Banner

10 Years Taping Policies [Part 1]

Waar experimentele muziek en beeld elkaar ontmoeten

Guy Peters - foto's: Jef Mertens - 03 april 2019

De voorbije tien jaar groeide eenmansoperatie Taping Policies uit van een bootleglabel naar een organisatie die op allerlei terreinen actief is en vooral dieper graaft in het speelveld waar muziek en film elkaar kunnen vinden. Na een paar kleinschalige gecureerde evenementen is het tijd voor een jubileumprogramma dat trouw blijft aan een decennium exploreren in de marge, met artiesten die even compromisloze als persoonlijke paden uitgestippeld hebben.

We vinden het trouwens nog altijd een beetje surreëel dat de eerste volwaardige documentaire over het Amerikaanse cultfenomeen Borbetomagus (wat ons betreft nog altijd de koningen van het domein tussen free en noise) van een Belg kwam. Dat was Jef Mertens (Taping Policies), die met A Pollock Of Sound (2016) een zinderend portret maakte van een van de meest radicale bands van de voorbije decennia. Het was niet Mertens’ eerste wapenfeit, want een klein decennium eerder maakte hij al Dronevolk rond een handvol experimentele Belgische bands - Kiss The Anus Of A Black Cat, Bear Bones, Lay LowSilvester Anfang en Ignatz – die opgang maakten in die periode.

En er volgde meer, want naast documentaires legde Mertens zich ook toe op shorts, geïmproviseerde video’s, cassettereleases en live events die beeld en muziek bij elkaar brachten. Zo maakte hij onlangs nog Neutral Density, een kortfilm die bij voorkeur voorzien wordt van een geïmproviseerde soundtrack. Jean D.L. (gitaar) en Karen Willems (drums) ging er al mee aan de slag en het is de bedoeling dat dit in de toekomst frequenter zal gebeuren. Op 3 mei zullen Samara Lubelski en Bill Nace in OCCII (Amsterdam) ook zorgen voor geïmproviseerde begeleiding.

Maar zondag is er dus eerst 10 Years Taping Policies [Part 1], in de Muziekacademie van Geel, parel van de Kempen die niet enkel bekend is van het reggaefestival, maar ook van het uitstekende Yellowstock, dat trouwens wel wat raakpunten heeft met Mertens’ geliefde zones. De man brengt alleszins een paar figuren bij elkaar die vertrouwd in de oren zullen klinken voor wie de experimenten genegen is. Opener van de feestelijkheden is Beyt Al Tapes, oftwel Kraak-opperhoofd Niels Latomme, die onvoorspelbaar in de weer is met tapecollages die alle richtingen uit kunnen. Hellvete (Glen Steenkiste, ooit nog van Vlaamse drone/jam-goden Silvester Anfang en Sylvester Anfang II) bouwt verder op zijn Droomharmonium-cyclus. Verwacht je (vermoedelijk!) aan een bad van trippende klankgolven.

En dan Bill Orcutt. In lang vervlogen tijden nog actief met het beruchte Harry Pussy, een band die zijn muziek zo buitensporig deconstrueerde dat het uitgroeide tot een soort anti-kunst. De term ‘noise’ wordt vaak gebruikt, en die valt niet te begrijpen zoals bij de brute noiserockbands met hun hakkende riffs en Albini-producties, maar als het negeren van conventies en uitstoten van ontregeld gitaargehuil dat gecounterd werd door al even dement drumwerk. Met zijn solo-comeback van een aantal jaren geleden liet Orcutt een heel ander geluid horen, dat nog best te omschrijven valt als een soort kubistische blues, met vlijmscherp gitaarwerk dat het genre binnenstebuiten keert.

Intussen is Orcutt uitgegroeid tot een van de meest herkenbare gitaristen van het moment, met een discografie die intussen z’n eigen sectie verdient in elke platenzaak die naam waardig. Of het nu is in combinatie met collega-improvisatoren als Okkyung Lee, Loren Connors en Chris Corsano, of via de eindeloze stroom van singles en albums die verschijnen via zijn Palilalia-label: Orcutt spreekt een eigen taal, al is die in de loop der jaren meer variatie gaan vertonen. A New Way To Pay Old Debts, intussen al even oud als Taping Policies, zal hier een eeuwige huisfavoriet blijven, maar ook A History Of Every One (2013) en Bill Orcutt (2017) zijn albums die elke gitaarfanaat in huis moet hebben. Ze tonen een zachtaardiger gedaante van een artiest die ook niet vies is van een paar bezoekjes aan de rijke Amerikaanse songtraditie, die hij vormgeeft op zijn eigen, idiosyncratische manier.

Kortom: met recente performances van Orcutt en de andere artiesten nog vers in het geheugen heeft het er alles van dat deze jubileumavond iets bijzonders wordt. Ga er naartoe, duik in de bezwerende beelden en muziek en teken alvast present voor [Part 2], wanneer dat ook moge zijn.

Afspraak op zondag 7/4 in de Muziekacademie van Geel. Meer info via de website.

E-mailadres Afdrukken