Banner

COLUMN

Slijpschijf #47

Dirk Steenhaut - foto's: Kim Duchâteau - 11 februari 2011

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich tweewekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Als je het debuut van Conquering Animal Sound zonder enige voorkennis beluistert, ben je geneigd te denken dat het om werk van een nieuwe IJslandse band gaat. De ijle fluisterstem, de glaciale klanken, de analoge elektronica, de ragfijne, geloopte gitaren, de krakende laptopbeats, het gestoei met speelgoedinstrumenten, het doet allemaal onwillekeurig denken aan de vroege platen van múm of de latere van Slowblow. Maar schijn bedriegt. We hebben hier namelijk te maken met een duo uit het Schotse Glasgow dat dromerige psychfolk combineert met inventieve geluidsmanipulaties.

Zangeres Anneke Kampan en multi-instrumentalist James Scott doen aan verfijnde, experimentele pop waarin ze hun verbeelding de vrije loop laten. Op Kammerspiel, genoemd naar de stille films uit het Duitsland van de jaren twintig, waarin de decors een veruitwendiging vormden van de geestesgesteldheid van de personages, komen ze op de proppen met intimistische songs zoals “The Bear” of “Wasp” waarin kinderlijke naïviteit en sinistere dreiging hand in hand gaan.

De wereld van Conquering Animal Sound is er één die volledig op zichzelf lijkt te staan. Machines huisvesten er een kloppend hart, organisch en elektronisch zijn er geen onoverkomelijke tegenstellingen en broos en noisy zijn er de beste vriendjes. Luister maar eens naar “Tracer”, waarin de stem van Kampan wildere registers aftast en synths, xylofoons en violen trefzeker uit het impressionistische klanklandschap breken. Kammerspiel is een winterplaat om je uitgebreid aan te warmen. Conquering Animal Sound, op 13 april te zien in de Gentse Vooruit, maakt de ultieme nachtmuziek.

Oh No Oh My, een kwartet uit Austin, Texas, debuteerde vijf jaar geleden met een titelloze langspeler die eigenlijk louter uit demo’s bestond. Opvolger People Problems werd iets doelgerichter in elkaar geknutseld en klinkt daardoor opmerkelijk donkerder, volwassener en ambitieuzer. Dat blijkt onder meer uit het feit dat acht van de twaalf songs op de cd van een fraai strijkersarrangement zijn voorzien, speciaal voor de groep bedacht door Brian Cassady van Okkervil River. Oh No Oh My maakt gesofisticeerde indiepop met retroneigingen. Zo zijn opener “Walking Into Me” en “You Were Right” onweerstaanbaar catchy, gaat “No Time For Talk” gehuld in Beach Boyskoortjes en doet het ontwapenend sobere “Brains” aan The Beatles denken. Andere referentiepunten zijn onder anderen Elliott Smith (“Not The One”) en eels (het folky, akoestische “Circles and Carousels”).

Op het eerste gehoor maakt Oh No Oh My gestroomlijnde, vlot weghappende popmuziek. Laat je daardoor echter niet om de tuin leiden, want de groep van zanger Greg Barkley weet af en toe verrassend, om niet te zeggen schokkend, uit de hoek te komen. “So I Took You” lijkt bijvoorbeeld een charmant, akoestisch nummer, tot je in de laatste strofe te weten komt dat de verteller eigenlijk een gewelddadige psychopaat is die zijn vriendinnetje de keel doorsnijdt. Nadat je dit nummer hebt gehoord, begrijp je al beter waarom de Texanen hun cd People Problems hebben genoemd. Maar tegelijk zijn ze niet gespeend van een fikse dosis humor. Zo hebben de groepsleden zichzelf, bij wijze van marketingimmick, tot een Tele Onthaalbureau gebombardeerd: fans mogen hen rechtstreeks bellen om over hun persoonlijke problemen te praten. We hebben het zelf nog niet geprobeerd, maar je kunt er donder op zeggen dat het de heren voldoende inspiratie zal opleveren voor een volgende langspeler.

Het Gentse kwartet I Do I Do deed voor het eerst van zich spreken in 2007 met None, een cd die vooral was geïnspireerd door de weerbarstige indierockverrichtingen van de slackergeneratie. Opvolger More Light is echter een heel ander paar mouwen en komt, zeker in het begin, een beetje schizofreen op de luisteraar over. De ene helft van de plaat ligt nog in het verlengde van het debuut en biedt dromerige, aan Karate herinnerende gitaarnummers zoals de ietwat jazzy titeltrack (geen wonder, want ex-Karate-gitarist Jeff Goddard maakt deel uit van de groep), het naar Pavement overhellende “Nimble (In Spring)” of een heftige instrumental als “She Still Lacks Coordination”. In de andere helft staan echter de akoestische tracks van voorman Stefaan Decroos centraal en dat leidt toch wel tot een serieuze stijlbreuk.

Nu eens hoor je briljante, door ragtime en countryblues beademde fingerpickingnummers, van het type “Impure”, “Rooftop Observatory Blues”, “Onwards, Love!” en “Content”. Dan weer komt Decroos op de proppen met een heuse bluessong zoals het met slide versierde “Any Kind of Blues” of een intimistisch liedje als “This is Not America”, waar met een zekere regelmaat een peuter doorheen kraait.

Een plaat dus die iets teveel hinkt op twee gedachten en daardoor wellicht een hoop potentiële luisteraars zal afschrikken. Maar wie even doorbijt, zal na enkele draaibeurten merken dat de kloof tussen de verschillende muzikale werelden waar I Do I Do in rondzwerft ook weer niet zó onoverbrugbaar is. More Lightgeeft alleszins aan dat we te maken hebben met een getalenteerd gezelschap. Afwachten welke richting Decroos en zijn gezellen op hun volgende werkstuk in zullen slaan.

Eveneens in eigen beheer, verschijnt het visitekaartje van de in Brussel gevestigde Stefan Huber, beter bekend onder zijn artiestennaam Vinz. Voordien was hij al actief bij Ideal Husband, maar met het uitsluitend op vinyl verkrijgbare Rabbit Moon manifesteert hij zich nu voor het eerst solo. Op zijn MySpace-site omschrijft hij zijn stijl geringschattend als “melodramatisch populair lied”, maar het zou jammer zijn mocht u zich daardoor laten afschrikken. De lp bevat namelijk elf rustieke, akoestische songs die nauw aansluiten bij de angelsaksische folk- en bluestraditie van vóór de sixties. Vinz kiest doorgaans voor een sobere aanpak waarin zijn warme, sepiakleurige stem en zijn gitaarspel centraal staan.

Wat Rabbit Moon echter vooral bijzonder maakt, is de kwaliteit van de songs. Meerstemmig gezongen liedjes als “Led On”, “Gung-Ho” of “Weeder of Things” blijven na één beluistering al hangen. Dat komt omdat Vinz een goede verteller is, die voor zijn songs vaak interessante invalshoeken kiest. Dat gaat bijvoorbeeld op voor “Happy With a Rip-Off”, “Sign of the Living” en openingsnummer “Big White Bear”, over het weinig benijdenswaardige lot van een afgedankt knuffelbeest.

Heel occasioneel wordt Vinz bijgestaan door enkele vrienden. Dustin O’Halloran beroert de piano in het bespiegelende ‘Particles’ en het al net zo fraaie “Parchment List”, terwijl Adam Wiltzie (zie Stars of the Lid en Sleeping Dog) een enkele keer een vleugje eletrische gitaar aandraagt. Rabbit Moon is een knappe, tijdloze plaat waar de media tot dusver fluitend aan voorbij zijn gegaan. Een schande, want behalve een Oude Ziel is Vinz een natuurtalent dat, wat ons betreft, massa’s luisterende oren verdient.

Een andere singer-songwriter voor wie we onderhand een boon hebben gekregen, is William Fitzsimmons, een gediplomeerde psychotherapeut uit Pittsburgh, Pennysylvania die dezer dagen zijn vierde langspeler aan de openbaarheid prijsgeeft. Fitzsimmons is de zoon van een blind echtpaar. In het gezin waar hij opgroeide was muziek dan ook een belangrijke bron van communicatie. Zo leerde hij al vroeg allerlei instrumenten te bespelen en kreeg hij het verzamelde werk van de grote liedjesschrijvers uit de sixties en seventies met de paplepel ingegoten.

Zijn eerste twee cd’s nam Fitz thuis op, maar op zijn vorige plaat, The Sparrow and the Crow, waarop hij zijn echtelijke breuk verwerkte, koos hij voor een iets vollere productie. Ook op zijn nieuwe, Gold in the Shadow, kleurt hij zijn introspectieve folksongs weer bij met flardjes orgel, percussie en laptopelektronica. “Fade and Then Return” en “Psychastenia” steunen zelfs op een voor de artiest atypische stevige synthetische beat. “Bird of Winter Prey” drijft voorbij op een wolkje troostende strijkers, terwijl Fitzsimmons in het poppy “Let You Break” en het ingetogen “What Hold” vocale assistentie krijgt van Leigh Nash, de chanteuse van Sixpense None the Richer.

Gold in the Shadow is een eerlijke, openhartige plaat waarop William Fitzsimmons afrekent met zijn persoonlijke demonen. Het is de soundtrack bij zijn mentale heropstanding, na een zware depressie. ‘s Mans mijmerende muziek vond inmiddels haar weg naar diverse populaire televisieseries, waaronder Grey’s Anatomy, maar als hij voor u nog een nobele onbekende is, luister dan eerst naar de single “The Tide Pulls Frol the Moon”. De kans is dan groot dat u deze Amerikaanse indietroubadour, net als wij, stevig aan het hart zult drukken.

  • Conquering Animal Sound:: Kammerspiel, Gizeh Records. www.myspace.com/conqueringanimalsound
  • Oh No Oh My:: People Problems, Oelleux Records. www.myspace.com/ohnoohmyband
  • I Do I Do:: More Light, idoidorecords. www.myspace.com/idoido
  • Vinz:: Rabbit Moon, Elisa Platteau Galerie. www.myspace.com/vinzbelgium
  • William Fitzsimmons:: Gold in the Shadow, Grönland. www.myspace.com/williamfitzsimmons

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST