Banner

COLUMN

Slijpschijf #14

Dirk Steenhaut - 03 maart 2010

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Toen Freedy Johnston, een boerenzoon uit Kansas die zijn eerste gitaar via postorder diende te bestellen omdat hij zo afgelegen woonde, in 1991 zijn debuut-cd op de wereld afvuurde, sloeg die bij ondergetekende in als een bom. The Trouble Treewas een plaat vol rafelige powerpop en intrigerende folkrock, op het scherp van de snee en beademd door Neil Young en de Pixies. Johnston kwam helemaal uit het niets, maar bleek een songwriter te zijn die met zijn haarscherpe observatievermogen, suggestieve kracht en oog voor detail niet voor een romanschrijver als James Ellroy hoefde onder te doen. De zanger bedacht personages met een mysterieuze aura die je enkel in de films van David Lynch aantrof, en ook als chroniqueur van het leven in ’Small town America’ kende de man zijn gelijke niet. Er zouden nog meer meesterwerkjes volgen, zoals Can You Fly en het door Butch Vig geproducete This Perfect World, maar toen Freedy Johnston onder contract kwam bij een major slaagde hij er helaas niet meer in dat hoge niveau aan te houden. Sinds Right Between the Promises uit 2001 moesten de fans zich zelfs tevreden stellen met een democollectie, een live-cd en een coverplaat. Best aardig allemaal, alleen: waar was Freedy-de-songschrijver gebleven? Had de man dan toch de handdoek in de ring gegooid?

Niet dus. Want met Rain On The City, zijn eerste werkstuk met nieuw materiaal in negen jaar, geeft hij aan dat hij zijn ambacht nog steeds in de vingers heeft. Johnston, 49 inmiddels, geeft via zijn songs inzicht in de condition humaine van getroebleerde loners en van mensen die zo hard met het leven in aanvaring zijn gekomen dat ze nooit meer van de klap zijn hersteld. Op zijn zevende langspeler in twintig jaar heeft de artiest het ook veelvuldig over wat Ann Powers van The L.A. Times ’crimes of the heart’ noemt. Freedy Johnstons personages hebben nu, net als hij, de middelbare leeftijd bereikt en blikken met teleurstelling terug op gebroken relaties en aan scherven gevallen dromen. Dat resulteert in een verzameling bitterzoete songs, ingeblikt in Nashville met de hulp van multi-instrumentalist en producer Richard McLaurin.

Opvallend: Johnstons sound is zachter, gepolijster en radiovriendelijker geworden. Muzikaal wordt er nog zelden buiten de lijntjes gekleurd. De onstuimige gitaarpop van weleer hoor je enkel nog in het catchy "Don’t Fall In Love With A Lonely Girl", al wordt daar meteen ook een batterij strijkers in stelling gebracht, en in het uptempo "Venus is Her Name". Tijdens "The Other Side Of Love" en "He’s Gonna Come Back To You" geeft de zanger zich over aan nostalgie: het eerste is geïnspireerd door de Brill Buildingperiode, het tweede is een knipoog naar Buddy Holly. "Living Too Close to the Rio Grande" is de obligate countryrocker die je op iedere cd van Freedy Johnston terugvindt. Het verschil zit hem vooral in de zydeco-accordeon die plots in het klankbeeld opduikt. Ook in de rustigere nummers is dit keer voor meer variatie gekozen. In de omineuze opener "Lonely Penny" begeleidt de artiest zich op een sobere ukulele, in "The Devil Raises His Own" duikt een typisch Burt Bacharachtrompetje op en "The Kind Of Love We’re In" is loungy bossanova, iets dat Freedy Johnston best goed blijkt af te gaan. Ook de impressionistische titeltrack, met een sfeerrijke pedalsteel, mag er zeker wezen.

We missen hier en daar wat scherpe kantjes, maar alles wel beschouwd valt op Rain on the City weinig af te dingen. Het is een tijdloze popplaat, zoals ook die andere miskende songsmid, Marshall Crenshaw, die nog altijd maakt. Je moet er dezer dagen wél de digitale snelweg voor op. Nog een geluk dus dat er onlinewinkels bestaan.

Vanuit het zuiden bekeken hebben we vaak de indruk dat Nederland op het vlak van popmuziek nauwelijks iets meer te bieden heeft. Precies daarom werden we tijdens de jongste editie van Noorderslag zo aangenaam verrast door Moss, een Amsterdams vijftal dat ook al verrassend hoog was geëindigd in het jaarlijstje van Oor. Spilfiguur van de groep is zanger en liedjesschrijver Marien Dorleijn. Hij speelde een poosje gitaar bij Caesar, zag een van zijn songs inmiddels gecoverd door Bettie Serveert en gooit nu terecht hoge ogen met Never Be Scared/Don’t Be a Hero, de tweede cd van Moss. De eerste, The Long Way Back, verscheen enkele jaren geleden en was wat meer rootsgericht. De opvolger klinkt onstuimiger en staat vol stuwende, catchy indiepopliedjes waarin vooral de fraai opkrullende gitaren, soms met vage echo’s van The Edge, de meerstemmige samenzang en uitwaaierende synths opvallen. Moss hanteert een verfijnd klankenpalet dat de donkere tinten echter niet schuwt.

Bovendien komt de groep regelmatig met meeslepende melodieën op de proppen. Hoewel we in Nederlandse recensies regelmatig verwijzingen naar Fleet Foxes, Phoenix en Grizzly Bear zijn tegengekomen, doet Moss ons veeleer denken aan Amerikaanse indiebands uit de jaren tachtig, zoals The dB’s en The Silos. Zelf luisteren is dus de boodschap. Je merkt dan dat "I Like The Chemistry" en "I Apologise" zich snel in je achterhoofd nestelen, dat "Don’t Be A Hero" en "Angry Young Man" je onverhoeds bij de lurven vatten en het ietwat exotisch klinkende "New Arms" steeds nadrukkelijker de kamer vult. Weg dus met die vooroordelen: met Moss hebben onze Noorderburen eindelijk weer een band waar ze terecht trots op kunnen zijn.

Ook Canada is al jaren een goudmijn voor liefhebbers van zinnenprikkelende muziek. Daarbij staan de schijnwerpers doorgaans gericht op steden als Montréal, Toronto en Vancouver, maar in Calgary vallen evenzeer boeiende dingen te beleven. Daarvan getuigt Woodpigeon, een losvast collectief dat soms tot twaalf leden telt en helemaal ten dienste staat van de songs van zanger Mark Hamilton. Net als op de vorige cd’s, Songbook en Treasury Library Canada, worden zijn in folk, rock, country en bluegrass gewortelde liedjes op Die Stadt Muzikanten in uitgekiende, vaak overdonderende orkestraties gegoten. Er wordt voornamelijk gebruik gemaakt van akoestische instrumenten, van xylofoon en piano tot strijkers en blazers, en hoewel Woodpigeon de zaken doorgaans nogal groots aanpakt, blijft het intimistische karakter van de songs bewaard. Dat heeft voor een deel met Hamiltons zang te maken, die altijd eerlijk en ongekunsteld klinkt.

Staan aangekruist in ons boekje: het aanstekelijke "Empty-Hall Sing-Along", het poppy "Duck Duck Goose", de ingetogen pianoballad "Spinehouse" en het even gespierde als gedreven "My Denial In Argyle". "Morningside", dat begint met een pizzicatoviool, drijft op prachtige vocale harmonieën, "Such A Lucky Girl" ontwikkelt zich naar een sierlijke climax en ook "Our Love Is As Tall As The Calgary Tower", een duet met chanteuse Jane Vain, behoort tot de hoogtepunten. Niettemin is het epische Die Stadt Muzikanten, met 16 songs en een speelduur van bijna 70 minuten, een behoorlijk lange zit. Ook klinkt Woodpigeon, onder meer in "The Pesky Druthers", bigger than life en daardoor behoorlijk over the top. Fijne plaat hoor, maar wel bij voorkeur te consumeren in kleine doses.

Toen zanger Mark Sandman op 3 juli 1999 op een podium in het Italiaanse Palestrina aan een hartaanval bezweek, verloor de rocksector een unieke frontman, die met zijn groep Morphine een al even unieke sound had ontwikkeld. Sandman, uit Boston, Massachussetts, bespeelde een tweesnarige bas, zong teksten die zwaar waren beïnvloed door de ’beats’, en vond samen met baritonsaxofonist Dana Colley en drummer Jerome Deupree (later Billy Conway) een broeierige, jazzy muziekvorm uit die we vandaag kennen als low rock. De zanger stond bekend als een workaholic die dagelijks nieuwe nummers bedacht en iedere repetitie van zijn groep vastlegde. Volgens Conway omvat ’s mans verzameling tapes minstens zestig onuitgebrachte Morphinesongs, waarvan er nu zestien te beluisteren vallen op At Your Service, een retrospectieve dubbelaar waarmee de groep de tiende verjaardag van Mark Sandmans dood wil herdenken. Die onbekende songs zijn duidelijk geen afvallertjes, want "It’s Not Like That Anymore", het swingende "Come Along", de shuffle "Bye Bye Johnny" of het oriëntaals klinkende "Lilah II" hadden makkelijk op een van de vijf langspelers kunnen prijken die Morphine tussen 1992 en 2000 het licht liet zien.

Op de tweede cd van At Your Service staan alternatieve versies en live-opnames van bekende nummers als "Buena", "All Wrong", "Claire" of "Supersex", die nogmaals bewijzen hoe aanstekelijk de grooves en hoe onbegrensd het improvisatievermogen van de bandleden wel waren. De muziek klinkt, ruim een decennium na het verscheiden van de groep, nog altijd even spannend, inventief en herkenbaar. Morphine was een genre op zich en hoewel we alle cd’s van het trio als onmisbaar beschouwen, zou het al mooi zijn mocht een nieuwe generatie dankzij deze compilatie mee in het verhaal stappen. De songs zijn immers net zo verslavend als het goedje waaraan Morphine zijn naam ontleende.

  • Freedy Johnston:: Rain on the City, Bar/None Records.
  • Moss:: Never Be Scared/Don’t Be a Hero, Excelsior.
  • Woodpigeon:: Die Stadt Muzikanten, End of the Road Records.
  • Morphine:: At Your Service, Rykodisc.

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST