Banner

Die mooie jaren negentig

een ode aan het decennium van het one hit wonder

(ac); (gp); (md); (mvm); (mvs); (pn); (tvb) - 29 april 2009

Bij goddeau zoeken we naar platen die de eeuwigheid kunnen doorstaan, dat is waar. Maar we zijn niet van hout: ook wij zijn suckers voor one hit wonders: die korte flitsen van creativiteit die een voor de rest soms verschrikkelijke groep plots laat optekenen. Daarom lijsten we ze voor u op: de twintig mooiste vergeten hits van de jaren negentig. Van achter naar voor: goddeau’s collectief we love the nineties.

Waarom de jaren negentig? Daarom. Omdat de meesten van ons toen jong waren. Omdat geen enkel decennium zoveel onvergetelijke one hit wonders heeft gespuid als de jaren tussen 1990 en 1999. Omdat ze in de eighties de edele kunst van het one hit wonder nog niet helemaal beheersten: ze bestonden, maar ze waren van bedenkelijk allooi. Of zet u "Jeanny" ooit in volle ernst op? Neen, dan de jaren negentig: een reservaat van goeie smaak was het, waarvan zelfs de eendagsvliegen onverslijtbaar blijken te zijn. Kent u deze nog?

Disclaimer: het bleek vrij onmogelijk om van elk nummer de officiële clip op youtube te vinden. Soms was het dus behelpen met liveversies of zelfgemaakte filmpjes en een enkele keer konden we u niets aanbieden. Jammer, maar we houden het liever zo dan te gaan sjoemelen met de uitslag van onze top.

20. Coolio :: Gangsta’s Paradise

Met Gangsta’s Paradise, een herwerking van Stevie Wonders Pastime Paradise nota bene, blies Coolio in 1995 volle filmzalen van hun sokken, toen de song de Michelle Pfeiffer-hit Dangerous Minds aftrapte. De film was maar zozo, net als het vervolg van Coolio’s carrière, maar de niet aflatende rapsong kerfde al snel een eigen plekje in de rapwereld. Gangsta’s Paradise is een deprimerend maar treffend portret van de zwarte hood en de onmacht om eraan te ontsnappen. Check ook de cover van Weird Al Jankovic: Amish Paradise!(md)

19. Claw Boys Claw :: Rosie

Met de gruwelen Krezip en Anouk in het achterhoofd vergeten we het maar al te vaak, maar soms hebben die Hollanders het toch wel juist. Neem nu dit nummer van Claw Boys Claw. De band bestond in het gezegende jaar 1992 al een flinke twaalf jaar, maar toen pas klopte alles plots als een bus. Dat heerlijk hypnotiserende gitaarlijntje van John Cameron, die diepe, diepe baslijn van Geert de Groot en de geweldige bromstem van Peter te Bos, het klinkt tijdloos zoals alleen de beste nummers dat doen. (mvs)

18. Whale :: Hobo Humpin’ Slobo Babe

Ach, wie herinnert er zich de clip niet met de lolita from hell met beugel? Met duidelijk zichtbare en veel te grote onderbroek? Die met een grote lolly tegen de in aluminium onderbroeken gestoken billen van mannen sloeg? En hun oksels likt? En gewurgd, dat werd er ook a volonté. Nee, in haar bed wilden wij al bij al toch niet belanden. (Alhoewel...) Maar ja, seks, daar draaide het om bij Whale, een bandje rond de Zweedse tv-presentatrice Cia Berg (aka Cia Soro, mooie vrouw trouwens tegenwoordig) en de comedian Henrik Schyfert. Hun bekendste plaat We Care, een hoererij van genres, klopte voor de rest geen deuk in een pakje boter, maar seks genoeg met titels als "Young, Dumb N’ Full Of Cum", "Pay For Me" en "I’ll Do Ya". Tricky had wel een handje geholpen (een beetje dubieus bij Whale, maar kom) en de band was het voorspel van Blur op diens Amerikaanse tournee. In 1998 verscheen nog All Disco Dance Must End In Broken Bones, maar dan was de grap al lang uitverteld. (pn)

17. White Town :: Your Woman

Torenhoge herkenbaarheid troef bij dit nummer, maar op de uitvoerder durft de occasionele muziekquizzer wel eens een paar tanden stuk bijten. White Town is het eenmansproject van de in India geboren ex-marxist Jyoti Prakash Mishra die na zijn hit EMI verliet en het sindsdien met heel wat minder aandacht moet doen. Dat trompetje, het handelsmerk van "Your Woman", is trouwens een sample van Bing Crosby’s "My Woman", een dinosaurus van een song uit 1932. (jp)

16. Liquido :: Narcotic

Liquido bestaat niet meer. De vier Duitsers zijn er enkele maanden geleden mee gestopt. Dat was geen groot verlies voor de rockmuziek. Liquido grossierde immers in kunstmatige standaardrock, zielloze halfhitjes —"My Ordinary Life", "Play Some Rock"— incluis. Behalve die ene keer. Alles zat plots juist. Zware gitaren, hamerende synth en een meedeinende baslijn. "Narcotic" was onweerstaanbaar hitparadevoer met meerwaarde. Liquido veroverde er de wereld mee. Honderdduizenden fans die allemaal staan te wachten op die ene hit. Alleen maar die ene hit, keer op keer. Ooit speelde de band "Narcotic" in een uitgeklede versie, enkel keyboard en stem. Er brak haast een volksopstand uit. (sco)

15. Apollo 440 :: Ain’t Talkin’ Bout Dub

Apollo 440 misplaatst in dit lijstje? Welnee, au contraire. Met "Ain’t Talkin’ Bout Dub" had het in 1997 zijn enige hit (en dat nummer was een bom voor de betere dansvloer). Hoezo dan, wilt u weten? Wel, bekijk het youtubefilmpje hierboven en herontdek het zelf. Die geripte Van Halen-riff die over dat drum’n’bassbedje ligt, dat zweverige tussenstuk — even uitblazen — om aan het eind terecht te komen bij goedkope Daft Punk. Dat was gewoon vet! (ac)

14. Del Amitri :: Nothing Ever Happens

Profetische titel heeft dat nummer: het kan gaan over de muziek van de band, of haar status voor deze doorbraakhit uit 1990 (de groep was al bezig sinds 1980) of zelfs over de band anno nu: werkelijk niemand, ook de (ex-?)groepsleden zelf niet, weet of Del Amitri nu nog bestaat. Dit Schotse groepje grossierde in brave popliedjes met een ongeschonden maagdenvlies, zoals u wellicht ook nog "Always The Last To Know" kent. Of heel misschien "Don’t Come Home Too Soon", het lied voor de Schotse nationale ploeg op het WK van 1998. Helaas stootte het land toen niet bepaald ver door, een beetje het verhaal van Del Amitri zelf. Perfect nummer voor de eerste avances van de lente. (pn)

13. Blind Melon :: No Rain

"All I can say is that my life is pretty plain"; wie heeft die wanhopige gedachte nooit door zijn hoofd voelen schieten? Blind Melon maakte er in 1993 een aardige countryrocker van met een hoofdrol voor de scheurende stem van Shannon Hoon. Lang duurde het liedje echter niet: in 1995 werd de zanger dood op de tourbus gevonden. Overdosis; een van de vele clichérockverhalen die in de jaren negentig een update kregen. Sinds een aantal jaren toert de groep opnieuw met Travis Warren in de schoenen van Hoon. Het is niet belangrijk. Nog eens luisteren naar "No Rain" is dat wel.

12. Deep Blue Something :: Breakfast At Tiffany’s

Uitgegroeid tot een van dé "Kijk eens mama, zonder handen!"-songs voor beginnende gitaristen. De filmpjes op YouTube van tieners die dit voor hun eerste, nieuwe of onbereikbare lief spelen zijn niet te tellen. De mensen die Deep Blue Somethings eerste internationale release, Home, hebben gekocht waarschijnlijk wel. Oorspronkelijk heette de band Leper Messiah (naar het bekende Metallica-nummer, jawel) maar met zo’n naam komen de verkeerde fans af op nummertjes als deze, die gerust in de schuif met "perfecte popsongs" mag zitten. Hun laatste plaat dateert uit 2001. Maar: groot nieuws! Sinds eind 2007 is de band terug bij elkaar, met een eigen MySpace, en ze plant zelfs opnieuw platen te maken. Misschien iets voor ons one-hit-lijstje van de jaren 00 over tien jaar. (pn)

11. Grant Lee Buffalo :: Fuzzy

1993 was het muzikale jaar van de buffel: Buffalo Tom bracht ons Big Red Letter Day; zijn maat Grant Lee Buffalo schonk de mensheid Fuzzy (de plaat). Beiden goed voor een basisplaats in onze desert island top-100 (voor minder dan 100 mogen ze hun eiland houden). "Fuzzy" (de song) vermag 16 jaar verder nog steeds wat het toen deed: je de adem benemen tijdens de ingehouden, spooky strofes, je het falsettorefrein luidkeels doen meekwelen en tenslotte de grond onder je voeten wegslaan tijdens de splijtende, bijna valse gitaarsolo. (tvb)

10. Urge Overkill :: Girl, You’ll Be A Woman Soon

Girl — pa-tang-tang-tang — you’ll be a woman soon…frigide dozen zijn het: de vrouwen die niet meegevoerd worden met Urge Overkills cover van de Neil Diamond-klassieker. En brave koorknaapjes zijn het: de mannen die niet bloedgeil worden van de jonge Uma Thurman, terwijl ze in Pulp Fictioneen sigaret opsteekt met deze song op de achtergrond. Uma snoof zich vervolgens een overdosis, Urge Overkill verdween in de relatieve anonimiteit. Maar kom: wie voor eeuwig met Uma Thurman wordt geassocieerd, komt er bezwaarlijk bekaaid van af. (md)

9. New Radicals :: You Get What You Give

Enkele jaren liet The Edge in Time optekenen dat "You Get What You Give" een van de songs is die hij liefst zelf had geschreven. Het is dan ook een perfecte popsong: het soort optimistische energiebom dat vlot 100 beluisteringen overleeft. Schrijver/zanger/enig vaste groepslid/weirdo Gregg Alexander hield het net na de release van de tweede single echter voor bekeken omdat hij het one-hit-wonder zijn beu was. Sindsdien schrijft hij met iets minder succes songs voor anderen. (mvm)

8. Marcy Playground :: Sex & Candy

Ha, een one hit wonder zoals het hoort: de eerste single van de eerste plaat schoot als een komeet de hitlijsten in, om daarna parachuteloos weer in de anonimiteit te vallen. Ok, Saint John on the School Bus verdwaalde nog wel eens per ongeluk op een verzamelaar, maar verder kwam de band niet. Toch is het even gedaan met "Hangin’ round downtown by myself" want het trio doet dit jaar een Amerikaanse tournee ter ondersteuning van maar liefst twee nieuwe albums. Het bisnummer laat zich al raden!

7. Edwyn Collins :: A Girl Like You

Collins was in de jaren tachtig de leadzanger van de groep Orange Juice, maar genoot pas echt bekendheid in 1995 met "A Girl Like You." Een nummer dat u nog wekelijks op de radio kunt horen en dat evengoed twee weken geleden gereleased kon zijn. Best wel een sexy nummer dat niet de videoclip kreeg die het verdiende (te lelijk voor woorden), noch de soundtrack die het verdiende (belandde op die van Charlie’s Angels). Kwam in 2005 ook hier nog eens in het nieuws nadat hij getroffen was door een dubbele hersenbloeding. Hij overleefde dat, maar herstelde moeizaam. Een documentaire die Collins volgde tijdens dat proces, werd ingesproken door Alex Kapranos, frontman van Franz Ferdinand. Ondertussen staat Collins terug op het podium, vorig jaar nog op Glastonbury. (pn)

6. Bis :: Eurodisco

Ahzo, u dacht dat het huwelijk van gitaren en beats pas sinds de revival van The Rapture en Hot Chip terug in is. Mooi niet dus. Eind 1998 kwam het Schotse trio Bis al met "Eurodisco" aanzetten. Een bijzonder catchy punkfunknummertje dat iedereen aan het dansen kreeg. Akkoord, het lied klonk erg radiovriendelijk, zodat het even goed zijn plaats vond op de Hit Club-cd — geflankeerd door Virtual Zone en Will Smiths "Miami" — als op de draaitafel van uw favoriete discotheek. Tien jaar na datum vragen wij ons luidop af wat een LCD Soundsystem of een Soulwax-remix met dit nummer zou doen. Ach, wellicht enkel de charme van de naughties wegnemen. (mb)

5. The Sands :: April & June

Eén van de mooiste pianolijntjes uit de Belgische popgeschiedenis, het mooiste basbreakje, en overall: een klassieker die op de stenen tafelen van de Belgische rock gebeiteld staat. "April & June" was het absolute moment de gloire van The Sands, de groep rond Guy Van Nueten (u kent hem nog van zijn cd met Tom Barman). Toch als het op airplay aankwam, want door strubbelingen met hun platenfirma haalde de single de winkels niet. Rijk zijn ze dus niet geworden van dit prachtig stukje breekbaarheid, onsterfelijk wel. Wereldnummer. (mvs)

4. Magnapop :: Lay It Down

Samen met "Cannonball" van The Breeders de ultieme dansvloerkraker op elke schoolfuif in 1994. Die jakkerende gitaar moest nog maar zijn eerste seconden laten horen, of de luchtgitaar was al bovengehaald. Nog steeds blijft dat houthakkersritme, die baslijn, maar vooral die heerlijke, onverstoorbare zang van Linda Hopper onweerstaanbaar. Opgeteld was het drie minuten achttien seconden onversneden adrenaline van een prettige soort, waar de band nog jaren op kon teren. Tijd dat er opnieuw zulke fuiven zijn! (mvs)

3. Nada Surf :: Popular

Nog maar eens een voorbeeld van een goeie band, die jaren moet vechten om onder hun grootste hit uit te komen. "Popular" was Nada Surfs eerste single voor een major label. Een relatief eenvoudige song, die vooral opvalt door de strofes, waarin op monotone wijze tips om populair te zijn worden gedebiteerd. De groep vond ze in een boekje uit de jaren ’60 voor tienermeisjes, en besloot er een sarcastische song van te brouwen, die hen een wereldwijde (radio)hit opleverde. Maar — oh ironie — door het gebrek aan een song met evenveel hitwaarde op hun tweede album, besloot hun platenlabel hen te laten vallen. Sindsdien bracht Nada Surf echter nog vier erg te smaken albums uit op kleinere labels, maar dus zonder megaradiohits als "Popular". (mvm)

2. Brad :: The Day Brings

Ongetwijfeld één van de mooiste ballads van de 90’s, van het project rond Shawn Smith (Pigeonhead) en Stone Gossard (Pearl Jam). "The Day Brings" is een soulvolle tegeldraaier die een sierlijke update geeft van softe 70’s rock, met een eenvoudige pianomelodie die al blijft hangen na een paar seconden. Het is echter de stem van Smith, gelooid én fluweelzacht, die ervoor zorgt dat de vrij doordeweekse tekst tot een hoger niveau getild wordt. Bonus: de in beknoptheid uitblinkende gitaarsolo van gastmuzikant Mike McCready.(gp)

1. Babylon Zoo :: Spaceman

Natuurlijk! Vanzelfsprekend! Het ultieme one hit wonder op één: Babylon Zoo kwam in 1995 uit het niets met dat bizarre "Spaceman". Eigenlijk was het gewoon een ordinair grungy glamrockafleggertje, maar dankzij dat versneld outer-spacestukje en een jeansbroekenreclame heeft het zich voorgoed in het collectieve geheugen van de jaren negentig gegrift. EMI slaagde erin de groep te laten tekenen voor zeven (7!) albums, waarvan het eerste natuurlijk al genadeloos flopte. Neen, vergeten zullen we hem niet, deze pompeuze hit van Jas Mann, al heeft de man zijn lange zilvergrijze rok ondertussen al lang aan de wilgen gehangen om ontwikkelingswerker in India te worden. (mvs)

E-mailadres Afdrukken
 
Die mooie jaren negentig

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST