Banner

COLUMN

Slijpschijf #11

Dirk Steenhaut - 10 februari 2010

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

Het is inmiddels alweer tien jaar geleden sinds Jimmy LaValle zijn eerste plaat uitbracht onder het pseudoniem The Album Leaf. Ten tijde van An Orchestrated Rise to Fall ging het nog om een lofi-slaapkamerproject, maar sindsdien heeft de multi-instrumentalist uit San Diego een lange weg afgelegd. In de periode na zijn vorige cd, Into the Blue uit 2006, werd LaValle geteisterd door een hardnekkige writer’s block en wellicht verklaart dat waarom de man bij het maken van zijn nieuwe plaat, voor het eerst in zijn carrière, een beroep heeft gedaan op zijn live-band. Geen slechte zet, want de muziek op A Chorus of Storytellers klinkt voller, rijker en gevarieerder dan ooit. De songs, die in de buurt van Seattle werden ingeblikt en later in de IJslandse studio van Sigur Rós onder handen genomen door Biggi Birgisson, zijn rijk georkestreerd met strijkers en blazers en doen naar goede gewoonte behoorlijk dromerig en filmisch aan.

In stilistisch opzicht houdt de vijfde cd van The Album Leaf het midden tussen elektronica, neoklassieke kamermuziek, postrock, triphop en shoegazerpop. LaValle heeft zijn klankenspectrum verbreed en geeft nog altijd blijk van een ongebreidelde exploratiedrift. De teneur is weemoedig en melancholisch, al valt op dat de nummers vaak op tegengestelde sferen drijven. A Chorus of Storytellers klinkt tegelijk warm en glaciaal, afstandelijk en persoonlijk, vinnig en majestueus, desolaat en troostend. Het is vooral die paradox die je als luisteraar bij de les houdt.

Zestig procent van de tracks zijn nog altijd instrumentaal, met “Blank Pages” en “Summer Fog” als subtiel ingekleurde uitschieters. In de wereld van LaValle, waar een mijmerende piano, transparant gitaarwerk, een wakkere ritmesectie en klokjes en belletjes de toon aangeven, is traagheid immers geen zonde. Dit keer staan er echter ook vier echte songs op de plaat: LaValle heeft zich extra op zijn zangpartijen geconcentreerd en in "Falling From the Sun" en “Almost Here” werpt dat onmiskenbaar vrucht af. Het verrassende “We Are” zou je zelfs als een heuse popsong kunnen omschrijven. Om kort te gaan: A Chorus of Storytellers is een mooi uitgebalanceerd werkstuk. Volgens ons zelfs het meest geslaagde van The Album Leaf tot nu toe.

Liefhebbers van Olafur Arnalds, Max Richter, Yann Tiersen of Sylvain Chauveau zullen vermoedelijk ook met volle teugen genieten van het werk van Nils Frahm, een jonge Duitse pianist en componist die in 2008 een studio opende in Berlijn, waar hij dezer dagen aan de slag is als producer. De man is klassiek geschoold en leerde het klavier te beroeren van een man die ooit student was bij de laatste leerling van Tsjaikovski. Zijn cd Wintermusik, oorspronkelijk in een kleine oplage gemaakt als kerstcadeau voor vrienden en familie, is sinds kort opgepikt door het Britse label Erased Tapes. De plaat bevat drie introverte stukken van variabele lengte, die raakpunten vertonen met filmmuziek, ambient en minimal music en qua stemming het midden houden tussen melancholisch en opgewekt.

Frahms pianostukken worden af en toe bijgekleurd met streepjes orgel, celesta en accordeon, wat hun zeggingskracht beslist ten goede komt. Opener “Ambre” is nog vrij bondig, maar “Nue” en vooral “Tristana” zijn langere, complexere composities die blijk geven van verbeelding en finesse. Verstilde muziek die je omhult als een warme deken wanneer het buiten wintert en binnen het haardvuur knettert. Tegelijk verschijnt van Nils Frahm nog een andere cd met piano-improvisaties, uitgelokt door niemand minder dan Peter Broderick. The Bells, opgenomen in de Berlijnse Grunewaldkerk, klinkt iets schetsmatiger en spontaner, maar het toetsenspel is even vloeiend en gracieus als op Wintermusik. Twee vliegen in een klap dus.

Alan Sparhawk is een man met meerdere gezichten. Samen met zijn vrouw Mimi Parker maakt hij deel uit van Low, een groep die aan de oorsprong ligt van het begrip ‘slowcore’ en al meer dan vijftien jaar op fluistertoon musiceert. Sinds een jaar of drie houdt hij zich echter ook onledig met Retribution Gospel Choir, een powertrio dat niets met gospelkoren te maken heeft, maar des te meer met snijdende en schroeiende gitaarherrie. Op 2 laten Sparhawk en zijn maats het beest in zich los en verschansen ze zich in de garage met de volumeknop van hun versterker op elf. Retribution Gospel Choir komt daarbij verrassend dynamisch en trefzeker uit de hoek. “Hide it Away”, “Working Hard” en “White Wolf” zijn gebalde en catchy nummers, die je tegemoet surfen op withete riffs uit de klassieke rocktraditie.

Sparhawk is, dat bleek de jongste jaren zelfs al tijdens concerten van Low, een bewonderaar van Neil Young & Crazy Horse en in het slepende “Poor Man’s Daughter” of het epische “Electric Guitar” bewerkt hij de snaren met dezelfde passie en verbetenheid als Dinosaur Sr zelve. Het speelplezier en de opwinding zijn dan ook bijna tastbaar. Tijdens “Bless Us All” en “Your Bird” gaat de storm even liggen, maar al bij al is er weinig ruimte voor ingetogen momenten. U hebt het al in de smiezen: 2 is een prima plaatje. Alleen het contourloze en iets te lofi ingeblikte “Something’s Going to Break” is een slag in het water.

De Nederlandse popmuziek had de jongste jaren niet zo’n beste reputatie. Zeker, Spinvis en At the Close of Every Day leverden prachtige plaatjes af, maar voor het overige hoorden we vooral veel flauwe afkooksels van buitenlandse voorbeelden en weinig originele ideeën. Naar de jongste editie van het Noorderslagfestival te oordelen, is er echter beterschap op komst. Groepen als Moss, Lola Kite en DeWolff brengen weer wat leven in de brouwerij en ook de oudgedienden van >Bettie Serveert doen eindelijk weer van zich spreken. Nu wist het laatstgenoemde indierockgezelschap, dat al sinds 1991 aan de weg timmert, de Hollandse kneuterigheid al vanaf het begin te overstijgen: met voortreffelijke cd’s als Palomine en Lamprey deed het zelfs de Amerikanen en Japanners overstag gaan.

Recentelijk zocht de groep vooral rustiger sferen op, maar met Pharmacy of Love heeft ze nu een van haar vitaalste platen uit haar bestaan afgeleverd. Niet slecht voor een kwartet waarvan de meeste leden de vijftig naderen. Bettie Serveert klinkt weer bevlogen en levenslustig en zet er al meteen zwaar de beuk in met het even gedreven als radiohitgevoelige “Deny All”. De cd bevat trouwens nog meer fraaie popliedjes die zich alras knus in je geheugen komen nestelen. “Love Lee”, voorzien van zigzaggende gitaren en gedragen door de bitterzoete stem van Carol Van Dijk, dient zich aan als een ware Bettieklassieker. Al even onweerstaanbaar zijn de naar The Cure knipogende titeltrack, het dartele, vaag aan de Pixies herinnerende “Souls Travel” en het veerkrachtige “Semaphore”. Sterke songs, waarin het altijd geïnspireerde gitaarwerk van Peter Visser de aandacht opeist.

Na al die jaren blijft Bettie Serveert zijn grenzen verleggen. Luister maar eens naar het lang uitgesponnen “Calling”, dat wordt voorafgegaan door een bizarre, ruim drie minuten durende intro. Sinds de coverplaat Venus in Furs weten we dat de Betties fervente Velvet Undergroundfans zijn en getuige het rammelende “What They Call Love” is er op dat vlak nog niets veranderd. Daar staan rustpunten tegenover zoals het op Beatlesharmonieën drijvende “Mossie”, een cover van Moss (al heet het nummer eigenlijk “Previously Unreleased”) of het afgemeten “Change4Me”, dat enkel uit graniet opgetrokken lieden onberoerd zal laten.

Bettie Serveert is terug en staat ook live weer helemaal scherp. Doe er uw voordeel mee.

  • The Album Leaf:: A Chorus of Storytellers, Sub Pop.
  • Nils Frahm:: Wintermusik, Erased Tapes. Download gratis twee onuitgegeven tracks op: www.myspace.com/nilsfrahm
  • Retribution Gospel Choir:: 2, Sub Pop.
  • Bettie Serveert:: Pharmacy of Love, Palomine.

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #6
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST