Banner

COLUMN

Elliott

Alexander Cornet - 22 oktober 2008

Zijn naam staat op de kalender in de keuken, met zo’n kruisje ernaast. Op 21 oktober 2003 stierf Elliott Smith. Toegegeven, hij is de enige overledene op die kalender en dat is deels uit interessantdoenerij. Maar anderzijds vind ik het bepaald geen zonde om jaarlijks nog eens aan de man te denken wanneer hij zijn doodsverjaardag "viert". Elliott Smith, weetjewel. Nú al jeugdsentiment.

Het was via Humo’s 1997 Alle Goed dat ik hem ontdekte, godbetert. "Waltz #2 (XO)" beitelde zich vast in mijn hoofd, en een man zonder gezicht of achtergrond werd een van mijn favoriete zangers. Het zou nog jaren duren voor ik te weten kwam dat hij was doorgebroken dankzij Good Will Hunting, dat hij het in een Oscarcategorie had afgelegd tegen Céline "Titanic" Dion en dat hij eigenlijk zo niet was. Wist ik veel toen, ik wílde niets weten. Voor mij was Smith de uitvinder van de melancholie, zoals Edison dat was van de gloeilamp.

Ik stootte op "Miss Misery" en ging naar de bib om méér. Figure 8 was de eerste plaat die ik van hem hoorde, ik herinner me hoe ik die uit alle macht wílde goed vinden. "Dit is échte muziek," vertelde ik een vriend. "Niet hapklaar, je moet eraan wennen." Mijn puberteit was sentimenteel, ik misbruikte Smiths muziek als inspiratiebron voor rijmelarijen over bodemloze gevoelens.

Ayco fluisterde het akelige nieuws in m’n oor. Hij was een Duyster-artiest pur sang en hij was niet meer. Zelfmoord, of onduidelijkheid daar rond, met een kwaaie vriendin, een scherp mes en een hart dat meermaals doorboord was. Eindelijk nam ik de tijd om hem eens uitgebreid te googlen. Ik was er niet goed van en greep de gelegenheid aan om opnieuw zijn woord te verspreiden. "Elliott Smith! Ken je Elliott Smith?" Ze moeten me raar bekeken hebben.

Maar eens postuum kreeg zelfs deze arme man een mooi kostuum. Geruisloos was Smith tot de grote namen gaan behoren. Aan zijn tak groeiden tien twijgjes, hij werd de Nick Drake van de hedendaagse indiescene. From A Basement On The Hill heette zelfs onafgewerkt z’n beste plaat te zijn en toen een wilde weldoener vorig jaar met de opnames voor New Moon op de proppen kwam, tekende ook ik op datum van release present in een cd-winkel ergens te lande.

Maar, dacht ik toen ook al, daar mag het bij stoppen. Ik hoef geen verzamelde dagboeken van Smith te bezitten om volmaakt gelukkig te zijn. Gewoon een beetje in het ijle memmen over mijn herinneringen aan zijn muziek volstaat ook al. En dat dan tegen iemand die me, bijvoorbeeld, vraagt wie die kerel is die daar op mijn kalender als dood staat aangeduid. Zo heeft die er misschien ook nog wat aan.

E-mailadres Afdrukken