Banner

COLUMN

Slijpschijf #34

Dirk Steenhaut - foto's: Kim Duchateau - 17 september 2010

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Van alle Noord-Europese gebieden is Finland voor velen wellicht de grootste onbekende. Het land, dat geprangd ligt tussen Zweden en Rusland, telt slechts vijf miljoen inwoners en voor wie geen liefhebber is van bossen, meren, rendieren of ingewikkelde talen, valt er niet zo heel veel te beleven. Nogal wat Finnen nestelen zich graag in hun isolement, al staat er af en toe ook wel een op die met succes de landsgrenzen oversteekt. Het telecombedrijf Nokia is uitgegroeid tot een imperium van wereldformaat en er bestaat een redelijke kans dat u op zijn minst al heeft gehoord van filmmaker Aki Kaurismäki, romanschrijver Arto Paasilinna, striptekenares Tove Jansson of de architecten Alvar Aalto en Eero Saarinen. Op muzikaal vlak trekt vooral de beruchte deathmetalscene de aandacht, maar er is méér: het heavy cellokwartet Apocalyptica, de leftfield electronica van Pan Sonic en Vladislav Delay en de excentrieke orkestrale grooves van Jimi Tenor worden, in bescheiden mate, ook bij ons gesavoureerd, terwijl mainstreamverschijnselen als HIM, The Rasmus, Lordi en The Bomfunk MC’s zelfs de internationale hitlijsten onveilig hebben gemaakt.

Finland beschikt over enkele toonaangevende platenlabels, zoals Fonal, het door de leden van Circle bestierde Ektro en het iets meer popgerichte Stupido Records. In de plaatselijke indiescene is een gezelschap als 22-Pistepirkko terecht al twintig jaar een begrip. Tot onze eigen favorieten behoren voorts de postrockgroep Magyar Posse, de avantgarde-accordeonist Kimmo Pohjonen, de undergroundchanteuse Islaja, het naar shoegaze neigende rockcombo Joensuu 1685 en, niet te vergeten, Cleaning Women, een eigenzinnige band die zich uitsluitend van zelfgebouwde instrumenten bedient. Onlangs gingen we ter plekke op zoek naar wat de Finse muziekscene nog méér te bieden heeft en enkele van onze ontdekkingen willen we u zeker niet onthouden.

Een kwartet dat alvast begonnen is Europa te veroveren is Murmansk. Dat gezelschap uit Helsinki ontleent zijn naam aan de grootste stad boven de noordpoolcirkel, gelegen in het noordwesten van Rusland. Murmansk betekent in het Laps ’de rand van de wereld’. Het is er koud en onherbergzaam en volgens de groepsleden zegt dat veel over hun muziek, want ook die zoekt extremen op en klinkt tegelijk introvert en agressief. Murmansk balanceert op een stevige wall of sound, zoekt vaak zijn toevlucht tot geluidseffecten als reverb, delay en feedback, steunt op noisy gitaren en een onverzettelijke ritmesectie en beschikt in de persoon van Laura Sippola over een zangeres die nu eens furieus, dan weer sensueel uit de hoek komt.

De groep bracht tot dusver twee langspelers uit: Chinese Locks (2008) en het vorig jaar verschenen, maar sinds kort internationaal verspreide Eleven Eyes to Shade, dat het Britse blad Mojo al tot superlatieven wist te verleiden. De muziek van Murmansk houdt het midden tussen de gelaagdheid van de vroege Cocteau Twins, de atonaliteit van Sonic Youth en de genadeloze geluidserupties van My Bloody Valentine. Toch bewijst het viertal met songs als "Sweet Trio", "The Surgical Assistant", "Silver Heel" en "Moths" dat het al die invloeden op een organische manier heeft verwerkt en er onderweg iets eigens aan heeft toegevoegd. Murmansk staat voor gedrevenheid en intensiteit en is, zoals blijkt uit "Before Kitchen Knives", zelfs niet geheel wars van pop. Bovendien besteedt Murmansk veel aandacht aan de visuele aankleding van zijn werk. Zo worden op de hoes van Eleven Eyes to Shade imposante beelden van Groenlandse landschappen gebruikt, van de hand van fotograaf Jean-Marie Soulie.

Met een nom d’artiste als I Was A Teenage Satan Worshipper weet je meteen dat je niet lang om aandacht verlegen zult zitten. Het pseudoniem verwijst naar het verleden van ene Pasi Petteri Viiitanen, die als adolescent met punk en metal dweepte en daarom door zijn leraren op school als duivelaanbidder werd gedoodverfd. Vijf jaar geleden was I Was A Teenage Satan Worshipper nog een virtuele band die vooral het internet onveilig maakte, maar toen er steeds meer aanvragen voor optredens binnenliepen, besloot Viitanen zich te omringen met enkele behulpzame vrienden. In weerwil van wat zijn naam doet vermoeden, maakt het kwartet uit Tampere springerige, gebalde elektropop, met knipogen naar indie, punk, glamrock en het Franse dancemilieu. De liedjes zijn speels, humoristisch en zelfrelativerend, net zoals de schuilnamen van de groepsleden: My Lovin’ Martian, Blackie Loveless, Sigmund Droid en Nekrokitten.

Na de cd’s Whatevernights en The Lemonade Ocean verscheen onlangs het puike Strange Lights, een werkstuk waarop wordt gedold met de eightiessferen van Ultravox en New Order, maar ook met techno en industrial. Tot de hoogtepunten op de cd behoort het door bassiste Nekrokitten gezongen "A Day Like This", maar ook het stuiterende "Don’t Go into the (Ghost)House, het punchy "Just Do It" en het gespierde "Stand Back, Forces of Evil" zijn wegwijzers naar de dichtst bijzijnde dansvloer. Satanisten worden door IWATSW niet op hun wenken bediend. Liefhebbers van veerkrachtige pop met catchy melodieën daarentegen, zullen zich met Strange Lights beslist niet vervelen.

Kap Kap is een kwintet dat live al mocht openen voor LCD Sound System en de Chemical Brothers. In artistiek opzicht kan het zich met deze bands voorlopig niet meten, maar zo weet u tenminste in welke hoek het gesitueerd mag worden. Na enkele singles en een ep zijn de heren met Holy Are You aan hun eerste werk van lange adem toe, en daarop geven ze alvast blijk van eclecticisme én zin voor synthese. Kap Kap combineert psychedelische garagegeluiden uit de sixties met hypnotische krautrock uit de seventies en pulserende elektrobeats uit de eighties. Voeg daarbij de epische grandeur van Ennio Morricone en de discoratel van Georgio Morroder, funky gitaren en uitwaaierende keyboards en u krijgt een idee van de muzikale vraatzucht die de groep kenmerkt. "Seeing the Fire" en het instrumentale "Bardo" bestormden eerder al de Finse charts, al gaat onze voorkeur uit naar "Door" (potige gitaren, barok orgeltje) en de onweerstaanbare punkfunk van "Jimmy’s Tale". De occasionele blazersaccenten kunnen niet verhullen dat Holy Are You nog wat onvoldragen klinkt, maar het potentieel ís er. Een plaat die, zeker op een uitbundige zaterdagavond, zal bijdragen tot enig vermaak.

"U danst, wij spelen". Dat is het motto van Aavikko, een door Kraftwerk bevrucht trio uit Siilinjärvi dat al vijftien jaar aan de retrofuturistische weg timmert. De heren bedienen zich enkel van analoge synthesizers en live-drums en omschrijven het resultaat van hun creativiteit consequent als "electronic muysik’, waarbij dat laatste moet worden gezien als een samentrekking van muziek en mystiek. Op hun vierde plaat, Novo Atlantis, is hun lofi-casiocore geëvolueerd naar een campy vorm van technodisco, al hoor je in "Syntaksis" met gemak ook een potentiële herkenningstune voor een Amerikaanse politiereeks doorschemeren.

De cd’s van Aavikko (Fins voor ’woestijn’) zijn overwegend instrumentaal en klinken een voor een spitsvondig, energiek, geestig en groovy. De heren houden er wèl van de luisteraar op het verkeerde been te zetten en doen dat onder meer via hoogdravende, zij het bij nader inzien hilarische hoesteksten. Zo beweren ze dat de muziek op Novo Atlantis beïnvloed is door ene Egil Hoppel, een wonderkind dat leefde van 1722 tot 1737 en een van de voornaamste componisten en organisten van de Finse barok zou zijn geweest. Zelf hebben we zo’n donkerbruin vermoeden dat Hoppel nooit heeft bestaan (de zoekmachine van Google blijkt hem niet te kennen), maar Aavikko speelt het spel wel tot in het extreme. De cd van het driespan bevat namelijk twee verborgen tracks met vermeende composities van Hoppel uit de achttiende eeuw, waaruit moet blijken hoeveel inspiratie ze uit zijn werk hebben geput. Het klinkt allemaal behoorlijk geloofwaardig en wie zoveel moeite doet om zijn publiek bij de neus te nemen, kan vanzelf op onze onvoorwaardelijke sympathie rekenen.

Als er één Fins gezelschap is waar momenteel veel van wordt verwacht is het wel Villa Nah, een elektropopduo uit Oost-Helsinki dat met zijn debuut-cd Origin alvast Britse bladen als NME en Dazed & Confused wist te charmeren. De plaat, die stilistisch het midden houdt tussen dromerige pop en minimale techno, werd geproducet door housegoeroe Jori Hulkonnen. Toch klinken de liedjes van Villa Nah uitgesproken retro en dat komt omdat ze schatplichtig zijn aan het vroege werk van Depeche Mode, Human League, Heaven 17 en, vooral, OMD, met wie de heren, niet toevallig, dit najaar door Europa toeren.

Zanger Juho Paalosmaa en zijn muzikale partner Tomi Hyyppä zweren bij archaïsche synths die ’in real time’ worden bespeeld. Loops of samples schuwen ze als de pest. In radiovriendelijke, met handclaps volgestouwde songs als "Running On", "Ways to Be" en "Rainmaker" hoor je echter zowel echo’s uit disco als het oeuvre van de vijfentwintig jaar geleden even populaire New Romantics. Opgewarmde kost dus. Alleen: in een tijd waarin de popmuziek uit het verleden om de haverklap wordt gerecycleerd, klinkt Villa Nah zeker niet opportunistischer dan veel van zijn Britse of Amerikaanse collega’s.

  • Murmansk:: Eleven Eyes to Shade, Ranch. www.myspace.com/murmansktheband
  • I Was A Teenage Satan Worshipper:: Strange Lights, GAEA Records. www.myspace.com/teensatanists
  • Kap Kap:: Holy Are You, Cobra Records. www.myspace.com/kapkapband
  • Aavikko:: Novo Atlantis, Stupido Records. www.myspace.com/aavikko
  • Villa Nah:: Origin, Keys of Life Records. www.myspace.com/villanah

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST