Banner

COLUMN

Shiny Happy People

Matthieu Van Steenkiste - 04 juni 2013

Elke moeder zal stiekem volhouden dat geen van haar kinderen haar liever dan de andere is. Maar laat u niets wijsmaken. Stiekem heeft ze wel dat boontje voor dat brave, lieve kind, meer dan voor die wildebras; scheelt in was- en verstelkosten. Zo gaat dat ook met bands. Er is altijd wel zo'n nummer dat ze bij nader inzien liever niét hadden geschreven; waarvan ze liefst niet hebben dat het hen nog eens in het gezicht staart en op allerschattigste wijze "dag mama, dag papa" piept.

Het lijstje is bekend: "Creep", "Fight For Your Right (To Party)", "Smells Like Teen Spirit", "Stairway To Heaven", "Ik hou van u", … En dan is er natuurlijk "Shiny Happy People", een song waar zelfs de immer diplomatische Michael Stipe weigerde omheen te dansen; "ik zal niet zeggen dat ik me er voor schaam, maar het betekent weinig voor me."

Een beetje R.E.M.-fan weet dat het zo hoort; natuurlijk prijs je dat doorbraakalbum Out Of Time uit 1991 de lucht in, maar je maakt die kanttekening: ""Shiny Happy People" is natuurlijk crap". Eventueel nuanceer je je mening kapot door daar nog aan toe te voegen "en die rap van KRS One op "Radio Song" had nu ook niet gemoeten", maar het draait toch vooral om dat vermaledijde duet met Kate Pierson van The B-52's. Mag je niet goed vinden. Verboten.

Wel, Let me entertain you met het breken van een lans. Hoeveel hoger ik de rest van het omvangrijke oeuvre van Athens' finest ook inschat, ik hou van "Shiny Happy People". Laat het op onverhoedse wijze mijn gehoorveld binnendansen en mijn mondhoeken plooien zich opwaarts. De manier waarop Peter Bucks riff de song binnendendert doet mijn ledematen onbedaarlijk flapperen; ik huppel door het leven. Ja, ik zie u wel fronsen, hipster, maar wat dan nog?

Ernstig (voor even dan, want ik voel die armen alweer bewegen): "Shiny Happy People" is een parel uit de popmuziek. Een song die de perfectie benadert. Van die vertraagde intro, tot de manier waarop het nummer na het strijkersbreakje opnieuw vaart krijgt, en Pierson de lead overneemt met haar kenschetsende schreeuwzingende manier in de outro: er is geen noot van af te dingen.

Wat is er mis met een beetje lichtheid in het leven als het van dit niveau is? Wat maakt ons, muziekliefhebbers, zo'n grote zuurpruimen dat vrolijkheid zowat de grootste zonde van alle is geworden? Nemen we onszelf misschien een beetje te serieus? Laat het toch los, vrienden, er is niets mis met "Shiny Happy People"; vrolijkheid muss und soll sein.

En anders: een pak slaag!

E-mailadres Afdrukken