Banner

COLUMN

Over de cover

Alexander Cornet - 19 november 2008

Gefascineerd ben ik. Albumcovers. Nooit zo bij stilgestaan, eerlijk gezegd. En dan hoor ik plots meerdere mensen vertellen dat ze zich er in hun muzikale zoektocht geregeld door laten leiden. Dat is dus: naar de bib gaan en er een cd uitpikken met een 'interessante' hoes. Of zelfs kopen: die cd met die bepaalde hoes in de winkel gaan kopen voor een euro of vijftien. Terwijl ze vaak nog geen noot van de muziek gehoord hebben.

Zelf ga ik helemaal anders te werk (ik heb elke cd die ik koop op voorhand beluisterd en wéét dus waaraan ik mijn geld uitgeef), maar het leek me niet oninteressant om toch eens de oefening te doen. Bij welke hoezen uit mijn collectie ben ik - verondersteld dat ik de muziek nog niet ken - benieuwd naar de muziek erachter? Nooit eerder had ik er op die manier over nagedacht en het was bizar te moeten concluderen dat ik van heel wat cd's de coverfoto niet eens fatsoenlijk ken. Zo had ik nog nooit die eigenaardig lachende man op de hoes van Tom Waits' Rain Dogs opgemerkt, om maar wat te zeggen. Laat staan dus dat ik er ooit een verhaal achter gezocht had.

Beautiful Freak van Eels dan maar, binnenkoppertje, om te weten wat er achter die grote ogen schuilt, of Heart van Wixel omwille van die mooie tekening. Misschien die twee onheilspellende olifanten van Death From Above 1979? Ik concludeer dat ik bij mijn keuzes vooral naar duidelijkheid zoek, waarbij ik niet teveel details moet verwerken. Anderzijds moet het beeld me ook wel weten te fascineren. Ik zou geheel voorbijgaan aan Jeff Buckley's Grace (een commerciële stadionheld?), Joy Divisions Closer (saai zwart, zonder meer) of dé plaat van 2007, Boxer van The National (ook zo zwart - oh, het is een concertfoto?)

Wat ik over "On The Way" van Jandek vind? Blauwe vlek, wat vage silhouetten. Mauro Pawlowski denkt er deze maand enigszins anders over in zijn column voor Vice Magazine. "Op de voorkant staat een schimmige foto van een drumstel in een onderbelichte kamer," zo beschrijft hij. "Alles blauw. Het enige licht valt binnen van achter een gordijn, maakt daarbij het silhouet van een stoel zichtbaar. Een mislukte snapshot op het eerste zicht. Maar op hetzelfde moment werkt het met magnetische kracht op me in. (..) Dit wil ik vanzelfsprekend wel eens beluisteren."

En hij heeft 'm beluisterd en kennelijk gekocht ook. Al was het maar voor die hoes. Iets dergelijks overkomt hem waarschijnlijk wel vaker, en daarbij gaan dan vast geregeld nieuwe werelden open als sprookjesboeken voor kinderen die voor het slapengaan nog één verhaaltje mogen (of zo concludeer ik toch uit het vervolg van zijn column).

Als ik het eerst misschien onbelangrijk achtte, vind ik het nu dan ook zonde dat ik in zo'n platenhoes zo weinig meerwaarde vind, dat ik op basis van een cover nooit tot een impulsieve aankoop te verleiden ben. Eén keer maar heb ik in al die jaren gevloekt dat ik bij voorbaat wist wat ik aan muzikaals op mijn bord zou krijgen, toen ik werd aangetrokken door een prachtige hoes van een groep wier cd's ik nooit zal kopen. Dat was bij "Hefty Fine" van Bloodhound Gang. U weet wel, de gedroomde backing band van Dana Winner.

E-mailadres Afdrukken