Banner

COLUMN

2013

Matthieu Van Steenkiste - 07 mei 2013

2013 is het jaar dat ik muzikaal opnieuw ben beginnen leven. Veel te lang immers heb ik lopen jammeren en vloeken dat ik deze of gene hype weer "niet voelde". Dat ik bij God niet wist waarom iedereen nu weer half hysterisch werd over een nieuw act. The XX? James Blake? EMA? Gaap. Waar hébben jullie het over, gasten?

(klaaglijk) Elk jaar opnieuw die kwelling van de nieuwe namen die je in het oog moet houden. En telkens weer denken: "Dit is toch... niéts? Mis ik iets?" Geloof me; als je van muziek houdt, en eigenlijk stiekem elke maand een nieuwe 65DaysOfStatic of The National zou willen ontdekken, zo'n band die zo uniek is dat je er verliefd op wordt, dan is dat verschrikkelijk vervelend. Voeg daar de leeftijdsgebonden twijfels bij van (kreunend): "Ben ik misschien... te oud aan het worden?" en het wordt helemaal beangstigend. Het laatste wat je wilt worden is zo'n oude zeur die blijft mekkeren dat vroeger alles beter was.

(opgetogen) Sinds begin dit jaar weet ik dat zulks niet het geval was, maar dat er de afgelopen jaren gewoon echt niets boeiends is gebeurd waar ik nota van moet nemen. Voor het eerst in jaren is het er immers terug: dat gevoel een pril groepje te hebben ontdekt waarvan je -- liefst elke dag -- meer wil horen. Van wie je de Facebookpagina af en toe checkt om te weten of er niets nieuws aankomt: "Laat er een nieuwe single zijn. Een livefilmpje van een nieuw nummer, dan. Toe!"

Het begon met een jengelende gitaar; zo eentje die van The Smiths of R.E.M. had kunnen zijn. Het nummer stond zomaar plompverloren bij een van mijn Facebookvrienden, met een commentaar erbij dat mijn aandacht trok. Er werd geluisterd, en Line & Circle had me meteen mee. Dat was niet het geval bij Chvrches; een Schots electrogroepje waarover (pn) me plots mailde. Ze waren me al getipt door Craig B. van Unwinding Hours, wiens oude Aereogrammemakker Ian Cook de synths bij het groepje bemande, maar ik had het nog niet helemaal beet. Het zou komen; plots was er een middag dat die Soundcloud met "The Mother We Share" en "Lies" op endless repeat belandde.

En dan was er nog Embers. Ook ergens opgepikt in die schemerzone tussen Eindejaarslijstjes en Tips voor 2013 bij collega's van een Britse website. Het lief is van huis, je surft wat rond, en plots zet je een van die vele tips een streepje of vier luider: post-metal in een windtunnel; net wat ik nodig had. En mag ik popliefhebbers meteen ook de meisjes van Haim aanraden? Ik zou het bijna vergeten, maar ook van hen wil ik graag weten hoe het hen verder vergaat.

Drie debuten waar ik naar uitkijk; ik kan me niet eens herinneren wanneer ik dat nog eens heb gehad. Het moet van de vroege middeleeuwen geleden zijn; in elk geval van voor Fleet Foxes het koorknaapdom opnieuw geloofwaardig maakte. Die jaren zijn uitgezweet; laat opwinding opnieuw ons deel zijn.

(licht euforisch) En dat is nog maar het begin. 2013 belooft immers ook vuurwerk van gevestigde waarden. Ik lijst het maar even op voor de komende maanden: The National, Editors, Sigur Rós, Vampire Weekend, ... Allemaal brengen ze nog voor de zomer nieuwe albums uit waar ik veel van verwacht.

Goh. 2013, u kunt nu al niet meer stuk.

E-mailadres Afdrukken
 
Chvrches