grondig actualiseerde en waarmee hij aangaf verstand te hebben van onweerstaanbare hooks en catchy refreinen, werd genomineerd voor de prestigieuze Polaris Prize, iets waar de gelaagde, Beach Boys-achtige koortjes beslist niet vreemd aan zijn geweest. Op zijn nieuwe langspeler, Was I the Wave?, maakt Van Pelt echter een onverwachte stilistische zwenking. Dit keer schuift hij de gitaren naar het achterplan en belijdt hij, net als The Horrors onlangs, zijn liefde voor de elektropop van de vroege eighties.

Zijn zorgvuldig opgebouwde nummers worden nu aangekleed met borrelende synths en drummachines, zoals we die vroeger aantroffen in het werk van Human League, OMD en aanverwanten. De beats en de ongedurige baslijnen suggereren zelfs een zekere dansbaarheid, maar anno 2011 klinkt Miracle Fortress toch veeleer als droompop dan als disco. Vier van de tien tracks zijn overigens instrumentals, die het midden houden tussen ambient en chillwave en bruggetjes slaan tussen puike songs als “Tracers”, “Raw Spectacle” en de wiebelende single “Everything Works”. Af en toe komt Van Pelt een beetje koel over, maar in het met ijle vrouwenstemmen versierde “Spectre” breken gelukkig de eerste zonnestralen door, terwijl het even subtiele als geraffineerde “Miscalculations”, dank zij de ragfijne gitaren, uitgroeit tot een van de hoogtepunten van de plaat.

Was I the Wave? is geen cd die je meteen bij het nekvel grijpt. Daarvoor klinkt de muziek te intimistisch en te schimmig. Pas na enkele luisterbeurten raak je echt onder de indruk van de haast vanzelfsprekende manier waarop Miracle Fortress een evenwicht bereikt tussen organisch en synthetisch. Van Pelt geeft aan hoe The Fleet Foxes zouden klinken, mochten ze een fusie aangaan met Boards of Canada en toont zich dus een doe-het-zelver met durf en visie. Rijk zal hij er waarschijnlijk niet van worden, maar Miracle Fortress heeft met zijn tweede werkstuk wél een handvol songs afgeleverd die zelfs tijdens je slaap door je hoofd blijven spoken. Dat is alvast iets dat lang niet iedereen kan zeggen.

Meer retrogeluiden treffen we aan op het titelloze debuut van Simon Says No!, een trio uit Noorwegen dat net als Serena-Maneesh de volumeknop graag wijdopen zet en iedere avond voor het slapengaan een hoofdstukje uit het grote shoegaze-handboek tot zich neemt. Maar voor u verveeld de andere kant opkijkt: zanger-gitarist Ruben Nesse en zijn maats hebben net zo goed een zwak voor Amerikaanse hardcore, dronerock en noisy psychedelia. Al die interesses combineerden ze voor het eerst op de ep Ahoi de Angst uit 2009 en dat deden ze zo overtuigend dat ze er, na de Scandinavische, ook de Britse en Amerikaanse podia mochten mee inpalmen.

Dat de groep uit Bergen live haar mannetje kan staan, leidt geen twijfel. Alleen is nog niet al haar songmateriaal even sterk als de single “Solitary Rush” of rechttoe rechtaannummers van het aliber van “Para Circle” en “City”. Op zijn zwakkere momenten (“See Me Through”) klinkt Simon Says No! als de Editors zonder songs en heb je het gevoel dat zijn melodieën iets te vaag gedefinieerd zijn om echt te beklijven. Als de sterren goed staan, zoals in “Reverse”, waar Nesse in een oogwenk overgaat van croonen naar schuimbekken, of de vernietigende punkexplosie “Cut-Off Orange”, manifesteert Simon Says No! zich echter als een rauw en energiek gezelschap met groeipotentieel. We zijn alvast benieuwd om deze Noren eens live te keer te zien gaan.

De Amerikaan Adam Wiltzie kennen we al van zijn aandeel in de muziek van The Dead Texan, Stars of the Lid en Sleeping Dog. In 2007 toerde hij door Europa als lid van Sparklehorse en tijdens een tussenstop in Italië maakte hij toen, via een gemeenschappelijke vriend, kennis met de Californische pianist Dustin O’Halloran. De laatstgenoemde kennen we als frontman van de indie-band Devics, maar ook van enkele dromerige soloplaten en zijn soundtrack voor de film Marie-Antoinette van Sophia Coppola. Wiltzie en O’Halloran hebben nu de handen in elkaar geslagen, wat resulteert in de pasverschenen, volledig instrumentale eerste cd van A Winged Victory For the Sullen.

De muziek, waarvoor de heren gebruik maakten van diverse oude vleugelpiano’s, kwam tot stand in grote akoestische ruimten, zoals een kerk en een radiostudio in Berlijn. De invloed van Wiltzie, die al twintig jaar experimenteert met ambient drones, is manifest, maar de composities worden ditkeer vooral ingekleurd met échte instrumenten zoals een hoorn, fagot en harp. Voorts wordt een strijkkwartet in stelling gebracht en ook daar treffen we, met violist Peter Broderick en de IJslandse celliste Hildur Gudnadóttir (zie múm) enkele boeiende gasten aan. “Requiem For The Static King, Part One” werd geschreven ter nagedachtenis van wijlen Mark Linkous, maar ook de zes overige tracks doen, door de lang aangehouden tonen, uitgesproken elegisch aan. De stukken houden het midden tussen hedendaags klassiek en postrock en zullen, zeker als u een liefhebber bent van Olafur Arnalds, Arvo Pärt of Hauschka, moeiteloos een plek in uw hart (en platenrek) veroveren.

De een noemt het symfonieën in zakformaat, de ander van “seven landscapes of harmonic imagination”. Maar welke omschrijving u ook verkiest, het is rustgevende muziek die de luisteraar ertoe uitnodigt zijn gedachten de vrije loop te laten. Zo begrijpt u meteen waarom er zich in onze huiskamer stilaan diepe plassen beginnen te vormen.

Alles komt terug. Oók de Californische folk- en countryrock uit de Laurel Canyonscene van de vroege jaren zeventig, die doorgaans wordt geassocieerd met Joni Mitchell, Crosby, Stills & Nash, James Taylor en The Eagles. Het Britse Bella Unionlabel gaf vorig jaar met de soloplaat van John Grant al aan dat het niet vies was van het wat softere werk en doet er nu nog een schep bovenop met Gentle Spirit van Jonathan Wilson. Eigenlijk is het al de tweede langspeler van de singer-songwriter uit North Carolina, maar zijn debuut, Frankie Ray uit 2007, werd nooit in Europa uitgebracht. Wilson, lid van de band Dawes en ook actief als gitaarbouwer en producer, is niet bepaald een groentje: hij werkte in het verleden al samen met figuren als Robbie Robertson, Jackson Browne en Elvis Costello en beschikt bijgevolg over een goedgevuld contactenboekje. Gentle Spirit vormt de neerslag van jamsessies die de artiest op geregelde tijdstippen bij hem thuis organiseerde en dat verklaart onder meer de gastbijdragen van leden van The Jayhawks, Vetiver en de Steve Miller Band op zijn cd.

De dertien songs uit Gentle Spirit zullen wellicht door velen als hippiemuziek worden afgedaan. En inderdaad: Jonathan Wilson en zijn vrienden spelen vooral ascetische folk en pastorale country-rock, met akoestische en elektrische gitaren, klavieren, fluit, cello en vibrafoon in de hoofdrol. De nummers worden op fluistertoon gezongen, vertonen niet zelden een psychedelisch randje en handelen over ecologische thema’s. Het klinkt allemaal erg warm en rustiek. Luister maar eens naar het sobere “Can We Really Party Today?” of “Canyon in the Rain”. Het euforische “The Way I Feel”, compleet met expressief snarenwerk en een groovy orgeltje, is een cover van Gordon Lightfoot. Wie aandachtig luistert zal echter ook de invloeden van Elliott Smith (“Don’t Give Your Heart to a Rambler”), Pink Floyd (“Natural Rhapsody”), Stephen Stills (“Desert Raven”) en Neil Young (het uitgesponnen “Valley of the Silver Moon”) voorbij horen komen.

Is dat een bezwaar? Neen, want Wilson schrijft prima songs, die bovendien bijzonder smaakvol zijn opgenomen. Het enige minpuntje is dat Gentle Spirit misschien net iets te lang duurt en dus gebaat zou zijn met twee of drie tracks minder. Want, neem het van ons aan, ook schrappen is een kunst.

  • Miracle Fortress:: Was I the Wave?, Secret City Records. www.myspace.com/miraclefortress
  • Simon Says No!:: Simon Says No!, Brilliance Records. www.myspace.com/nosayssimon
  • A Winged Victory For the Sullen:: A Winged Victory For the Sullen, Erased Tapes Records. www.myspace.com/awvfts
  • Jonathan Wilson:: Gentle Spirit, Bella Union. www.myspace.com/jonathanswilson

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST