Banner

COLUMN

Slijpschijf #48

Dirk Steenhaut - foto's: Illustratie Kim Duchateau - 25 februari 2011

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich tweewekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Wie deze rubriek al een tijdje volgt, weet dat we ons hier al vaker lovend hebben uitgelaten over Wye Oak, een man-vrouwduo uit Baltimore dat al actief is sinds 2006 en intussen twee langspelers en één ep op de wereld heeft losgelaten. Zangeres-gitariste Jenn Wasner en drummer, bassist en toetsenspeler Andy Stack maken folkrock, maar dan wél voorzien van de nodige weerhaakjes. Want de muziek van Wye Oak vertoont niet alleen een hoog emotionaliteitsgehalte, ze klinkt tegelijk scherp en grofkorrelig genoeg om zelfs de stoerste hardcoreliefhebber met verstomming te slaan.

Op platen als If Children (2007) en The Knot (’09) presenteerde het tweespan zijn songs nog in dezelfde uitgeklede, afgekloven gedaante als op zijn live-optredens. Het aantal instrumenten dat je met zijn tweeën tegelijk kunt bespelen is nu eenmaal beperkt. Maar op Civilian maakt Wye Oak voor het eerst optimaal gebruik van de mogelijkheden van de studio, waardoor zijn songs nu rijker en gelaagder klinken en het aandeel van elektronische hulpmiddelen gevoelig is toegenomen. Jenn Wasner, wier doorvoelde stem herinnert aan die van Elisabeth Powell van Land of Talk, bewijst dat ze als zangeres een breed gevoelsspectrum beheerst en ook als gitariste maakt ze indruk door haar veelzijdigheid. Haar spel varieert van subtiel ("Plains") tot rammelend ("Hot as Day"), maar leunt, qua grilligheid, even goed aan bij dat van Neil Young wanneer die zijn Crazy Horse bestijgt ("Dog’s Eyes").

De songs van Wye Oak houden het midden tussen intens (de titeltrack) en ingetogen ("Fish", "Doubt"), tussen uitbundig en intiem en zijn meestal voorzien van indringende melodieën die genadeloos door je hoofd blijven malen. Civilian is een even verleidelijke als mysterieuze plaat van een gezelschap dat met iedere release aan overtuigingskracht wint. Hoog tijd dat ook het Europese publiek onder deze Wye Oak beschutting gaat zoeken.

Ook uit Amerika, maar dan uit Kent, Ohio, komt Jessica Lea Mayfield, een protégée van Black keys-zanger Dan Auerbach. De man producete twee jaar geleden al haar langspeeldebuut With Blasphemy So Heartfelt en hij zat ook achter de knoppen tijdens de opnamen van opvolger Tell Me. Mayfield is een natuurtalent dat op haar achtste al optrad met de bluegrassband van haar ouders, maar met haar eigen songs veeleer de verbindingsweg bewandelt tussen bluesy rootsrock, neocountry en Americana. Het resultaat is eerlijke, introspectieve en pretentieloze muziek, die bij liefhebbers van Neko Case en Lucinda Williams zeker in goede aarde zal vallen. Op haar vorige plaat lag de nadruk nog op haar stem en akoestische gitaar, maar Tell Me klinkt speelser, gevarieerder en rijker geïnstrumenteerd, met piano, orgel, pedalsteel en, vooral, het even stekelige als twangy gitaarspel van Auerbach.

Hoewel Jessica Lea Mayfield nog maar 21 is, schrijft ze volwassen en complexe songs over liefde, lust en romantische conflicten. Dat de personages uit haar liedjes verscheurd worden door tegenstrijdige emoties en het leven soms nogal zwart inzien, hoeft niet te verbazen: de man met wie de zangeres tot voor kort de sponde deelde, zit sinds kort in de gevangenis wegens moord. Songtitels als "Our Hearts Are Wrong", "Trouble" of "Nervous Lonely Night" zijn dus zeker niet toevallig gekozen. Toch schijnt er soms ook licht in de duisternis: "Blue Skies Again" is een luchtige popsong die zowel naar Fleetwood Mac als de girl groups uit de sixties verwijst, terwijl het reggae-achtige "Grown Man" op een aftands casiomotiefje is gebouwd. Zelf omschrijft Mayfield, wier stem soms als twee druppels water op die van Liz Phair of Cat Power gelijkt, haar werk bij voorkeur als "hilariously personal". Donker, maar wél met een zelfrelativerende knipoog.

Nog een band waarover u al in Slijpschijf kon lezen is Harrys Gym, een kwartet uit Oslo, dat met What Was Ours Can’t Be Yours nu aan zijn tweede cd toe is. Blikvanger van de groep is zangeres Anne Lise Frøkedal (zus van de bassiste van The Megaphonic Thrift), die alle songs schrijft en met haar ijle, melancholische stemtimbre meteen de aandacht naar zich toe trekt. De shoegaze-elementen, die op het titelloze debuut van de Noren nog prominent aanwezig waren, zijn nagenoeg verdwenen, waardoor de sound van Harrys Gym nu veel nauwer aanleunt bij die van het Deense Mew of de jongste verrichtingen van Blonde Redhead.

Gelaagde nummers als "Old Man" of het met fijn gitaarwerk versierde "Mountains" klinken strak en verleidelijk en ook het pulserende ’No hero’, een vertraagde drum’n’basstrack zeg maar, geven aan dat de groep tot bijzonder mooie dingen in staat is. Harrys Gym is op zijn best wanneer het met borrelende elektronica, atmosferische droompop en prikkelende progrock zijn eigen universum weet te scheppen. Dat lukt nog aardig in het ingetogen "Sailing Home" en het zweverige "The Part That Falls", maar jammer genoeg komt het kwartet in de andere helft van de tracks iets te routineus uit de hoek en valt het terug op versleten procédés. Zelfs een ’hotte’ Britse producer als James Rutledge, die onder anderen Grizzly Bear, MGMT, Fever Ray en My Bloody Valentine onder zijn cliënteel telt, heeft niet kunnen verhinderen dat het kwartet zich verbrandt aan een banale elektropopdeun als "Toothpaste". Harrys Gym is een getalenteerde band, maar iets meer kwaliteitsbewaking had wellicht een sterkere cd opgeleverd.

Met prachtplaten als The Bells en Wintermusik wist de Berlijnse pianist, componist en producer Nils Frahm zich het afgelopen jaar al van een plekje in ons hart te verzekeren. Maar de man heeft blijkbaar nog meer in zijn mars dan neoklassieke klavierimprovisaties. Dat blijkt uit 7fingers, een samenwerking met celliste Anne Müller, die doorgaans kamermuziek speelt met het Wolf-Ferrari Ensemble. Frahm schreef voor en met haar de negen composities die de cd sieren en opvallend daarbij is dat hij zich daarbij vooral van een laptop en glichy elektronica bedient, met nerveuze beats, veel clicks & cuts en gesamplede conversatieflarden. Beide muzikanten voeren een welsprekende dialoog en komen op de proppen met dramatische maar gesofisticeerde suites die niet zelden een filmisch karakter hebben.

Frahm en Müller zijn vrije geesten die geen gelegenheid onbenut laten om hun muzikale horizon te verruimen. Op 7fingers bouwen ze een brug tussen analoog en digitaal, tussen elegant en introspectief, tussen klassiek en futuristisch. Dat leidt tot adembenemende, poëtische stukken, type "Let My Key Be C", "Show Your Teeth" en het majestueuze "Because This Must Be". Daarin klinken de strijkers nu eens warm en statig, dan weer rauw en vervormd. Naar het einde toe neemt Nils Frahm toch weer plaats aan zijn vertrouwde vleugel, om er de geest van Erik Satie tot leven te wekken. Maar de grootste verrassing is het gezongen slotnummer "Long Enough", waarmee het duo zich ergens tussen The Notwist, Postal Service, Four Tet en Ryuichi Sakamoto nestelt. Een bijzondere plaat die fans van Max Richter, Hauschka or Olafur Arnalds beslist niet onbeluisterd mogen laten.

Uitgesponnen, instrumentale gitaarnummers met repetitieve motiefjes, geleidelijk aanzwellende geluidsgolven, venijnige uitbarstingen en oplaaiende climaxen: Godspeed You! Black Emperor, Mogwai, Mono, 65 Days of Static en Explosions in the Sky hebben met ingrediënten jaren geleden al een genre ontwikkeld dat vandaag de dag bekend staat als post-rock. Maar voor iedere baanbreker zijn sindsdien tientallen copycats opgestaan. Het Britse vijftal Codes in the Clouds past helaas in de laatste categorie. As the Spirit Wanes is de opvolger van zijn twee jaar oude debuut Paper Canyon en klinkt op zich verre van onverdienstelijk. De plaat neemt de luisteraar mee op een sfeerrijke, panoramische trip langs idyllische landschappen, de nummers zijn opgebouwd volgens de regels van de kunst en soms probeert de groep zelfs nieuwe klankkleuren uit: een xylofoon in "Washington", een trompet in "The Reason in Madness, in Love".

De muziek is toegankelijk, melodieus, goed uitgewerkt en niemand zal er zich een buil aan vallen. Alleen: we hebben dit onderhand al zo vaak gehoord, en met meer diepgang bovendien, dat we ons afvragen wie er anno 2011 nog op de superieure achtergrondmuziek van Codes in the Clouds zit te wachten. Postrock-adepten die graag iets spannends en verrassends geserveerd krijgen, besteden hun zuurverdiende centen beter aan Dragons van Motek, een cd die we bij deze nog eens van harte willen aanbevelen.

  • Wye Oak:: Civilian, City Slang. www.myspace.com/wyeoak
  • Jessica Lea Mayfield:: Tell Me, Nonesuch Records. www.myspace.com/jlmayfield/music
  • Harrys Gym:: What Was Ours Can’t Be Yours, Splendour. www.myspace.com/harrysgym
  • Nils Frahm & Anne Müller:: 7fingers, Erased Tapes. www.myspace.com/nilsfrahm
  • Codes in the Clouds:: As The Spirit Wanes, Erased Tapes. www.myspace.com/codesintheclouds

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST