Banner

COLUMN

Slijpschijf #6

Dirk Steenhaut - foto's: Kim Duchateau  - 06 januari 2010

Journalist DIRK STEENHAUT snijdt zich wekelijks aan de scherpste kantjes van de rockmuziek.

De slijpschijven van 2009

Weerkundigen hadden het anders voorspeld, maar uiteindelijk werd het, in plaats van een witte, een gitzwarte kerst: Vic Chesnutt stapte moegetergd uit zijn rolstoel én het leven, en voor het jaar ten einde kwam bezweek ook nog Rowland S. Howard, destijds gitarist bij de legendarische Birthday Party, aan de gevolgen van kanker. We zullen hen missen, net als John Martyn, Alain Bashung, Willy Deville, Lux Interior, Jim Caroll, Stephen Bruton, Cachaito Lopez en ene Michael J. Mogen zij eeuwig blijven rocken, folken en funken in het hiernamaals van onze geesten.

Maar de wereld draait voort, en hetzelfde geldt voor de Slijpschijven uit deze rubriek. Deze tien mochten tijdens het afgelopen jaar in onze rock-’n-rollwerkplaats alvast in de hoogste rotatie.

1. HAYDEN: In Field & Town. Technisch gesproken verscheen de vijfde cd van Paul Hayden Desser al eind 2008, maar de singer-songwriter uit Toronto bleef ons ruim een jaar lang in alle mogelijke omstandigheden gezelschap houden. In Field &Town, een verzameling dagboekfragmenten beheerst door tristesse en fatalisme, lijkt in meer dan één opzicht op een hedendaagse tegenhanger van Neil Youngs After the Goldrush. De zanger begeleidt zichzelf nog steeds op gitaar, piano en harmonica, maar kiest nu af en toe ook voor een rijker klankbeeld. Organisch geïnstrumenteerde liedjes over gedoemde romances, verbrokkelende relaties en ongeneeslijk hartzeer: dit is muziek waar zelfs een olifant kippenvel van krijgt. (Affairs of the Heart)

2. SONIC-YOUTH: The Eternal. De New Yorkse groep, nu mét koppelteken in de naam, is al drie decennia actief en maakt nog altijd hoogst opwindende gitaarmuziek. Zijn zestiende cd vormt een perfecte synthese van alle stijlen die de groep tot dusver heeft beoefend, van pop tot nerveuze punk, van krautrock tot dromerige epiek. Het resultaat klinkt tegelijk veelzijdig en coherent, vertrouwd en verrassend. The Eternal bulkt van de referenties aan het kunst- en cultuurlandschap van de voorbije eeuw. Behalve een boeiende geschiedenisles is het alweer een gelaagd en meeslepend werkstuk van de belangrijkste rockband sinds The Velvet Underground. (Matador)

3. THE LOW FREQUENCY IN STEREO: Futuro. Op zijn vierde cd neemt deze Noorse band je mee op een roetsjbaan die je in ijltempo van anarchistische fuzzrock naar springerige psychedelische pop loodst. Het vijftal, vorige zomer nog de absolute revelatie op het Deense Spotfestival en dra ook te zien tijdens EuroSonic, versmelt veerkrachtige sixties-orgeltjes met nineties-elektronica, terwijl de pulserende grooves, omineuze gitaren en de stemmen van één zanger en twee zangeressen voor een almaar veranderend decor zorgen. De muzikanten spelen gedreven en strak en geven de luisteraar het gevoel met defecte remmen tegen 160 km per uur over de snelweg te scheuren. (Rune Grammofon)

4. JASON LYTLE: Yours Truly, the Commuter. Jazeker, er is leven na Grandaddy. De vaandeldrager van de groep trok zich terug in de bergen van Montana om er zijn wonden te likken en zijn kater weg te spoelen en herontdekte er, langzaam maar zeker, de vreugde van het muziekmaken. "I may be limping, but I’m coming home", belooft Lytle in het openingsnummer. Daar is geen woord van gelogen, want zijn eerste officiële soloplaat, over dood en heropstanding, de helende kracht van het buitenleven en de eb- en vloedbeweging tussen creativiteit en routine, is zeker zo goed als zijn vroegere werk. Ontwapenend eerlijk en zo melodieus dat ieder detail zich meteen in je geheugen nestelt. (Anti-)

5. GOSSIP, Music for Men. Het Amerikaansde punkfunktrio werd ingelijfd bij een major en liet zijn sound stroomlijnen door sterproducer Rick Rubin. Gelukkig heeft dat nergens tot een identiteitscrisis geleid. Beth Ditto, een militante lesbienne en de heldin van iedere vrouw met een maatje meer, blijft een soulvolle zangeres die zowel agressie als tederheid oproept, terwijl gitarist Brace Paine zijn instrument laat stotteren en knarsen als vanouds. Gossip lonkt schaamteloos naar pop en disco, slaat kraters in de dansvloer en wordt nu omarmd door een mainstreampubliek, wat voor puristen al reden genoeg is om de groep af te branden. Maar in wezen klinkt de band nog altijd even opwindend en onweerstaanbaar als ten tijde van Standing in the Way of Control. Een cd die onderhand even vertrouwd aandoet als een ’Greatest Hits’-collectie. (Columbia)

6. JOE HENRY: Blood From Stars. De jongste 23 jaar bracht hij al elf schitterende langspelers uit, waar de wereld Oost-Indisch doof voor bleef. Wie de gebruiksaanwijzing bij zijn oren echter wél heeft gelezen, weet dat de zwager van Madonna als songwriter niet hoeft onder te doen voor collega’s als Tom Waits of Randy Newman. De jongste jaren haalde hij de carrières van Solomon Burke en Bettye Lavette uit het slop en zijn recente productiewerk voor Allen Toussaint en Ramblin’ Jack Elliott bracht hem op het idee op Blood From Stars met rauwe bluesstructuren aan de slag te gaan. Dat heeft een opvallend directe plaat opgeleverd, met teksten als spiegelpaleizen, beademd door poëtische architecten als ee cummings, Allen Ginsberg en Langston Hughes. Henry maakt bastaardmuziek in de beste zin van het woord: rokerig, romantisch, tragikomisch en met knipoogjes naar jazz en flamenco. Reken daarbij de briljante bijdragen van gitarist Marc Ribot, pianist Jason Moran, saxman Levon Henry en de immer subtiele drummer Jay Bellerose en je krijgt een tijdloze cd die nog vele jaren zal blijven meegaan. (Anti-)

7. THE LOW ANTHEM: Oh My God, Charlie Darwin. De tweede cd van dit trio uit Providence, Long Island, bevat rustieke Americana die uit een rijke waaier van muziekstijlen put en zowel sober als veelzijdig klinkt. De groepsleden bespelen samen zo’n 27 instrumenten, van klarinet en harmonium tot banjo en mandoline, en weten daarmee telkens de juiste accenten te leggen zonder snoeverig uit de hoek te komen. Ingetogen folk? Rammelende garageblues? Akoestische gospel? The Low Anthem draait er zijn hand niet voor om. Het resultaat is een bedwelmend werkstuk dat moeiteloos in de smaak valt bij liefhebbers van Fleet Foxes en andere rootsdelvers. Laat dit meteen een aanzet zijn om op zoek te gaan naar What the Crow Brings, het al even schitterende debuut van dit driespan. (Bella Union)

8. tUnE-yArDs: BiRd-BrAiNs. Merrill Garbus uit New England trok twee jaar uit om haar no budgetdebuut in te blikken en daarvoor maakte ze gebruik van een digitaal dictafoontje en een gratis van het net geplukt softwareprogramma. Het resultaat klinkt even veelzijdig als ongrijpbaar: tracht je M.I.A. voor te stellen als een folkzangeres die gevonden geluiden, conversatieflarden, sjamanengezangen en de sound van brekende flessen door haar songs roert, en je komt enigszins in de buurt van de auditieve speeltuin die tUnE-yArDs heet. Garbus bedient zich in hoofdzaak van een ukelele, tribale rammelpercussie, een krassende funkgitaar en gruizige, overstuurde beats. Ze loopt, manipuleert en verknipt naar hartenlust haar partijen en stopt haar ongepolijste bricopop vol met stoorzenders. Toch geven de songs blijk van een hoog emotionaliteitsgehalte en zijn ze op een perverse manier zelfs catchy. (4 AD)

9. BOB JUSTMAN, Happiness & Woe. Deze IJslandse songwriter en multi-instrumentalist (echte naam: Kristinn Gunnar Blöndal) deed er tien jaar over om dit juweeltje bij elkaar te smeden en deed dat met de hulp van Gunnar Örn Tykes van múm. Nu eens manifesteert Justman zich als een introverte, fluisterende liedjesschrijver die net als Nick Drake en Elliott Smith bij het understatement zweert. Dan weer komt hij aanzetten met gruizige swampblues à la Tom Waits. Tussen die twee uitersten trakteert hij ons ook nog eens op majestueus getoonzette instrumentals die een tijdloze schoonheid uitstralen. Happiness & Woe dringt bij elke draaibeurt dieper onder je huid. Justman is een virus waar tot dusver geen enkele vaccinatie tegen opgewassen is. (Smekkleysa)

10. SUKILOVE: Static Moves. Pascal Deweze maakt geen muziek voor luie mensen. Sukilove, een van de creatiefste bands die ons land rijk is, richt zich tot volhouders en doorbijters, lieden die net zo lang blijven luisteren tot het ietwat grillige universum van de groep een duidelijke logica begint te vertonen en alle dubbele bodems, bizarre details en verrassende wendingen iets vanzelfsprekends krijgen. De vierde langspeler van Sukilove staat vol prachtsongs, waarvan de contouren bij iedere beluistering scherper worden. Static Moves klinkt gelaagd, tegendraads en uitdagend. Pop voor gevorderden, zeg maar. (Sukilovesmusic)

Naast deze ultieme tien zijn er uiteraard nog meer platen die in onze reiskoffer meemogen naar 2010. Een greep, in alfabetische volgorde: Ansatz der Machine, Antony & The Johnsons, Olafur Arnalds, Black Heart Procession, Bony King of Nowhere, Built to Spill, Bill Callahan, Vic Chesnutt, Cougar, Dinosaur Jr, Dirty Projectors, Michael Doughty, eels, Marc Eitzel, finn., Flaming Lips, Ben Frost, Girls, Great Lake Swimmers, Grizzly Bear, Handsome Furs, PJ Harvey & John Parish, Isbells, Joan as Police Woman, Mikael Lind, Loney Dear, Megafaun, Monsters of Folk, Bob Mould, Noah & The Whale, Sam Phillips, Port O’Brien, Raveonettes, Soap & Skin, Soulsavers, DM Stith, Wilco, Woodpigeon, Wye Oak, The XX.

Muzikale wens voor 2010: deel twee van de Neil Young Archives. En vlug wat!

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN

Columns:
COLUMN :: Slijpschijf #63
COLUMN :: Slijpschijf #62
COLUMN :: Slijpschijf #61
COLUMN :: Slijpschijf #60
COLUMN :: Slijpschijf #59
COLUMN :: Slijpschijf #58
COLUMN :: Slijpschijf #57
COLUMN :: Slijpschijf #56
COLUMN :: Slijpschijf #55
COLUMN :: Slijpschijf #54
COLUMN :: Slijpschijf #53
COLUMN :: Slijpschijf #52
COLUMN :: Slijpschijf #51
COLUMN :: Slijpschijf #50
COLUMN :: Slijpschijf #49
COLUMN :: Slijpschijf #48
COLUMN :: Slijpschijf #47
COLUMN :: Slijpschijf #46
COLUMN :: Slijpschijf #45
COLUMN :: Slijpschijf #44
COLUMN :: Slijpschijf #43
COLUMN :: Slijpschijf #42
COLUMN :: Slijpschijf #41
COLUMN :: Slijpschijf #40
COLUMN :: Slijpschijf #39
COLUMN :: Slijpschijf #38
COLUMN :: Slijpschijf #37
COLUMN :: Slijpschijf #36
COLUMN :: Slijpschijf #35
COLUMN :: Slijpschijf #34
COLUMN :: Slijpschijf #33
COLUMN :: Slijpschijf #32
COLUMN :: Slijpschijf #31
COLUMN :: Slijpschijf #30
COLUMN :: Slijpschijf #29
COLUMN :: Slijpschijf #28
COLUMN :: Slijpschijf #27
COLUMN :: Slijpschijf #26
COLUMN :: Slijpschijf #25
COLUMN :: Slijpschijf #24
Column :: Slijpschijf #23
Column :: Slijpschijf #22
Column :: Slijpschijf #21
COLUMN :: Slijpschijf #20
COLUMN :: Slijpschijf #19
COLUMN :: Slijpschijf # 18
COLUMN :: Slijpschijf #17
COLUMN :: Slijpschijf #16
COLUMN :: Slijpschijf #15
COLUMN :: Slijpschijf #14
COLUMN :: Slijpschijf #13
COLUMN :: Slijpschijf #12
COLUMN :: Slijpschijf #11
COLUMN :: Slijpschijf #10
COLUMN :: Slijpschijf #9
COLUMN :: Slijpschijf #8
COLUMN :: Slijpschijf #7
COLUMN :: Slijpschijf #5
COLUMN:Slijpschijf #4
COLUMN :: Slijpschijf #3
COLUMN :: Slijpschijf #2
COLUMN :: Slijpschijf #1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST