Banner

COLUMN

Slijpschijf #24

Dirk Steenhaut - foto's: Kim Duchateau - 04 juni 2010

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Vreemd toch hoezeer bepaalde plekken op de aardbol een muzikale periode kunnen domineren. Zelf hebben we bijvoorbeeld de indruk dat vrijwel alle relevante of inventieve bands uit dit tijdsgewricht bij de burgerlijke stand van Brooklyn staan ingeschreven. Dat klopt natuurlijk niet, maar zoals iedereen met een minimum aan media-ervaring u desgevraagd zal bevestigen: perceptie is alles.

Hoe dan ook, Here We Go Magic is het zoveelste New Yorkse gezelschap dat dezer dagen aanspraak maakt op uw luisterend oor. Een jaar geleden debuteerde het door zanger Luke Temple aangevoerde kwintet nog met een titelloze langspeler waarop de erfenis van Paul Simons Gracelandwerd gekoppeld aan de psychedelische uitspattingen van Flaming Lips. Dat leverde, onder de vorm van het aanstekelijke "Fangela", al meteen een bescheiden popklassieker op. En als we de Amerikaanse pers mogen geloven, beschikt Here We Go Magic inmiddels ook al over een explosieve livereputatie. Dat de vijf heren niet bepaald om inspiratie verlegen zitten, blijkt nu uit Pigeons, hun tweede cd, waarop ze nog veelzijdiger uit de hoek komen dan op hun eerste worp. De tribale Afrikaanse beats zijn, vreemd genoeg, naar de achtergrond verdrongen. De enige nummers die qua sound nog herinneren aan de plaat waarmee de groep iets minder dan een jaar geleden onze aandacht trok, zijn "Vegetable or Native", een met handclaps, belletjes en intrigerende percussie versierde chant, en het aan Sun Ra refererende slotnummer "Herbie I Love You, Now You Know". Is die ontwikkeling een reden om te kniezen? Niet echt, want door de uiteenlopende achtergronden van de bandleden bestrijkt Here We Go Magic op Pigeons zowat het hele indiespectrum.

De veelheid aan ideeën maakt het de luisteraar niet gemakkelijk: aanvankelijk dreigt die een beetje verloren te lopen tussen de hoog opgestapelde keyboardaanslagen, de stuwende basgrooves en veelkleurige zangpartijen. Er zijn dus wel een aantal draaibeurten nodig voor de songs als speelse konijntjes in je armen komen gesprongen. Zodra ze je eenmaal beet hebben, laten ze je echter niet meer los. Van een even dromerig als opgewekt popliedje als "Casual", waarin werkelijk ieder onderdeel onwrikbaar op zijn plaats zit, worden wij bijzonder goedgeluimd en hetzelfde geldt voor de springerige single "Collector". Van dit soort geestesverruimend spul kun je eigenlijk nooit genoeg hebben. Alleen blijkt dat Here We Go Magic op zijn dromeriger momenten — "Bottom Feeder", "Land of Feeling", het door een ongedurige noisegitaar gestutte "F.D.A.P." — nog méér intensiteit aan de dag legt. Zo assembleert de groep schijnbaar botsende onderdelen tot rijke, intense en hypnotische lappen popmuziek waar de doorzetters onder ons een flinke kluif aan zullen hebben. Groeiplaatje.

Lilium (’vesting’) is een project van voormalig 16 Horsepower- en Woven Handbassist Pascal Humbert, een Fransman die enkele jaren geleden neerstreek in de Mojavewoestijn en talloze omzwervingen later in Denver is aangeland. Na Transmission Of All the Goodbyes (2000) en Short Stories (2003) is Felt zijn derde langspeler vol broeierige desert rock. Officieel is Lilium een duo, waarin gitarist Bruno Green de inmiddels opgestapte Jean-Yves Tola vervangt. Voor het overige omringt Humbert zich met een aantal vrienden en los-vaste krachten op trompet, dobro, pedal-steel en percussie. Vier van de tien tracks op de cd zijn filmische instrumentals, die het ene moment doen denken aan Calexico, zij het met minder pimentos, en het andere aan contourloze, want iets te los gestructureerde, ambient. Sfeerschepping dus, maar vaak ook weinig méér dan dat.

Gelukkig zijn er nog de gezongen nummers. Daarvoor kon Pascal Humbert een beroep doen op de Australiër Hugo Race, bekend van The Wreckery, de prilste incarnatie van The Bad Seeds en talloze soloplaten. De man zorgt hier voor bedachtzaam mijmerende, introverte songs als "Her Man Has Run", "Miracle" en het traag voortschrijdende "Believer". De uit Tarantella overgewaaide chanteuse Kal Cahoone klinkt in het sobere "Lily Pool" dan weer alsof ze half in slaap is gewiegd door de op schapenwolkjes langsdrijvende trompet en melodica. Felt is de geknipte soundtrack bij late zomeravonden, wanneer de wereld stil is gevallen en je hart een beetje trager gaat kloppen.

Hoewel hij verre van voor de hand liggende muziek maakt, is de Noorse singer-songwriter Thomas Dybdahl, ook actief bij The National Bank, erin geslaagd in de Scandinavische landen razend populair te worden. Waiting For That One Clear Moment is, als we een eind vorig jaar verschenen compilatie buiten beschouwing laten, zijn vijfde langspeelplaat en zijn eerste voor major Columbia. Hulde aan de A&R-manager die hem daar binnen haalde: Dybdahl maakt immers amodieuze, tijdloze muziek met de souplesse en de avonturiersgeest van een jazzmuzikant. De man vertrekt weliswaar uit folk en blues, maar voegt aan zijn sound een fikse dosis soul toe en slaat regelmatige onverwachte zijpaadjes in. Zowel zijn fluisterende stemgeluid als zijn ongrijpbare stijl herinneren aan de John Martyn van Glorious Fool en later, maar op zijn nieuwe cd horen we net zo goed echo’s uit het oeuvre van Curtis Mayfield en Marvin Gaye.

Dybdahl schrijft songs waarin het politieke persoonlijk is en het persoonlijke politiek. In "Blackwater", met een door Arvo Pärt geïnspireerd strijkersarrangement van Lars ’Jaga Jazzist’ Horntveth, horen we Noam Chomsky aan het woord over de war on terror. In "Party Like It’s 1929" heeft de zanger het, met een knipoog naar Prince, over loos gaan in tijden van crisis en in "My Little Friend" mijmert hij over zijn prille vaderschap. Waiting For That One Clear Moment is een cd die bulkt van de originele ideeën: de manier waarop de artiest een banjo integreert in "Excuse Me, Brother", of met een Japanse zangeres in dialoog gaat op "I Just Can’t Bring Myself To Say The Words" getuigt in ieder geval van visie en durf.

Thomas Dybdahl schrikt er niet voor terug uitersten met elkaar te verzoenen. Luister maar naar het instrumentale "ImpresjoNiste", dat zowel naar Erik Satie als d’Angelo verwijst. Nu eens hoor je scheefgetrokken funk met fluwelen violen, dan weer een verrassend gearrangeerde cover van de Bobby ’Blue’ Blandklassieker "Ain’t No Love in the Heart of the City". Dybdahl laat zich bijstaan door een briljante band die precies aanvoelt waar hij naartoe wil en hem onvoorwaardelijk volgt, ook naar plekken die voorlopig nog niet op de kaart staan. Een Grote Meneer en een charismatische performer, die een beetje fijnproever niet aan zich voorbij mag laten gaan.

The Tiny, tenslotte, is een stel multi-instrumentalisten uit het Zweedse Stockholm dat in een vreemde vorm van powerfolk grossiert. Gravity & Grace, de derde cd van het tweespan, werd geproducet door Paul Webb, de gewezen bassist van Talk Talk, die zich tegenwoordig van het pseudoniem Rustin’ Man bedient en in die hoedanigheid al samenwerkte met Beth Gibbons en onze eigen Dez Mona. The Tiny kiest voor een onalledaags instrumentarium van piano, orgel, cello, zaag, contrabas en trompet, maar wat de meeste aandacht trekt is het excentrieke stemgeluid van zangeres Ellekari Larsson. Een journalist van Les Inrockuptibles schreef ooit dat deze dame "zingt als een prinses uit een oude Disneyfilm die net uit een blok ijs is bevrijd". Je kunt haar nog het best vergelijken met Björk, Kate Bush of Joanna Newsom, ook al deernes die met hun rauwe, emotionele zangstijl aanvankelijk je irritatie opwekken, maar je daarna langzaam maar zeker hun hoogsteigen universum binnen loodsen.

The Tiny (Larssons wederhelft heet Leo Svensson) geven net als hun geestesgenote Tori Amos blijk van een verschroeiende passie, en schrijven songs die, zowel door hun inhoud als vormgeving, diep onder je huid weten te dringen. "Last Weekend" (over jaloezie), "Burn" (over zelfdestructieve dadendrang), "Ten Years" (over hopeloze verliefdheid) en het surrealistische "The Man Who Ran" behoren tot de hoogtepunten van de cd, die eindigt met een opmerkelijke cover van "Pet Sematary" van de Ramones. The Tiny vertoont minstens evenveel raaklijnen met klassiek en jazz als met pop, maar dat mag je zeker niet beletten met dit echtpaar kennis te maken. Gravity & Grace is een vlag die precies de lading dekt. Na JJ alweer een Zweeds man-vrouwduo om in je hart te sluiten.

  • Here We Go Magic:: Pigeons, Secretly Canadian. www.myspace.com/herewegomagic
  • Lilium:: Felt, Glitterhouse. www.myspace.com/liliummusic
  • Thomas Dybdahl:: Waiting For That One Clear Moment, Columbia. www.myspace.com/tdybdahl
  • The Tiny:: Gravity & Grace, Stockholm/Determine Records. www.myspace.com/thetinythetiny

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST