Banner

COLUMN

Slijpschijf #51

Dirk Steenhaut  - foto's: Kim Duchateau - 08 april 2011

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich tweewekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Nu de flamboyante psychedelische rockband The Horrors even op apengapen ligt, komt frontman Faris Badwan met een opmerkelijk nevenproject op de proppen. In Cat’s Eyes bundelt hij zijn creatieve krachten met de uit het Canadese Vancouver afkomstige, klassiek geschoolde sopraanzangeres Rachel Zeffira, die doorgaans in de operawereld actief is en ooit zelfs in de Scala van Milaan op de planken stond. Niet meteen een voor de hand liggende combinatie dus, maar naar het debuut van het duo te oordelen heeft hun alliantie alvast een klein half uur intrigerende muziek opgeleverd. Verwacht geen halsbrekende vocale capriolen: Zeffira wilde al lang uit haar klassieke keurslijf breken, geniet duidelijk met volle teugen van haar excursie naar het popmilieu en zingt hier, naar haar eigen zeggen, zoals ze zou doen wanneer ze thuis onder de douche stond.

Het titelloze langspeeldebuut van Cat’s Eyes bevat orkestrale sixtiespop die zwaar is beïnvloed door de naïeve tienerromantiek van girl groups als The Crystals en The Shangri-Las. Maar Badwan en Zeffira stellen zich niet tevreden met een simpele herhalingsoefening en stoppen nog een hoop andere referenties in hun songs. Zo blijken ze gek te zijn op de zoetelijke harmonieën van The Carpenters, de ideeënrijke sixtiesproducties van Joe Meek, de drones van avantgardist LaMonte Young en de instrumentenmanipulaties van de Hongaarse klassieke componist György Ligeti.

Een en ander leidt alvast tot fraai uitgekiende strijkers- en blazersarrangementen, de aanwezigheid van ijle engelenkoren en, in een song als “Bandit”, een instrumentatie die rechtstreeks uit een soundtrack van Ennio Morricone lijkt te zijn geplukt. De stemmen van Faris Badwan en Rachel Zaffira zijn onderling zeer verschillend: de donkere, wat zeurderige voordracht van de eerste houdt het midden tussen die van Nick Cave en Rowland S. Howard en roept in “Sooner or Later” zelfs de doemsfeer van Joy Division en Swans op, terwijl het etherische timbre van de tweede veeleer aanleunt bij dat van Julee ‘Twin Peaks’ Cruise of Virginia Astley (voor wie in de eighties nog niet geboren was: Google biedt ongetwijfeld soelaas).

Het resultaat is een plaat die zowel fans van Best Coast als liefhebbers van Isobel Campbell & Mark Lanegan moet kunnen aanspreken, maar tegelijk een stuk experimenteler klinkt dan beide. Het aanbod gaat van het Spectoriaanse “Cat’s Eyes” en het naar Franse sixtiespop verwijzende, stuiterende “Over You” tot ongrijpbare fluisterliedjes als “Best Person I Know” en “I’m Not Stupid”. Als David Lynch nog eens een mysterieuze soundtrack nodig heeft, kan hij met Cat’s Eyes zeker zijn voordeel doen. Dat het duo enkele maanden geleden voor zijn eerste publieke optreden de Sint-Pietersbasiliek in het Vaticaan uitkoos, draagt uiteraard nog bij tot zijn intrigerende karakter. Cat’s Eyes treedt op 19 april op in de Club van de Brusselse AB. Benieuwd of ze er zullen in slagen de geraffineerde sound van hun Broken Glass EP en hun titelloze langspeeldebuut ook naar het podium te vertalen.

Fervente kijkers van Lost kennen The Donkeys misschien als Geronimo Jackson, de seventiesband die al een paar keer in de televisiereeks werd opgevoerd. In hun normale doen maken de langoren uit San Diego echter zonnige gitaarpop met een prominent aanwezig orgeltje, die de perfecte soundtrack vormt bij een middag op het strand. Craig Finn van The Hold Steady heeft zich al ge-out als een fan en in de VS heeft dat de groep een hoop publiciteit opgeleverd, maar het is zeer de vraag of Born With Stripes, haar derde langspeler inmiddels, In Europa veel brokken zal maken. Daarvoor is de muziek van The Donkeys immers net niet opvallend genoeg.

Tijdens het luisteren noteerden we in ons boekje adjectieven als ‘puur’, ‘melodieus’, ‘speels’ en ‘eerlijk’ en daaruit mag u begrijpen dat niemand zich aan deze Californiërs een buil zal vallen. Op de kwaliteit van songs als “Don’t Know Who We Are”, “Kaleidoscope” op de twangy Americana van “Bloodhound” valt volstrekt niets aan te merken: de melodieën klinken je aangenaam in de oren en er wordt voortreffelijk gemusiceerd. Het enige waar het The Donkeys aan ontbreekt is een eigen gezicht. Na enkele draaibeurten vallen vooral de vertrouwde referenties op. Zo horen we ondermeer echo’s opkringelen uit de westcoastpop van The Buffalo Springfield, de Creationsound van The Weather Prophets en de slackerperiode van Pavement. “Valerie” en “Ceiling Tan”’ hadden dan weer, met een beetje goeie wil, op Mutations van Beck kunnen prijken. De psychedelische uitstapjes (compleet met sitar) in “West Coast Raga” brengen zelfs prompt de hoogdagen van The Grateful Dead in de herinnering.

Thom Monahan van Pernice Brothers zorgde er in de studio voor dat Born With Stripes zo warm en organisch mogelijk werd ingeblikt, waardoor The Donkeys zich geestesgenoten van Papercuts, Vetiver en Brightblack Morning Light mogen noemen. Als die bandjes u weten te charmeren, dan mag u met een gerust gemoed ook deze Ezels in uw stal parkeren.

Heel wat dichter bij huis stuiten we op Expats, de nieuwe vlag op het huisje van Hans de Prins, Phillipp Weies en Johan Verkist, die vroeger samen door het leven gingen als General Mindy. De heren genoten het voorrecht als ‘artists in residence’ een jaar lang in de opnamestudio van het Antwerpse muziekcentrum Trix te mogen kamperen, maar omdat ze niet direct op een nieuwe langspeler zaten te broeden, besloten Expats tien covers van het voorbije decennium op te nemen en daartoe telkens externe zangers en gastmuzkanten uit te nodigen. Per song werd slechts één dag uitgetrokken en die strakke deadline was alvast bevorderlijk voor de spontaneïteit.

Het basistrio liet zich tijdens de Cover Sessions bijstaan door het kruim van het Belgische rockmilieu. Zo horen we hoe Philip Bosschaerts van Mintzkov op een fraaie manier “Black Balloon” van The Kills naar zich toetrekt, toont Dieter Sermeus van The Go Find dat hij best wel raad weet met “Dare” van Gorillaz, buigt Tim Vanhamel zich over het ingetogen “Sweet Song” van Blur en verrast Johannes Verschaeve van The Van Jets met een heel eigen vertolking van “When I Grow Up”, een nummer uit de catalogus van Fever Ray.

Het pleit voor Expats dat ze niet meteen voor de hand liggende songs hebben gekozen. Sommige zijn voor de doorsnee luisteraar zelfs vrij obscuur en dat leidt tot aangename verrassingen. Zo leent de stem van Younes Faltakh (van The Hickey Underworld) zich perfect voor een Stoogesachtige benadering van “What I Got”, oorspronkelijk van Zen Guerilla, terwijl twee derde van The Hong Kong Dong present geeft in “Sailing to Byzantium” van Liars en Pascal ‘Sukilove’ Deweze dankbaar de gelegenheid grijpt om zijn tanden te zetten in “Monkey on My Back” van Clinic, één van zijn favoriete bands. Dat er wel heel kort op de bal wordt gespeeld, blijkt uit de bijdrage van Karolien Van Ransbeek van Few Bits. Zij covert hier “It’s Choade My Dear” van het Nieuw-Zeelandse psychedelische fenomeen Connan Mockasin, die zopas met Forever Dolphin Love een fantastische debuut-cd uitbracht.

Expats slagen er doorgaans moeiteloos in het door hen gekozen materiaal naar hun hand te zetten en tegelijk de nodige scherpe randjes te bewaren. De enige track die op het gevarieerde Cover Sessions naar ons gevoel een beetje uit de toon valt is er een uit het repertoire van Busta Rhymes, maar laat dat er u vooral niet van weerhouden dit fijne plaatje aan een nadere inspectie te onderwerpen.

Twee jaar geleden werden we al aangenaam verrast door , het debuut van het Belgisch-IJslandse kwartet Mogil. Die eerste plaat verscheen nog op het Radical Duke-label van DAAU, maar voor opvolger I Stilluni Hljómar (“In the Stillness It Sounds”) is de groep nu op eigen beheer aangewezen. Wie het werk van Mogil al heeft geproefd, hoeven we niet meer te overtuigen. In dat geval volstaat de wetenschap dat het nieuwe materiaal net zo betoverend en ongrijpbaar klinkt als wat voorafging.

De composities van gitarist Hilmar Jenssen, zangeres Heida Árnadóttir, violiste Ananta Roosens en klarinetist-saxofonist Joachim Badenhorst laten zich niet zomaar onder één noemer plaatsen. De negen tracks op de nieuwe cd houden het midden tussen IJslandse folk, klassieke kamermuziek uit de renaissance, jazz, impro en ambient. Voor zover er al naar rock verwezen wordt, gaat het vooral om het soort dat steevast buiten de lijntjes kleurt en het meer van subtiliteit dan van kracht moet hebben. Nu eens ligt de nadruk op melodie, dan wer domineert het ritme, maar Mogil laat doordeweekse songstructuren vrolijk fluitend links liggen. De groep kiest resoluut voor de vrije vorm, goochelt met thema’s en motiefjes die soms terugkeren, maar soms ook niet, en drijft occasioneel de spanning op met belletjes, xylofoons en andere bevreemdende percussietuigen.

Bij Mogil neemt geen van de leden echt het voortouw. Alle instrumenten, alle ingrediënten zijn even belangrijk in het geheel en neem je iets weg, dan dreigt het hele bouwwerk in te storten. I Stilluni Hljómar richt zich vanzelfsprekend tot muzikale ontdekkingsreizigers die al eens van de platgetreden paden durven af te wijken. Maar daarmee willen we niet gezegd hebben dat deze plaat ontoegankelijk klinkt. Voor wie zijn luistervoer enkel via de radio inslaat, zal het misschien even wennen zijn, want eigenlijk staat Mogil totaal buiten de tijd. Wie echter plaatjes van, pakweg, múm, Jóhann Jóhannsson, Olafur Arnalds of Skúli Sverrisson in het rek heeft staan, zal Mogil al na één beluistering aan de boezem drukken.

  • Cat’s Eyes:: Cat’s Eyes, CoOp. www.myspace.com/catseyesmusic
  • The Donkeys:: Born With Stripes, Dead Oceans. www.myspace.com/thedonkeys
  • Expats:: Cover Sessions, Trix. www.trixonline.be
  • Mogil:: I Stillunni Hljómar, Mogil Music. www.myspace.com/mogilro

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST