Banner

COLUMN

Slijpschijf #52

Dirk Steenhaut - foto's: Kim Duchateau - 22 april 2011

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich tweewekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

De 23-jarige Michaela Levi, beter bekend als Micachu, is een van de excentriekste en meest onorthodoxe talenten die de jongste jaren in Groot-Brittanië zijn opgestaan. Ze studeerde klassieke compositie aan de Guildhall School of Music and Drama, kreeg als student al een schrijfopdracht van The London Philharmonic en experimenteert graag met atonaliteit, gevonden objecten en een zelfgebouwd instrumentarium. Geruggensteund door haar groep The Shapes en onder supervisie van producer Matthew Herbert debuteerde ze in 2009 met Jewellery, een cd waarop ze haar eigenzinnige karakter al meteen van enkele uitroeptekens voorzag. Op dat werkstuk koppelde ze kinderlijke speelsheid aan een ongebreidelde punkattitude en kwam ze op de proppen met een sound die nog het dichtst aanleunt bij de no wave uit de eighties. Micachu lapte alle regels van de popmuziek aan haar laars, ging voluit voor het experiment en dat doet ze nu ook op Chopped & Screwed, een brok uneasy listening die velen op de maag zal blijven liggen.

De plaat, veeleer een tussendoortje dan de echte opvolger van Jewellery, is de neerslag van een eenmalige samenwerking met The London Sinfonietta, een orkestraal ensemble dat vooral uit strijkers en houtblazers bestaat. De cd-titel verwijst naar een techniek die werd ontwikkeld door hiphoppers uit Houston, waarbij de tempo’s worden vertraagd om de luisteraar te desoriënteren en hem het gevoel te geven dat zijn perceptie vervormd is door veelvuldig druggebruik. Het resultaat klinkt kil en bevreemdend: Je hoort de strijkers raggen en schrapen, je hoort ongebruikelijke maatsoorten voorbijkomen, maar al te vaak kun je de oorsprong van de geluiden niet eens thuisbrengen.

Slechts twee tracks, "Everything" en "Low Dogg", zijn toegankelijk genoeg om op zichzelf te kunnen staan. De toonloze zang, de ’creepy’ arrangementen, de haperende beats, de gedurfde klankenmanipulaties: de doorsnee radiomaker krijgt er meteen klamme handjes van. Maar als het angstzweet u niet uitbreekt bij het horen van het woord ’avant-garde’, biedt Chopped & Screwed best wel fascinerend luistervoer. De plaat werkt het best wanneer ze in haar geheel wordt beluisterd en je de nummers en de lange instrumentale tussenstukken samen als een soort suite beschouwt. Gebrek aan ambitie kun je Micachu & The Shapes alvast niet verwijten, maar besef wel dat dit uitstapje met The London Sinfonietta niet geschikt is als soundtrack bij een gezellige t&ecircte à t&ecircte met uw geliefde. Infernaal plaatje.

Wie zijn popmuziek liever wat toegankelijker hoort, kan terecht bij het Frans-Finse duo The Dø, dat drie jaar geleden met zijn debuut-cd A Mouthful nogal verrassend de eerste plaats van de Gallische hitlijsten inpalmde. Zangeres Olivia Merilathi en multi-instrumentalist Dan Levy ontmoetten elkaar voor het eerst in 2005 tijdens de opnamen van filmmuziek voor Empire of Wolves. Ze besloten de handen in elkaar te slaan en toonden zich daarbij van vele markten thuis. Dat laatste is ook hoorbaar op Both Ways Open Jaws, een gevarieerde collectie waarop invloeden uit indierock, elektropop, hiphop en klassiek naadloos aan elkaar worden gelast. Merilathi heeft een stem die weliswaar raakpunten vertoont met die van Polly Jean Harvey, maar over voldoende karakter beschikt om de aandacht van de luisteraar ook op eigen kracht vast te houden.

De arrangementen zijn rijk en gelaagd: in "Gonna Be Sick!" valt de inbreng van de vibrafoon op, in het ontwapenend catchy "Too Insistent" krijgen strijkers en blazers het gezelschap van een kinderkoor en in het vlot doordenderende ’Slippery Slope" hoor je zelfs M.I.A. doorklinken. Op zijn tweede langspeler gedraagt The Dø zich als een muzikale kameleon die een breed stilistisch spectrum bestrijkt en je, al doende, alle hoeken van de kamer laat zien. Of het duo nu kiest voor soberheid, zoals in de pianosong "Dust It Off", die pas naar het einde toe van glitchy beats wordt voorzien, of voor frivoliteit, zoals in "Bohemian Dances" of het in rare kermissferen ondergedompelde "The Calendar", The Dø slaat consequent avontuurlijke paden in. Dat de spanning onderweg een paar keer wegebt, belet niet dat we Both Ways Open Jaws de komende maanden nog regelmatig uit het doosje zullen halen.

Ook uit Finland, maar van een heel andere orde, is Circle, een groep die actief is sinds 1991 en inmiddels is uitgegroeid tot een waar instituut van en voor muzikale ontdekkingsreizigers. Zelf noemen de heren zich de voortrekkers van de New Wave of Finnish Heavy Metal, maar die omschrijving doet hun veelzijdigheid onrecht aan. Circle laat zich nog het best vergelijken met het Noorse Motorpsycho: de band is stilistisch van zowat alle markten thuis, heeft een voorliefde voor lange jams, is onwaarschijnlijk productief en is, zoals de groepsnaam suggereert, permanent in beweging. Het gezelschap is al talloze keren van bezetting veranderd, waardoor zanger-bassist Jussi Lehtisalo, tevens de oprichter van het Ektro-label, de enige constante is. Eigenlijk kun je Circle omschrijven als Motorspycho in het kwadraat: geschift, losgeslagen en, vooral, onvoorspelbaar. De experimenten van de groep houden het midden tussen prog, psychedelia, krautrock, elektronica en ambient drones. Op al hun platen, de teller staat momenteel op 35, komen die elementen telkens terug, zij het in wisselende combinaties.

Op zijn nieuwste langspeler, Infektio, toont Circle zich alweer van zijn ongrijpbaarste kant. De muziek is grillig, klinkt tegelijk primitief en abstract en wordt gespeeld met een doorgedreven free-jazz-attitude. De groep uit Pori kiest resoluut voor de vrije vorm, wat resulteert in overwegend instrumentale composities die ruimschoots de tijd nemen om zich te ontwikkelen. Maar Lehtisalo en de zijnen weten heel goed waar ze mee bezig zijn: ieder detail staat op zijn plaats en draagt bij tot de spanningsboog waarop intrigerende ritmen, steeds van kleur verschietende gitaren, bubbelende synths en grommende, haast sjamanistische zangpartijen als pijlen dienst doen.

De tracks balanceren tussen licht en donker, tussen grimmig en statig. "Pisara" baadt in dezelfde hypnotische sferen als Pink Floyd ten tijde van Ummagumma en Meddle, terwijl de piano in "Kalpea" aansluiting zoekt bij hedendaags klassiek. En zo gebeurt er op Infektio om de haverklap iets onverwachts dat al je ideeën over rockmuziek op losse schroeven zet. Niet voor doetjes.

Laat u zich door Circle niet afschrikken, dan hebben we nog een laatste uitdaging voor u in petto. De Japanner Katsuhiko Maeda werkte in het verleden al samen met de postrockband Mono, maar opereert zelf vooral onder het pseudoniem World’s End Girlfriend. Seven Idiots, zijn tiende langspeler, is gebouwd rond de polen ’constructie’ en ’destructie’ en brengt beide begrippen op een intrigerende manier in de praktijk. Maeda’s werkwijze bij het maken van deze plaat was hoogst onconventioneel: eerst nam hij louter vocale tracks op die hij vervolgens muzikaal ging aankleden. Zoals een architect die een gebouw neerzet en dan de fundamenten weghaalt, wiste hij aan het eind van het proces de oorspronkelijke zangpartijen.

Het resulaat is een werkstuk waarop verschillende werelden voortdurend met elkaar in botsing komen. Mathrockgitaren, lyrische strijkers, vervormde saxofoons en wild opspattende elektronica gaan dermate met elkaar in de clinch dat je er draaierig van wordt. Genreomschrijvingen worden irrelevant, begrippen als ’mooi’ en ’lelijk’ heffen elkaar op. Het is alsof je John Zorns Naked City, Motörhead, Ryuchi Sakamoto, Atari Teenage Riot en John Williams in één kamer opsluit en net zo lang met elkaar laat vechten tot er doden vallen.

Hoe World’s End Girlfriend er in "Les enfants du paradis" in slaagt handcaps, jachtige synthetische ritmen, violen en Battlesgitaren tot een spannend geheel samen te smeden, is ons een raadsel. "DÉCALOGUE minus 8" combineert krassende, hoekige funkgitaren met een stuiterende bas en een op hol geslagen zigeunerorkest, terwijl "ULYSSES GAZER" zich laat decoderen als de soundtrack bij James Bonds afdaling in de hel en "Unfinished Finale Shed" zich spiegelt aan het oeuvre van Erik Satie. Katsuhiko Maeda klinkt even vindingrijk als schizofreen en wie voor het eerst naar Seven idiots luistert zal er wellicht een serieuze migraineaanval of evenwichtsstoornissen aan overhouden. Maar wie voldoende Dafalgan in huis heeft, mag zich deze opwindende luisterervaring zeker niet ontzeggen.

  • Micachu & The Shapes + The London Sinfonietta:: Chopped & Screwed, Rough Trade. www.myspace.com/micayomusic
  • The Dø:: Both Ways Open Jaws, Get Down! www.myspace.com/thedoband
  • Circle:: Infektio, Conspiracy Records. www.myspace.com/circlefinland
  • World’s End Girlfriend:: Seven Idiots, Erased Tapes. www.myspace.com/worldsendgirlfriendworldsendgirlfriend

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST