Banner

COLUMN

Slijpschijf #38

Dirk Steenhaut - foto's: Kim Duchateau - 05 november 2010

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Ook bij ons groeit stilaan het besef dat in een land als Denemarken uiterst boeiende muziek wordt gemaakt. Bands als Under Byen, Murder, Diefenbach, I Got You On Tape, Mew of Our Broken Garden hebben in Europa inmiddels een kleine, zij het fervente aanhang verworven, maar er is nog veel méér. Dat zal op woensdag 24 november blijken tijdens de vierde aflevering van Spot on DK, een jaarlijks terugkerend festival in de Brusselse AB waar enkele van de interessantste Deense bands van het moment te kijk worden gezet. Dit keer hebben de initiatiefnemers bewust voor een schaalvergroting gekozen: het evenement verhuist van de club naar de grote zaal en krijgt nu met Efterklang een gevestigde naam als headliner. Op tijd komen is de boodschap, want ook The Kissaway Trail en CODY zijn ruimschoots de moeite waard.

Zelf zetten we hoog in op Chimes & Bells, een band rond de 26-jarige chanteuse en klassiek geschoolde celliste Caecilie Trier. Deze dame was de jongste jaren al actief bij groepen als Atoi, Le Fiasko, Choir of Young Believers en Our Broken Garden, maar bij Chimes & Bells eist ze voor het eerst de centrale rol op en tekent ze zelf voor de composities. Vorig jaar debuteerde het losvaste gezelschap al met de fraaie EP Into Pieces of Wood, die uitsluitend op lovende kritieken werd onthaald en zelfs de aandacht trok van het Britse Bella Union-label. Zopas verscheen nu eindelijk een volwaardige, titelloze langspeler van de groep. Die lost de hoge verwachtingen moeiteloos in.

De muziek van Chimes & Bells valt niet makkelijk in een specifiek hokje onder te brengen. Ze bevat weliswaar invloeden van noiserock, artpop en shoegaze, maar behoort tot geen van die categorieën. De groep maakt donkere, bezwerende, langzaam voortschrijdende nummers met een melancholische ondertoon: soms meditatief en hypnotisch, vaker nog statig en majestueus. Triers stem doet soms denken aan die van Nico, maar dan zonder de teutoonse tongval, terwijl de door keyboards, transparante gitaren en gedreven celloriffs gedomineerde muziek afwisselend doet denken aan een kruising van The Velvet Underground met The XX of aan een wat meer rockgerichte versie van Portishead.

Chimes & Bells is een plaat die het daglicht schuwt en het best tot haar recht komt na middernacht, wanneer het buiten stil is en je bioritme vertraagt. De teneur van de songs houdt het midden tussen lethargisch en ingehouden dramatisch, maar de arrangementen zijn doorgaans rijk en inventief en de melodieën indringend. Zo drijft het psychedelische “Reasons” op een motiefje uit het verre Oosten, wordt de single “Do the Right” versierd met twangy gitaren en welbespraakte saxofoons en neigt “Kranen”, een cover van KiM LAS, wellicht het meest naar pop. Bij iedere beluistering dringt de introspectieve muziek van de groep uit Kopenhagen wat dieper onder je huid. En zoals gezegd: ook live valt Chimes & Bells niet te versmaden.

Een van de interessantste bands die we onlangs aan het werk zagen tijdens Iceland Airwaves in Reykjavik is Miri, een in hoofdzaak instrumentale rockband die in een wijde boog om alle postrockclichés heen loopt. Het kwartet is afkomstig uit Isafjördur, een vrij afgelegen gebied in het noordwesten van IJsland, en debuteerde in 2005 al met een EP die, net als hun pas verschenen eerste langspeler Okkar, werd ingeblikt met de hulp van Curver Thoroddsen. Laatstgenoemde maakt niet alleen deel uit van de baanbrekende formatie Ghostigital, maar wordt als producer wel eens omschreven als de IJslandse tegenhanger van Steve Albini. Curver past hier de door hem gehuldigde ‘anti-loudness’-filosofie toe en wijkt dus resoluut af van de gecomprimeerde sound die de meeste rockplaten van tegenwoordig kenmerkt. In de plaats daarvan kiest hij voor een helder en ruimtelijk geluid waarin alle muzikale details en nuances duidelijk hoorbaar zijn.

Miri klinkt experimenteel maar toegankelijk, bezondigt zich nooit aan snoeverij en geeft blijk van een eigen dynamiek die we, zeker in “Kappakstur” en “Ég á heima á Íslandi”, gemakshalve als een punkdrive zouden omschrijven. Verwacht je dus niet aan de zoveelste kloon van Mogwai of Explosions in the Sky. Als Miri al met andere instrumentale bands te vergelijken valt, dan eerder met het Noord-Ierse And So I Watch You From Afar of met het New Yorkse Battles, al zijn de composities van de IJslanders wél aanzienlijk melodieuzer. In “Sumarid 2009” duikt plots een bluesy harmonica op, terwijl Miri elders met succes het effect van blazers uitprobeert. Het enige gezongen nummer op de cd is “Draugar”, een knappe, uitgesponnen song waarin de van Múm bekende Örvar Thóreyharson Smárason zijn stembanden uitrolt. Voor wie er nog aan mocht twijfelen, Okkar is een uitstekende plaat die een internationale release zeker waard is. Wie nu al met Miri wil kennismaken, begeve zich naar de website van Kimi Records alwaar een remix-EP van de groep met een simpele muisklik gratis te downloaden valt. (http://www.kimirecords.com/releases/kr018) Zeg nu zelf, aan zoveel gulheid valt toch niet te weerstaan?

Er zijn zo van die artiesten die, ondanks hun gebrek aan commercieel succes, toch onversaagd en koppig hun eigen ding blijven doen. Een van hen is de Oostendse Gentenaar Bruce Bherman (ook actief als beeldend kunstenaar), die zichzelf, niet zonder zelfspot, pleegt te introduceren als een ‘faux librarian’ of als een ‘psycho-obsessed guitar afficionado’. Dat laatste is alvast geen overdrijving: je hoort het aan de rijke en verzorgde (vintage) gitaarklanken op zijn zesde worp. Untagged Friends is een ambitieuze dubbelaar, waarvan het tweede schijfje overwegend materiaal bevat uit de vinyl-EP Untagged ,die enkele maanden geleden al op de wereld werd losgelaten.

De plaat werd opgenomen in Brussel en Nashville, met op de gastenlijst goed volk als Kurt Wagner en Tony Crow (allebei van Lambchop), respectievelijk op gitaar en piano. Countryzangeres Cortney Tidwell zingt dan weer een fraaie tweede stem op songs als “Dreamer”, het afgemeten “Darkened Canyon” en het pakkende “I’ll Wait For You In Line”.

Bruce Bherman bedrijft op Untagged Friends een hoogst eigen vorm van americana, waarin ook de Belgische muzikanten uit zijn gevolg, zoals de gitaristen Wowo Spaens en Sjoerd Bruil, bassist Pieter Van Buyten en drummer Karel De Backer (drums) zich niet onbetuigd laten. De songs zijn met veel gevoel voor reliëf geïnstrumenteerd en klinken gelaagd maar organisch. “Big Sized Girl” is – bedrieglijk – luchtige huppelpop, maar in “Absinthe” en “Fly High” wordt bij wijlen stevig van jetje gegeven. Alsof Bruce Bherman aan de buitenwacht duidelijk wil maken dat hij zich niet thuis voelt bij de gevoelige singer-songwriterliga en desgewenst een aardig potje kan rocken.

Tot onze persoonlijke favorieten behoren, naast de al vermelde miniatuurtjes met Cortney Tidwell, sierlijk vormgegeven luisterliedjes als “Radiogirl”, het sobere, door keyboards en contrabas gedomineerde “Rumours” en, vooral, de verrassende reprise van “To the Office”. De originele versie verscheen destijds op The Other/63 en behoort sindsdien tot de pieken uit de Bherman-catalogus. Op Untagged Friends heeft het nummer een radicale gedaanteverandering ondergaan: het tempo is vertraagd, de teneur is jazzy, er is een strofe bijgekomen, maar een schitterende song blijft een schitterende song. Het voedt andermaal onze overtuiging dat Bruce Bherman meer erkenning verdient dan hij tot dusver, ook in de media, heeft gekregen.

Chantal Acda, een Belgische zangeres met Nederlandse roots, kent u wellicht al van haar projecten Chacda en Sleeping Dog. De Schotse gitarist Craig Ward maakte eerder deel uit van onder andere dEUS, Kiss My Jazz en The Love Substitutes. Beide artiesten ontmoetten elkaar tijdens een vlucht naar Glasgow, voelden elkaar intuïtief aan en gingen samen muziek maken die intussen haar weg vond naar de titelloze eerste langspeler van True Bypass.

Alles op de plaat staat in het teken van eenvoud en spontaneïteit: Acda en Ward laten zich zonder nadenken meevoeren naar de plekken waar de even dromerige als introspectieve liedjes hen vanzelf naartoe drijven. Het resultaat klinkt onopgesmukt, maar tegelijk akoestisch en (uitge)puur(d): het is etherische, verstilde en, vooral, kwetsbare indiefolk die geen pepjargon verdraagt.

Alles aan deze cd lijkt te kloppen: de hoesfoto, waarop een in onbruik geraakt industrieel gebouw wordt overwoekerd door de natuur, de sobere instrumentatie (meestal een akoestische gitaar en een minimalistische piano, occasioneel aangevuld met wat rudimentaire percussie), de ijle fluisterstem van Chantal Acda die op zoek lijkt naar een psychologische vluchtheuvel waar schoonheid regeert en alle pijn verdwijnt. Liedjes als “Love We Are” en “How to Find” zijn als auditieve balsem voor de ziel. Het is dan ook geen toeval dat de zangeres de plaat heeft opgedragen aan haar vader, van wie ze kort na de opnamen definitief afscheid moest nemen.

True Bypass, verschenen bij het Britse Jezus Factory-label, is de vrucht van een heel bijzondere samenwerking: een intiem, ongekunsteld en troostend document van een duo dat, naar we vermoeden, nog veel meer moois in de vingers heeft.

  • Chimes & Bells:: Chimes & Bells, Tigerspring. www.myspace.com/chimesandbells
  • Miri:: Okkar, Kimi Records. www.myspace.com/mirimusic
  • Bruce Bherman:: Untagged Friends, AKR Recording. www.myspace.com/bhermansound
  • True Bypass:: True Bypass, Jezus Factory. www.myspace.com/truebypassmusic

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST