Banner

COLUMN

Slijpschijf #42

Dirk Steenhaut - foto's: Kim Duchateau - 10 december 2010

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Enkele weken geleden hadden we het in deze rubriek nog over Plastic People of the Universe, een Praagse undergroundband waarvan de leden destijds meermaals achter de tralies verdwenen, omdat ze muziek maakten die niet strookte met de morele en ideologische opvattingen van de toenmalige communistische machthebbers. Sinds de val van de muur is ook de ooit zo boeiende Tsjechische rockscene ingestort. In tegenstelling tot vroeger kiezen de meeste bands er tegenwoordig voor de lucratiefste weg en apen ze gewoonweg populaire westerse idolen na.

Gelukkig zijn er uitzonderingen, al gaat het dan meestal om muzikanten die al vijfentwintig jaar aan de weg timmeren en trouw blijven aan de experimentele richting die ze bij het begin van hun carrière zijn ingeslagen. Tot die categorie behoort zanger-gitarist Vladimír Václavek, die halverwege de jaren tachtig samen met drummer Pavel Fajt en stemkunstenares/violiste Iva Bittová de fundamenten legde van de alternatieve muziekscene in Brno. Van 1986 tot 1998 maakte hij deel uit van de legendarische artrockband Dunaj en tussendoor bracht hij ook schitterende platen uit met E, Rale, Klar en Domáci Lékar. Sinds 1994 maakte hij een handvol meditatieve solo cd’s en was hij, samen met Bittová, verantwoordelijk voor het inmiddels klassieke Bilé Inferno-project. De jongste jaren vormde Václavek een duo met drummer Milos Dvorácek en beide heren hebben nu de handen in elkaar geslagen met twee Duitsers: gitarist en Robert Fripp-acoliet Frieder Zimmermann, die in het verleden al soundtracks schreef voor film, theater en hoorspelen, en drummer Matthias Macht.

Beide duo’s vormen samen Václavek, Zimmermann, Dvorácek & Macht en op hun onlangs verschenen cd Edel serveren ze dromerige muziek die af en toe aan het vroegere werk van Dunaj herinnert, maar waarbij, door de aanwezigheid van twee drummers-percussionisten, de nadruk veel meer op het ritme komt te liggen. Uiteraard trekt de unieke en uit duizenden herkenbare gitaarstijl van Vladimír Václavek onmiddellijk de aandacht. Toch duiken net zo goed strijkers, keyboards en duimpiano’s in het klankbeeld op. Het resultaat is gelaagde, eclectische, vaak speelse muziek die zich moeilijk in een hokje laat onderbrengen: behalve midden-Europese folk hoor je bijvoorbeeld invloeden van jazz, klassiek, math- en progrock. Ook is het even wennen aan de manier waarop de stemmen op het auditieve canvas worden aangebracht. Dat neemt niet weg dat songs als “Schneeleopard”, “Vikingum” of “Radioleben” de verbeelding prikkelen. Vroeger gaf Vladimír Václavek er de voorkeur aan teksten van Tsjechische dichters te gebruiken. Dit keer zette hij zichzelf aan het schrijven en werd hij daarbij geholpen door de Duitse Tanja Ebeling.

Edel is niet de beste plaat waar Václavek tot dusver bij betrokken was, maar ze vormt wel een nieuwe etappe in een spannende muzikale reis. Wie zijn vroegere werk kon smaken of goede herinneringen overhoudt aan Tsjechische groepen als Jablkon, Tara Fuki, Deep Sweden, Pulnoc of Uz Jsme Doma, zal er zich dus zeker geen buil aan vallen.

Ook het IJslandse kwartet Hudson Wayne is al ruim een decennium actief. Vijf jaar na het uitstekende The Battle of the Bandidoskomt het gezelschap, genoemd naar een Australische filosofieprofessor, eindelijk nog eens met nieuw materiaal op de proppen. De zeven tracks tellende ep How Quick is Your Fish? is de eerste waarop gitarist Ólafur Jónsson, onlangs overgelopen van The Funerals, te horen is, en hoewel de groep sinds haar laatste release duidelijk aan zelfvertrouwen en trefzekerheid heeft gewonnen, is haar sound niet spectaculair veranderd. Hudson Wayne maakt een hedendaagse vorm van blues, waarin een laconieke, aan Nick Cave en Mark Lanegan herinnerende croonerstem en traag voorstrompelende ritmes steeds terugkerende ingrediënten zijn. Die prikkelen vooral de smaakpapillen tijdens “Cave-In” en donkere, slepende songs als “Powerdrill” en ‘Magistrate”.

De teksten zijn doorgaans aan de druilerige kant: “Yesterday I was feeling like shit”, klinkt het in “Awfully Nice”, net als “20 Bars” een zwartgallig alt-countrynummer waarin verslag wordt uitgebracht van het leven in de goot. De songs worden consequent ingekleurd met beheerst gitaarwerk en smaakvolle toestenpartijen en zowel Alex McNeil als Gylfi Blöndal van Kimono geselen links en rechts een snaartje mee. How Quick is Your Fish? staat voor indringende moodmuziek: niet bijster origineel, maar wel overtuigend gebracht. Een plaatje dat van ons in hetzelfde rek mag waar ook iLikeTrains en The Gutter Twins op een volgende draaibeurt staan te wachten.

Wie IJsland uitsluitend blijft associëren met ijle postrock en twinkelende elektronica heeft wellicht nog nooit van Singapore Sling gehoord. In Reykjavik is deze sleazy rockband, aangevoerd door zanger-gitarist Henrik Björnsson, namelijk al tien jaar een begrip. Singapore Sling mag, net als de Amerikaanse Black Rebel Motorcycle Club, tot de erfgenamen van The Velvet Underground en The Jesus and Mary Chain worden gerekend. De groep maakt noisy, monotone maar hypnotische muziek, waarin nihilisme en een obsessie met seks en dood centraal staan. Björnsson, die zich nooit in het openbaar vertoont zonder zonnebril en een voorliefde heeft voor zwart leer, wordt door zijn collega’s wel eens de prins der duisternis genoemd en schrijft songs die doorgaans het daglicht schuwen. Hij cultiveert dan ook zijn status van dwarsligger en buitenstaander: qua afstandelijke attitude is hij duidelijk een geestesgenoot van Lou Reed, met wie hij zijn lijzige parlando gemeen heeft. Voor de rest wordt zijn levenshouding prima geïllustreerd door de titels van oudere Singapore Sling-cd’s zoals Life is Killling My Rock’n’roll, Taste the Blood en Perversity, Desperation and Death.

Met Singapore Sling Must Be Destroyed heeft de groep onlangs haar vijfde plaat uitgebracht en zoals u al kunt raden, vormen verval en vergankelijkheid dit keer de overkoepelende thema’s. Op de nummers valt weinig af te dingen: “Summer Times” en “Evil Madness” (een ode aan de gelijknamige IJslandse noiseterroristen) zijn imposante lappen gitaarrock, terwijl “You Can Never Change Your Heart” wellicht de jachtigste song is die Singapore Sling tot dusver heeft opgenomen. Door het opvallende gebruik van elektronische hulpmiddelen en het afgekloven geluid doet de groep hier een beetje denken aan Suicide. En ook al worden in de door sirenes overstemde afsluiter de extremen niet geschuwd, alles wel beschouwd is Must Be Destroyed een coole, toegankelijke rockplaat die u bij voorkeur met de volumeknop op elf door de luidsprekers jaagt. Kunnen de buren lekker meegenieten.

Vorig jaar kreeg Henrik Björnsson een zwaar ongeval dat hem in het ziekenhuis deed belanden en waarna ook een lange revalidatie volgde. Daardoor lag Singapore Sling noodgedwongen stil en hield de man zich vooral met andere projecten bezig zoals Hank & Tank en Dead Skeleton. Ook maakte hij, onder het pseudoniem The Go-Go Darkness, een langspeler met zijn vrouw Elsa Maria Blöndal. Aangezien die al bij zijn reguliere band betrokken is, hoeft het niet te verbazen dat de sound op Dark Heart gelijkenissen vertoont met die van Singapore Sling. Ook hier is Björnsson in de weer met drummachines, dreinerige orgeltjes en laptopelektronica. Alleen zijn de verhoudingen anders gedoseerd en komen bij The Go-Go Darkness ook de invloeden van Lee Hazlewood en de girl groups uit de jaren zestig naar boven.

Het eerste optreden van het stel, onlangs tijdens Iceland Airwaves, wist ons slechts matig te overtuigen, maar de cd, waarop la Blöndal af en toe de leadzangpartijen ter harte mag nemen, bevat wel een aantal aardige nummers, zoals “Radio Talk”, “Vox Program Alcohol”, het gedreven “Snüdel Bop” en het van Charlie Feathers geleende “It’s Just That Song”. Geen hoogvlieger, wel het soort plaat dat in uw stamkroeg, naarmate de gemeenschappelijke alcoholspiegel stijgt, steeds luider kan worden meegebleird. Rock’n’roll!

  • Václavek, Zimmermann, Dvorácek, Macht:: Edel, Indies Scope Records. www.myspace.com/doppelduo
  • Hudson Wayne:: How Quick is Your Fish?, 12 Tónar. www.myspace.com/hudsonwayne
  • Singapore Sling:: Must Be Destroyed, Outlier Records. www.myspace.com/singaporesling
  • The Go-Go Darkness:: Dark Heart, The Go-Go Darkness. www.myspace.com/thegogodarkness

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST