Banner

COLUMN

Tempo (en taal)

Alexander Cornet - 05 november 2008

Waar ben ik aan begonnen? Een vriendin vroeg me eens een aantal favoriete nummers te verzamelen, om een beeld te krijgen van mijn smaak. Maar nu ik daar eindelijk mee bezig ben, zit ik nog maar aan de D in mijn muziekalfabet en ik besef al dat deze oefening op niets zal uitdraaien. Ik kan mezelf niet blootgeven.

I See A Darkness van Bonnie ’prince’ Billy. Die cd is gewoon ’belangrijk’. Maar hoe kan ik ongedwongen een compilatie maken voor iemand waarvan ik niet precies weet wat muziek eigenlijk exact voor haar betekent? Ik durf "A Minor Place" niet te selecteren. Eerlijk gezegd wíl ik dat nummer niet eens met haar delen. Het idee dat ik me voor zo’n lied zou moeten verantwoorden. Alsof ik een alien ben.

Muziek werkt troostend. Is strikt persoonlijk. The Divine Comedy bijvoorbeeld: stijf Brits en heel serieus, maar nu en dan ook weer helemaal niet. En net daar zit ’m het spannende. Voor mij. Maar hoe kan ik uitleggen dat ik "Mastermind" prachtig vind als de statigheid van dat lied niet meteen congrueert met de grapjurk die ik zo graag draag? Dan maar opteren voor het lichtvoetige "Our Mutual Friend" of voor de ludieke technodeun "I’ve Been To A Marvellous Party"? Niet dus. Ik ben bang voor wat de muziek eigenlijk over mij verklapt.

Ik betrap me zelfs op enige gêne voor bepaalde singer-songwriters. Niet omdat ze guilty zijn — Will Oldham, Tom McRae —, wel omdat ik niet vereenzelvigd wil worden met hun zwarte gemoed. Bij uptempo melodieën worden er doorgaans weinig vragen gesteld. Als het trager gaat, wordt de luisteraar daarentegen als het ware meer op het lied "gewezen". De persoonlijke confrontatie die daaruit voortkomt moet niet met om het even wie worden gedeeld.

De ’variabele’ taal is een ander potentieel struikelblok. Instrumentale nummers van Wixel of Eluvium zijn naar mijn mening perfect geschikt voor selectie. Een Nederlandstalige ballad van Hannelore Bedert is echter geheel uit den boze. "Ik weet dat gij soms ook/ achterloopt op den tijd/ en dat ge ’r zelf nog niet uit zijt/ wie ge eigenlijk wilt zijn." Als ik mijn vriendin was, zou ik zelf ook eens ongemakkelijk in mijn zetel van positie veranderen, vermoed ik.

En dus is tempo (naast nu en dan eens taal; soms kan Nederlands wel) de maatstaf voor mijn selectie. Als ik al doorga met dit werkje tenminste. Want niet toevallig koos ik nu voor "The Crystal Lake" van Grandaddy, en niet voor "Underneath the Weeping Willow". En het is louter omwille van dit criterium dat ik Nick Drake met tegenzin maar gewoon helemaal achterwege laat.

Zodoende ben ik over mijn selectie niet helemaal tevreden en beslis ik bij deze misschien maar beter meteen om die compilatie op z’n beloop te laten. Mijn vriendin zal er niet van wakker liggen, ze is dat ideetje van haar kennelijk al lang weer vergeten. Rest mij dus enkel nog die hele zooi geluidloos in de kiem te smoren. En de broeksriem van mijn imago nog eens duchtig aan te spannen.

E-mailadres Afdrukken