Banner

COLUMN: Mijn nacht met Slowdive

Filip Hermans - 09 juli 2015

“Moeder, ik ben verdwaald, het is putje nacht en ik ben zelfs vergeten in welke stad ik zit”

Herfst, 1996, Botanique, Brussel. Neil Halstead en Rachel Goswell, zeg maar de kern van shoegazeband Slowdive, hadden zich omgedoopt tot Mojave 3 en tekenden met het sublieme album Ask Me Tomorrow onder de arm in één beweging voor een bruuske ommezwaai van genre. Zachte fluisterliedjes zongen ze voortaan, tikje Tom Waits, mooi, heel mooi. Precies alsof ze uiteindelijk verdwaald waren geraakt in het monstersucces van Slowdive. Zelf was ik in die periode ook wat verdwaald, zowel in de studentenstad die Leuven op de keper beschouwd altijd zal zijn, als op de redactie van De Morgen, waar al snel gebleken was dat, hoewel ik dat broodnodige tikje talent en de verse ideeën had, ik geen millimeter stress kon verdragen. Maar ik had dus nog een medewerkerspasje, en dat bracht mijn maat en zijn toenmalig lief op het idee daar eens mee te zwaaien, daar in die Brusselse concertzaal. Je wist maar nooit.

De bandleden zaten net te eten in een afgeschermd deel van het café van de Botanique, maar schoven vlot enkele stoelen bij aan hun tafel: vriendelijke mensen, alledrie, en het klikte meteen. We babbelden en bleven met hen babbelen, ik en die vriend en vooral zijn toenmalig lief. Het werd laat, elf uur 's nachts of zoiets. Ik, toch twee jaar mijn kandidaturen in Brussel gestudeerd, kende de Travers, een inmiddels jammerlijk gesloten jazzkroeg op een steenworp van de Botanique. Moesten die vriend en ik ons tot dan al in onze hand knijpen om te verifiëren dat we toch echt niet aan het dromen waren, dan werd het nu wel helemaal mooi: zowel Germano, Halstead en Goswell als de rest van hun band, roadies incluis, volgden ons naar die kroeg.

De baas van de Travers was eigenlijk net van plan om te sluiten, zag in een oogopslag dat er met ons gezelschap van zo’n vijftien man veel drank te verkopen viel en heropende prompt zijn zaak enkel voor ons. Met de pianist van Mojave 3 zongen Halstead & Goswell, met die vriend, zijn lief en ik als enige toeschouwers, volledig uitgebeende, akoestische nummers van Mojave 3 en zelfs Slowdive. Akoestische versies van Slowdive-songs! Nu kan ik natuurlijk wel doodvallen dat we geen taperecordertje bij ons hadden, maar toen, in die heerlijke jazzkroeg leek alles heel natuurlijk en normaal. Tegenover la Goswell aan een tafeltje zitten en letterlijk naar adem moeten happen door haar schoonheid: moet kunnen. Aan Lisa Germano opbiechten dat we haar volledige oeuvre op gekopieerde cassetjes hadden -- laat maar komen. Het werd laat, heel laat en zowel Goswell, Germano als de rest van hun crew zochten zo zoetjesaan hun bed op. Maar Halstead wilde per se de rest van een nachtelijk Brussel nog ontdekken.

En dus gingen we met zijn vieren naar de Dolle Mol, een legendarische bruine kroeg pur sang. En Halstead? Die vertelde honderduit, in het bijzonder, -- tja -- aan het lief van die vriend. Over hoe het monstersucces van Slowdive hem uiteindelijk naar de keel gegrepen had. Hoe fijn het was om het met Mojave 3 over een andere, kleinschaligere boeg te gooien. Over hoe hij ooit, op het hoogtepunt van Slowdives roem, in een wildvreemde stad in het holst van de nacht verdwaald was, en er niets beters op vond dan zijn moeder in Engeland wakker te bellen. En zo ging die magische nacht verder, tot en met een super-de-luxe ontbijt in het poepchique hotel van Halstead.

Neem het van mij aan: nog jaren hebben die vriend en ik over die bewuste nacht nagepalaverd, ook al omdat het allemaal zo’n natuurlijke flow had, haast alsof je zweefde op een vliegend tapijt en niets van de beweging voelde. Om maar te zeggen dat zeker Halstead heel openlijk gebabbeld had die nacht, ook al omdat ik hem inmiddels al lang had opgebiecht dat ik geen krantenjournalist meer was. Of ik goeiedag ga zeggen aan de kern van Slowdive op Rock Herk? Goeie vraag. Zouden ze het zich immers nog herinneren, na al die jaren? En bewaar je gouden herinneringen niet best op je persoonlijke harde schijf in je geheugen? Laat de herinneringen immers hun doden begraven. Vandaag is de hele wereld.

Slow Dive staat op 18 juli op Rock Herk

E-mailadres Afdrukken
 
COLUMN: Mijn nacht met Slowdive

Recensies:
Mojave 3 :: Puzzles Like You

Onbeperkt houdbaar:
Souvlaki (1993)

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST