Banner

COLUMN

Slijpschijf #41

Dirk Steenhaut - foto's: Kim Duchateau - 03 december 2010

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Enkele jaren geleden kregen we tijdens het Spotfestival in Aarhus een demo in de handen gestopt van de ons op dat moment nog totaal onbekende Marie Fisker. Er stonden maar drie nummers op, maar het bleek een verslavend plaatje dat ons reikhalzend deed uitkijken naar méér materiaal van deze zangeres. Inmiddels is het eindelijk zover: haar vorig jaar in Denemarken verschenen debuut-cd raakt nu ook over de rest van Europa verspreid en komt moeiteloos tegemoet aan onze hooggespannen verwachtingen.

Er bestaat trouwens een redelijke kans dat u, zonder het te beseffen, Marie Fisker al hebt gehoord, want ze werkte samen met Trentemøller op diens jongste cd en schreef samen met hem het wonderlijke, als single verschenen "Sycamore Feeling". Daarmee trad de 34-jarige chateuse enigszins uit haar eigen biotoop, want de songs op Ghost of Love sluiten veeleer aan bij de Amerikaanse blues- en countrytraditie. De cd werd opgenomen in een oud huis in hartje Kopenhagen dat Fisker, samen met haar levensgezel Jakob Hoyer (drummer bij The Raveonettes en actief als producer), in een studio transformeerde. Dat zorgde er alvast voor dat ze niet onder tijdsdruk hoefde te werken en ze het zich kon veroorloven er vijf jaar over te doen om haar sound te ontwikkelen. Die is rauw en intens, maar ook een beetje ingehouden. De tempo’s liggen doorgaans laag, de instrumentatie is sober maar doeltreffend en de liedjes baden vaak in een mysterieuze sfeer die onwillekeurig doet denken aan de films van David Lynch. De vintage-gitaarklank herinnert bijvoorbeeld meer dan eens aan de soundtrack van Twin Peaks.

Marie Fisker heeft een stem die tegelijk warm en afstandelijk aandoet en beurtelings referereert aan die van Polly Jean Harvey, Lucinda Williams en Hope Sandoval van Mazzy Star. Maar we laten die namen enkel vallen om u een idee te geven van de muzikale richting waar de artieste zich in beweegt: Ghost of Love is immers een plaat die bulkt van de persoonlijkheid en het dus ruimschoots verdient op haar eigen merites te worden beoordeeld. De kracht van dit debuut zit hem in de spaarzame maar organische productie, de tijdloze klank, de beeldrijke maar open teksten en vooral, het hoge niveau van de songs. Zoals al gezegd klinken die soms behoorlijk afgekloven: "Little Light Fit" steunt op weinig meer dan stem en orgel en "Seven Days" moet het hebben van het ragfijne (slide)gitaarwerk van Rune Kjeldsen, een man die we ook kennen van de groep Rhonda Harris.

Dat Fisker ook een rockkantje heeft, blijkt dan weer uit "Hold on to This For a While" en "My Love My Honey", songs die door hun bezwerende ritme een vage verwantschap vertonen met "Venus in Furs" van The Velvet Underground. """Devil Tear" is even spannende als knagende blues en ook de gedreven single "City Lies" wurmt zich meteen in je geheugen. Tweemaal waagt Marie Fisker zich aan een duet met Steen Jørgensen, de zanger van het legendarische Sort Sol (een groep die je als de Deense versie van The Birthday Party zou kunnen omschrijven), en hun stemmen blijken wonderwel bij elkaar te passen. Dat merk je vooral aan het van Gillian Welch en David Rowlings geleende "Good Till Now" waarmee de cd wordt afgesloten. Ghost of Love is uitermate geschikt gezelschap tijdens eenzame avonden of lange nachtelijke autoritten. Hopelijk krijgen we Marie Fisker spoedig op een Belgisch podium te zien.

Een andere dame waar we momenteel helemaal vol van zijn is Liesa Van der Aa, die ons vorige week omver blies toen ze in de Gentse Vooruit het publiek mocht opwarmen voor Iva Bittov´. De 24-jarige Van der Aa is als actrice verbonden aan Het Toneelhuis, waar ze te zien is in Man Zonder Eigenschappen van Guy Cassiers, maar daarnaast is ze ook een hoogst begaafde musicienne en performer. In die hoedanigheid maakt ze deel uit van het Ellen Schoenaerts Kwartet, schrijft ze de soundtrack voor All Beauty Must Die, een film van Harry Cleven, en werkt ze momenteel aan een opera, gebaseerd op de middeleeuwse fabel Van den Vos Reynaerde.

Liesa Van der Aa is het soort artieste dat graag buiten de lijntjes kleurt. Ze zingt, speelt al viool sinds haar vijfde en bedient zich op het podium van een loopstation, een drummachine en een ruim assortiment van effectpedaaltjes en andere vervormingsapparatuur. Dat stelt haar niet alleen in staat om verscheidene instrumentale en vocale partijen op elkaar te stapelen, maar ook om haar viool nu en dan als een grungy elektrische gitaar te doen klinken. Ze gebruikt diverse speeltechnieken door elkaar, maar vrees niet voor steriele avant-garde: haar songs klinken doorgaans speels en toegankelijk, al zitten er emotionele angeltjes in verborgen. Met enig simplisme zou je Liesa Van der Aa als een leftfieldversie van An Pierlé kunnen beschouwen. Op haar eerste, in eigen beheer uitgebrachte maar fraai verpakte demo ep’tje Louisa’s Bolero, dat ze aan de man brengt na haar optredens, hoor je haar naar hartelust experimenteren. En hoewel Van der Aa zo goed als alles zelf doet, zou je zweren dat hier een echte band aan het werk is.

De zangeres houdt zowel van slaan als van zalven, niet zelden in hetzelfde nummer, en zo weet ze de spanning telkens behoorlijk op te drijven. In "Mozart", het grofkorrelige "Lost Souvenir" en "Mother’s Tears" koppelt ze de grilligheid van The Velvet Underground aan de energie van Prince en de dansbaarheid van Underworld, maar met haar wilde cover van "Rid of Me" geeft ze aan dat ze ook van PJ Harvey het een en ander heeft opgestoken. Liesa Van der Aa is een van de origineelste talenten die de jongste jaren in Vlaanderen zijn opgestaan. Het bracht haar al op Saint-Amour, De Nachten en Het Voorwoord (in Den Haag), maar als ze zich nog wat verder blijft ontwikkelen, zien we haar vroeg of laat tot een internationale cultfiguur uitgroeien. Binnenkort trekt ze naar Berlijn om er, in de studio van Einstürzende Neubauten, haar eerste echte langspeler in te blikken. Ons exemplaar is alvast besteld.

De Londense gitarist James Blackshaw is momenteel op tournee met Swans en hoewel hij nog maar 29 is, beschikt hij al over een imposante discografie die acht studioplaten en één live-cd omvat. Blackshaw, die een tijd lang deel uitmaakte van Current 93, staat vooral bekend als een gitaarvirtuoos met de behendigheid van een John Fahey, maar eigenlijk is hij vooral een interessante hedendaagse componist. Dat blijkt maar weer eens uit All is Falling, zijn jongste cd, die uit één lang, in acht stukken onderverdeeld muziekstuk bestaat. Het is meteen zijn rijkst georkestreerde plaat tot nu toe. Ze begint met een repetitieve pianocompositie, maar gaandeweg duiken ook strijkers, percussie, glockenspiel, sax, dwarsfluit en klassieke stemmen op.

Blackshaws stijl houdt nog steeds het midden tussen folk, klassiek en minimal music, maar dit keer hanteert hij voor het eerst een elektrische 12-string-gitaar en zoekt hij inspiratie bij New Yorkse no wave-componisten als Glenn Branca en Rhys Chatham. Niettemin blijft het dromerige en poëtische gehalte van zijn muziek zeer hoog. Als je James Blackshaw hoort spelen, krijg je zelfs het gevoel dat je zijn gedachten kunt lezen. Zijn nummers zijn bezwerende mantra’s waarin je echo’s uit zeer diverse tradities herkent, maar die altijd blijk geven van schoonheid, emotionaliteit en diepgang. All is Falling neemt je als luisteraar mee op reis. Zelf moesten we onderweg soms denken aan The Doors, Godspeed You! Black Emperor, Philip Glass, Indische klassieke muziek en het magnum opus van Mike Oldfield, Tubular Bells. De manier waarop Blackshaw zijn stukken ter hoogte van ’"Part 7" echter laat uitmonden in een imposante climax, met dansende violen in de hoofdrol, bewijst vooral dat hij al lang zijn eigen weg heeft gevonden. Niet verbazend dus dat Michael Gira hem inmiddels een stek aanbood op zijn onvolprezen Young God-label.

Van een heel ander allooi is Surf City, een Nieuw-Zeelands kwartet dat de dwarse rammelpop, die we nog kennen van het Kiwilabel Flying Nun uit de jaren tachtig, combineert met de pyschedelische uitspattingen van Spaceman 3 en de surfpop van The Beach Boys. De bandnaam verwijst naar een song van The Jesus and Mary Chain en bij een eerste kennismaking met Kudos, het langspeeldebuut van de heren dat hoofdzakelijk werd ingeblikt in slaapkamers en kelders, krijg je dan ook regelmatig de indruk dat er twee minuten lang een storm opsteekt.

Surf City hanteert scherpgetande fuzzgitaren, een wild om zich heen trappend orgeltje en frenetieke ritmen die bevrucht zijn door de motorik beats van Krautrockers Neu! "See How the Sun", de titeltrack en "Retro" klinken catchy as hell en gedreven genoeg om je bij de les te houden. Ook het hypnotische "Icy Lakes" mag in onze woonstulp met uitzicht op een glooiend sneeuwlandschap regelmatig rondjes draaien. Alleen jammer dat de zangpartijen vaak nogal diep begraven liggen in de mix. Kudos van Surf City is wellicht geen cd die we ons volgend jaar nog zullen herinneren, maar in het hier en nu weet hij ons toch behoorlijk te charmeren. Nu u nog.

  • Marie Fisker:: Ghost of Love, Maryvine Records. www.myspace.com/mariefisker
  • Liesa Van der Aa:: Louisa’s Bolero EP, eigen beheer. www.myspace.com/liesavanderaa
  • James Blackshaw:: All is Falling, Young God Records. www.myspace.com/jamesblackshaw
  • Surf City:: Kudos, Fire Records. www.myspace.com/killsurfcitygo

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST