Banner

Jazz Middelheim 2009

Een traditie van diversiteit

Guy Peters - 12 augustus 2009

Terwijl Gent Jazz steeds meer buiten de jazzlijnen begint te kleuren, met uitstappen richting blues, rock, funk en elektro, kiest Jazz Middelheim voor een andere vorm van diversiteit. Ook nu weer zullen in Park Den Brandt meerdere stromingen en tradities samengebracht worden, al blijft de nadruk er wel op jazz liggen.

Ook al weten beide festivals elk jaar uit te pakken met enkele grote(re) namen uit de jazzwereld, het belangrijkste verschil is vermoedelijk dat het Antwerpse festival wat vaker buiten de lijnen van de mainstream kleurt. De voorbije jaren zagen liefhebbers van free jazz en avant-garde zo o.m. Ornette Coleman, Pharoah Sanders en het trio Muhal Richard Abrams, George Lewis en Roscoe Mitchell aantreden: figuren die je niet meteen aan het werk kan verwachten in Gent. Ook nu wordt de avant-garde aangedaan, al wordt dat in evenwicht gehouden door een klassebak als Toots Thielemans (ook vorig jaar van de partij) te laten optreden.

Een overkoepelend thema lijkt er niet te zijn; elke dag biedt wel iets anders. Zo is de tweede avond, vrijdag 14 augustus, duidelijk de dag van de vocalisten. Het Erik Vermeulen Trio mag het weekend voor geopend verklaren, en daarna is het aan podiumbeest Hans Teeuwen, die eerder al de AB aandeed met zijn cabareteske show. Dat de vuilbekkende hyperkineet een aardig potje kan zingen is intussen aan het lijstje van zijn aanzienlijke talenten toegevoegd. Vergeet ook niet de rond saxofonist Benjamin Herman opgebouwde begeleidingsband in het oog te houden. Hoofdact op vrijdag is de vermaarde Dee Dee Bridgewater. Deze diva, die zich na ruim 35 jaar ervaring tot de meest gelauwerde jazzvocalisten mag rekenen, heeft een imposante staat van dienst en weet zowel hardcore jazzfans als liefhebbers van het lichtere werk aan te spreken. Een avond die ongetwijfeld in stijl zal afgesloten worden.

Op zaterdag 15 augustus ligt de nadruk meer op de traditie. Geopend wordt door The Cookers, een bescheiden superband van zeven muzikanten van verschillende generaties, waarvan sommigen met grootheden als Sonny Rollins, Max Roach en Art Pepper speelden. Hun set is een trip down memory lane en ongetwijfeld een manier om het boeltje op gang te trekken met de nodige schwung. Vervolgen is het aan de Rudresh Mahanthappa, samen met Vijay Iyer een van de vaandeldragers van de Indisch-Amerikaanse jazzscène en ongetwijfeld een naam om naar uit te kijken. De rest van de dag wordt gewerkt rond twee jazziconen: eerst brengt trompettist Enrico Rava een eerbetoon aan Chet Baker, daarna zal de intussen 87-jarige Toots Thielemans nog eens aantreden, niet met het Danilo Perez Trio zoals aangekondigd, maar met een Nederlands trio onder leiding van Karel Boehlee.

Bert Joris, recordhouder wat aantal optredens op Jazz Middelheim betreft, opent de laatste dag, die oud en nieuw verenigt en op papier het boeiendst is. Na Joris wordt het vooral uitkijken naar de performance van Jason Moran: wat ons betreft een van de beste pianisten van de voorbije decennia en een wandelende jazzencyclopedie. Hij wordt niet enkel bijgestaan door zijn vaste kompanen Tarus Mateen (bas) en Nasheet Waits (drums), maar ook zangeres Alicia Hall Moran (zijn echtgenote) en, opmerkelijk, gitarist Bill Frisell. Ook niet te missen: de duoperformance van baslegende Charlie Haden (ooit nog bij Ornette Coleman en daarna terug te vinden op honderden sessies) en pianist Kenny Barron. Onze kop eraf als de twee niet tekenen voor het mooiste concert van deze vierdaagse. Afsluiten doet David Murray die, net als enkele jaren geleden in Gent, kiest voor de Latin. Deze wordt geruggensteund door Latijns-Amerikaanse muzikanten, terwijl hij op zoek gaat naar de Latin-feel in het oeuvre van Nat King Cole.

Het meest geanticipeerde concert zal dat van de openingsavond zijn, als avant-gardecomponist John Zorn het op een improviseren zet met het koppel Lou Reed en Laurie Anderson. Degenen die naar Antwerpen afzakken om Reed zijn klassiekers te horen brengen, zullen er vermoedelijk aan zijn voor de moeite. ’s Mans affiniteit met de experimentele muziek is immers alombekend en de albums van Anderson vallen doorgaans ook onder de noemer ’moeilijke muziek’. Zorn voelt zich thuis in vele omgevingen, gaande van noisejazz tot free jazz en vrije improvisatie, al vermoeden we dat het eerder die laatste richting zal uitgaan. De drie namen eerder al een album op dat verdeeld werd door Zorns Tzadik-label. Als die performance een indicatie is, dan valt er weinig te voorspellen over dit concert, behalve dat een fors aandeel van het publiek op z’n honger zal blijven zitten. Gelukkig worden ze ervoor wel nog getrakteerd op The Circle, Octurn en Flat Earth Society, drie Belgische projecten die elk de grenzen van de jazz aftasten.

Meer info op http://jazzmiddelheim.klara.be/

E-mailadres Afdrukken
 
Jazz Middelheim 2009

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST