Banner

COLUMN

Slijpschijf #15

Dirk Steenhaut - 10 maart 2010

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Vorige week werden we in deze kolommen al helemaal lyrisch over de nieuwe cd van Sam Amidon. Maar er is nog méér goed nieuws voor liefhebbers van rootsy Americana. Dank zij Lee Hazlewood vernamen we jaren geleden al dat er in Zweden cowboys bestaan, en ook in Denemarken is er met bands als Davenport en het enkele jaren geleden ter ziele gegane Wynona sprake van een vruchtbare folk- en alt.countryscene. Vandaag vragen we echter uw aandacht voor Cody, een zevenkoppig gezelschap uit Kopenhagen dat wordt aangevoerd door singer-songwriter Kaspar Kaae en eerder al de voorprogramma’s mocht verzorgen van Bonnie ‘Prince’ Billy, The National en Black Francis. De groep liet zich ook bewonderen op prestigieuze plekken als de Londense Astoria, heeft een veertig optredens tellende Amerikaanse tournee achter de rug en groeide afgelopen zomer uit tot een van de revelaties van het Roskildefestival. Cody’s liedjes haalden inmiddels de soundtracks van een Duitse en verscheidene Deense films en enkele maanden geleden maakte de groep indruk met haar titelloze debuut-EP. Die wordt nu opgevolgd door Songs, een eerste werkstuk van lange adem dat in Noord-Europa al in september verscheen en daar talloze jaarlijstjes aanvoerde. Volkomen terecht overigens: als u het ons vraagt, heeft deze plaat het potentieel om Cody meteen naar de internationale top van het genre te katapulteren.

U hoort ons niet beweren dat het septet het wiel opnieuw heeft uitgevonden, want de muzikale ingrediënten doen meteen vertrouwd aan. Kaae heeft een aangename stem, die zich soms tegen die van zangeres Line Felding aanschurkt, en schrijft bedachtzame, introspectieve songs die smaakvol worden versierd met een in hoofdzaak akoestisch instrumentarium: gitaar, banjo, viool, piano, harmonica, pedal steel en, occasioneel, een trombone. De teneur van de songs is melancholisch maar sereen. Cody jammert niet, hij aanvaardt en schept aan de hand van elf nummers een universum waar je je na enkele beluisteringen dermate in thuis voelt dat je er niet meer weg wil.

Vooral het hoge niveau van het materiaal wekt ontzag: Cody’s even doorvoelde als tijdloze folksongs, type “Down in the Dark”, “The Light” of “Catch a Straw”, grijpen meteen naar de keel, “What’s Behind” is een elegante pianoballad waar strijkers een tapijt van treurnis over draperen en “A Crime” is een slepend nummer dat geleidelijk uitmondt in een climax van snijdende Neil Young-gitaren. Als we goed zijn ingelicht, wordt Songs van Cody binnenkort bij ons uitgebracht door Play It Again Sam. Laat dat het signaal zijn om dit bloedmooie plaatje onverwijld op uw boodschappenlijst te plaatsen.

Nog een ontdekking, zij het dan van een heel andere orde, is Mirror Mirror van The Irrepressibles, een tienkoppig ensemble aangevoerd door de flamboyante componist en contratenor Jamie McDermott. De man deinst niet terug voor een vleugje theatraliteit en melodrama, spiegelt zich veeleer aan Berlioz dan aan The Beatles en is gezegend met een androgyne stem die qua kleur en bereik nauw aanleunt bij die van Antony Hegarty. McDermott schrijft elegante kamerpopmelodieën die hij op een klassieke manier orkestreert en gaf vorig jaar al een voorsmaakje van zijn kunnen via de EP en DVD From The Circus To The Sea. De tracks uit zijn nieuwe album dienen zich aan als scènes uit een toneelstuk of als onderdelen van een campy barockmusical. Er zit brutale humor in de songs, zoals in opener “My Friend Jo”, maar nog veel meer melancholie. Mirror Mirror drijft op speelsheid en passie en klinkt nu eens triomfantelijk, dan weer op zichzelf teruggeplooid, wat met thema’s als liefde, lust, verlies en woede niet hoeft te verbazen.

McDermott toont zich soms behoorlijk extravagant en over the top. Dat geldt ook voor zijn groep, die een bijzondere voorliefde aan de dag legt voor avant-gardekostuums. Er wordt zelfs gefluisterd dat de leden zich op het podium al eens durven te vermommen als exotisch fruit. Spektakel gegarandeerd dus, ook wanneer de groep op 8 mei Les Nuits Botanique in Brussel aandoet. Maar vergis u niet: The Irrepressibles zijn méér dan een bizarre bezienswaardigheid. Luister en krijg koude rillingen van het beheerste “I’ll Maybe Let You Go”, het smachtende “Forget the Past”, het intimistische “The Tide” en het pièce the résistance van de plaat, “In This Shirt”, een soort epiloog, geschreven voor orkest en kerkorgel, die door zijn intensiteit je adem afsnijdt. We hebben zo het vermoeden dat The Irrepressibles de komende maanden een onuitwisbare stempel op dit muziekjaar zullen drukken. U bent bij deze gewaarschuwd.

Het zal wel aan ons liggen, maar zelf zouden we een plek als Beernem nooit spontaan geassocieerd hebben met onontkoombare muziek. Our mistake, want daar liggen toevallig de roots van Tape Tum, het artistieke alter ego van Benjamin en Lieven Dousselaere. Beide broers jammen samen al sinds hun kindertijd en Benjamin maakt, samen met onder anderen Dijf Sanders, ook deel uit van The Violent Husbands. Tape Tum heeft in de voorbije jaren al verscheidene muzikale gedaanteveranderingen ondergaan. Het duo schoof een tijdlang alle echte instrumenten aan de kant om te experimenteren met ‘musique concrète’ en bedacht onder meer soundscapes voor kunstinstallaties en theaterproducties. De elektronische geluidsmanipulaties zijn gebleven, maar intussen schrijft Tape Tum echte songs die, zo zeggen de heren zelf, beïnvloed zijn door goed volk als Grizzly Bear, Pinback en Cornelius.

In 2006 brachten de Dousselaeres in digitale vorm al een EP uit die via hun mySpace nog altijd gratis te downloaden valt, en dezer dagen komen ze op de proppen met The Night We Called It A Day, een coproductie van Debonair met het IJslandse Kimi-label. Het is een plaat die haar geheimen niet meteen prijsgeeft, maar waarop Tape Tum dromerige, fijnmazige liedjes presenteert, zoals het zacht voortschuifelende, intimistische “Tell Me Something”. Ook “Zimmer” is van warme strijkers en transparante gitaar- en klavierakkoorden voorzien, terwijl het iets gedrevener “CrabP” vooral door de baslijn wordt aangedreven. Het duo serveert heerlijk dromerige melodieën en laat zich occasioneel bijstaan door een live-drummer en de van Beck bekende trompettist Jon Birdsong, onder meer in de intrigerende instrumental “Cassis”. De stemmen klinken niet altijd even trefzeker en niet alle tracks weten onze aandacht vast te houden. Het licht jazzy “Yepepe” doet een beetje contourloos aan en “Spiders”, geschreven voor een dansvoorstelling van de IJslandse choreografe Erna Omarsdóttir, neigt naar onze smaak iets teveel naar ambient en lounge. Niettemin is The Night We Called It A Day een rijke plaat die ons benieuwd maakt naar hoe Tape Tum het er op het podium zal vanaf brengen. Om dat uit te vissen moet u op 8 april naar de Brusselse AB, waar het duo, samen met Marble Sounds en The Bear That Wasn’t, de aftrap geeft voor het Dominofestival.

Bruce Bherman, een naar Gent verkaste Oostendenaar met Britse roots, wordt wel eens een laatbloeier genoemd, omdat hij al een eind in de veertig was toen hij in 1999 zijn eerste langspeler uitbracht. Voordien hield de man zich bezig met beeldende kunst, en dat merk je vandaag nog altijd aan het artwork van zijn releases. Uit zijn discografie, die tijdens het voorbije decennium flink is aangegroeid, blijven vooral The Other/63 en Attitudes nog altijd warm aanbevolen. Bherman mag dan door het leven gaan als singer-songwriter, hij is er wél een van het type dat er nu en dan flink de beuk inzet en het muzikale experiment niet schuwt. Hij gaat koppig zijn eigen weg, of beter: vluchtroute, want hij haalde al twee keer het podium van de Canadian Music Week in Toronto.

Ook voor zijn nieuwe 12-inch-EP (yep, enkel op vinyl) Untagged stak hij de oceaan over. Drie van de vijf songs werden gedeeltelijk opgenomen in Nashville, waar Tony Crow van Lambchop de pianopartijen verzorgde en Mark Nevers, gitarist uit dezelfde groep, aan de mixtafel plaatsnam. In stilistisch opzicht blijft Bruce Bherman zichzelf trouw, al komt hij met “Pinky Girl” verrassend poppy uit de hoek. Het bedrieglijk wiegende “White and Blue” gaat over de meningsverschillen en ruzies die relaties in een doodlopend straatje doen belanden, in “Slow Down” werpt de zanger zich andermaal op als een milde observator en in het venijnig rockende “I Was Smiling” graaft nonkel Bruce zich autobio. Naar goede gewoonte omringt de artiest zich met topmuzikanten zoals drummer Karel De Backer en de van Sukilove bekende gitarist Sjoerd Bruil. De inventieve snaarverrichtingen op allerlei begerenswaardige vintage-gitaren zijn dit keer sfeerbepalend.

Een beperkte oplage van deze smaakvol verpakte schijf vinyl gaat vergezeld van een cd-single met daarop een radio-edit van “Pinky Girl” en twee akoestische reprises van songs die ook al op de EP staan. Daarvan is “The Goodbye Song”, met expressief dobrowerk van Peter De Smet, verreweg onze favoriet. Dat Bruce Bherman, ondanks het gebrek aan commercieel succes, in de boosheid volhardt, is hartverwarmend. Hopelijk houdt hij er dit keer op zijn minst enige airplay aan over.

  • Cody:: Songs, Slow Shark Records. www.myspace.com/codysongs
  • The Irrepressibles: Mirror Mirror, Major Record Label. www.myspace.com/theirrepressibles
  • Tape Tum:: The Night We Called it a Day, Debonair/Kimi. www.myspace.com/tapetum
  • Bruce Bherman, Untagged EP, AKR Recording. www.myspace.com/bhermansound

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST