Banner

COLUMN

Sharko

Alexander Cornet - 20 mei 2009

Ik heb het in de gaten gehouden, ik was benieuwd: Sharko had een nieuwe plaat uit en hoe zou het de Franstalige Brusselaars-met-succes-in-Wallonië-en Frankrijk-maar-niét-niét-niét-in-Vlaanderen deze keer vergaan? Interviews en recensies passeerden mijn aandacht en ik voelde niet eens de aandrang om een meewarige glimlach te onderdrukken toen ik enkele weken geleden de kop van het goddeau-interview met gitarist Teuk Henri zag.

“De Vlaamse media hebben te veel oogkleppen op” luidt die en ik vind 'm zo triest dat ik me echt afvraag waarom dit “statement” opnieuw het wereldwijde web moest halen. Opnieuw, ik kan het weten, omdat er een tweetal jaar geleden een interview op goddeau verscheen met diezelfde Teuk Henri en titel was toen “Het is enorm moeilijk om door die Vlaamse cultuur van zelfbevlekking te raken”. Ikzelf was toen de interviewer.

Het is ook relevant te vertellen dat ik die titel niet zelf bedacht had, ik had heel bewust voor iets veel neutralers gekozen. Maar ik begrijp de eindredacteur van dienst die toen voor die meer 'wervende' kop ging. Mijn interview stond namelijk bol van de communautaire prietpraat, niet in het minst door mezelf uitgelokt.

Maar is het niet grapppig dat nu blijkbaar niemand heeft opgemerkt hoe die twee interviewkoppen bijna identiek zijn? En is er intussen een werkgroep opgericht die onderzoek voert naar die zelfbevlekking en oogkleppen van de Vlaamse media (Henri heeft het vooral over Studio Brussel), door goddeau expliciet op de agenda gezet? Dit soort kwestie verdient volgens mij een goddeau-artikel. Of gaat dit statement werkelijk verloren?

Want zo lijkt wel: in de wereld van Teuk Henri, van Sharko en van ons als (Vlaamse) “goddeaupers” is er in twee jaar tijd blijkbaar geen hol veranderd. Een identieke, gefrustreerde boodschap duikt opnieuw op, ze wordt gelezen, op schouderophalen onthaald en vergeten. Teuk Henri is een zaag, Sharko een Franstalig groepje waarvan we nog nooit een noot hebben gehoord en dat mag zo blijven want muziek van een zaag interesseert ons niet. Interviewkoppen van interviews met die zaag mogen nog tien jaar gelijkaardig blijven. Wie maalt erom, het is het Sharko maar. Wie?

Het zou kunnen dat ik niet duidelijk ben over wat ik zelf van Sharko vind. Veroordeel ik de Vlaamse oogkleppen of zeg ik net dat ik Sharko zelf maar niks vind? Geen van beide. Ik ken de muziek van Sharko al bij al niet goed genoeg om er echt een ooordeel over te vellen. Hun vorige plaat heb ik gerecenseerd en ik vond die wel verdienstelijk, geloof ik, maar ze is me niet bijgebleven. Toch wil ik hun nieuwe – lees die titel goed, onthou 'm en ga de plaat kopen - “Dance On The Beast” graag horen. Omdat Sharko bekend is, dat is de reden natuurlijk. Bekend in Wallonië en Frankrijk. Een grote groep.

Maar de patroonheilige van Sharko, nee, die ben ik niet meer. Ten tijde van mijn interview met Teuk Henri was ik die wel. En ik was 'm niet enkel van Sharko, ik was 'm ook van The Tellers (e.p. gerecenseerd), van Showstar (heel slechte plaat met een nog slechtere recensie bedacht) en van Minérale (debuut besproken en de heren ook geïnterviewd; gitarist Stanley is een Facebookvriend!). De rode draad hebt u er misschien zelf al uitgehaald, maar anders vertel ik het u zelf nog eens: al deze groepjes zijn ontsproten aan Franstalig België.

Ik had het op mij genomen om die groepjes op goddeau een forum te geven. De groepjes van 62TV Records. En het ging me ook werkelijk om het communautaire aspect van de zaak: een Waalse groep écht goed vinden, als dat eens even kon... Jammer genoeg kwam het er maar niet van, ze maakten allemaal dertien in een dozijn muziek, hoe politiek incorrect dat ook mocht klinken, en in Vlaanderen was het door de band genomen beter. Toch was ik nog blij als een kind toen ik vorig jaar Montevideo ontdekte, niet op reis in Uruguay, wel het Waalse groepje. Montevideo vond ik echt goed, maar ik was al lang niet meer die patroonheilige van weleer.

Daarom was ik niet bijzonder geïnteresseerd om de nieuwe plaat van Sharko te recenseren, laat staan dat ik opnieuw een interview met Teuk Henri zou doen. Ik had die plaat wel willen beluisteren en bespreken, maar ze zou me al moeten verbaasd hebben vooralleer ik een interview met Henri had aangevraagd. Vooral als ik nu lees dat de man (perfect tweetalig trouwens!) nog steeds ijverig op die ene nagel blijft kloppen, weet ik waarom ik de juiste keuze heb gemaakt door die Waalse scene een beetje los te laten.

Want het is allemaal gelul uiteindelijk. Die cliché-recensies waarin Vlaamse recensenten Sharko net iets beter vinden dan het eigenlijk is. Die interviews die voor de helft over taalgrenskwesties gaan. En dat alles om de zoveel tijd opnieuw.

Wél interessant is het om te onderzoeken of Vlaamse media werkelijk oogkleppen hebben...

E-mailadres Afdrukken