Banner

Vijf jaar goddeau - de top twintig

de beste platen van de afgelopen vijf jaar!

Matthieu Van Steenkiste - 01 december 2006

U heeft er even op moeten wachten, maar hier is hij dan: de lang verwachte top twintig van de afgelopen vijf jaar — zolang bestaat goddeau ondertussen al — gekozen door de lezers.

20. My Morning Jacket :: Z

Met een titel als Z suggereerde My Morning Jacket op zijn vierde album een eindpunt, maar de plaat betekende net zo goed een nieuwe start voor Jim James en zijn kornuiten.

Vooral James’ ijle stem -- als vanouds ondergedompeld in de nodige reverb -- zorgt voor een continuüm met de vorige drie platen. Toch klinkt Z heel wat gevarieerder dan zijn voorgangers. Er wordt weliswaar opnieuw vooral geput uit blues, folk en country, maar deze keer vonden ook vleugjes r&b, reggae en elektronica hun weg naar het album.
Een walsje dat vrolijk kampeert tussen stevige rock en rustige ballads: het gebeurt niet vaak, maar My Morning Jacket komt er met “Into The Woods” uitstekend mee weg. Grote verdienste van Z is dat dit eclectische geheel desalniettemin zeer consistent klinkt, steeds balancerend tussen wanhoop en acceptatie, vervreemdend en verwarmend tegelijk.
Op het eerste gehoor toegankelijk, maar steeds met een zweem van mysterie is Z zonder twijfel de meest compacte en geslaagde plaat van My Morning Jacket. (as)

Hoogtepunt: "Dondante" (3'33''). Na een ingetogen aanzet barst het nummer dan toch onverwacht nog uit in die typische My Morning Jacket-epiek.

19. Broken Social Scene :: You Forgot It In People

Toen eind vorige eeuw A Silver Mt. Zion en Do Make Say Think aan elkaar begonnen te frunniken, beviel de Canadese scene van een merkwaardige spruit, genaamd Broken Social Scene. Het was duidelijk dat de kleine veel had geluisterd naar zijn ouders, maar toch deed ie koppig zijn eigen ding. Het resultaat heette You Forgot It In People, een plaat die bol stond van allerlei invloeden, maar toch de eigenheid bevatte die de groep vandaag zelf tot referentie maakt. Artiesten als Feist, The Dears, Stars en Jason Collett ontsproten allemaal aan Broken Social Scene. You Forgot It In People is dan ook de som van zowat alles wat muzikaal Canada de laatste jaren heeft voortgebracht, en een geslaagde herinnering aan alles wat daarvoor kwam. Een naslagwerkje dus, samengevat in dertien steengoede songs, met “Anthems For A Seventeen Year Old Girl” als hemels pronkstuk. (md)

Hoogtepunt: “Anthems For A Seventeen Year- Old Girl” (00’01”). Een eerste banjoklank doemt op uit de chaos van het vorige nummer, even later kringelt die bedwelmende vocoderstem op.

18. Interpol :: Turn On The Bright Lights

Vier in zwarte pakken gehesen New Yorkers veroveren de wereld met hun moderne en melodieuze versie van eighties new wave. Het debuut van Interpol kwam in een periode waarin New York City de ene na de andere hype baarde. The Strokes, Yeah Yeah Yeahs en Interpol maakten elk hun eigen interpretatie van al wat de eighties zo geweldig maakte. Joy Division is de naam die tot vervelens toe werd bovengehaald in elke Turn On The Bright Lights-recensie, ook al heeft Interpol een pak meer te bieden.
Toegegeven, de stem van zanger Paul Banks lijkt op z’n donkerst als twee druppels water op de grafstem van Ian Curtis. Die komt vooral tot uiting in meer uptempo rockers zoals single “Obstacle 1” en “Say Hello To The Angels”. De meer zweverige nummers zoals “NYC” en “Hands Away” zijn groeiers die een gitzwart sfeertje oproepen. Maar het zijn vooral de nummers achteraan de plaat zoals “The New”, “Leif Erikson” en vooral het beklijvende “Stella Was A Diver And She Was Always Down” die Turn On The Bright Lights de status van prachtplaat verlenen. (kd)

Hoogtepunt: “Leif Erikson” (0’00” – 0’17”). Een monotone gitaarintro, Banks zingt ‘She Says: it helps with with lights out’ en zelfs de zonnigste zomerdag betrekt.

17. Radiohead :: Hail To the Thief

Radiohead is de interessantste band van de afgelopen tien jaar en Hail To The Thief is absoluut een van hun beste platen. Intelligent, progressief en wederom zeer avontuurlijk en compromisloos, is dit zo’n plaat waarvan men zich kan blijven afvragen welke genieën er nodig zijn om er nog iets aan te verbeteren.
Want wat moet er nog worden veranderd aan de verrassende noise van “2+2=5”? Of aan het machtige “Myxomatosis”, dat in een goedaardige tornado ontaardt? Kan de ijzige schoonheid van een etherische ballad als “Sail To The Moon” nog worden geperfectioneerd? En is het embryonale “I Will”, dat subtiel uw nekharen overeind trekt, in al zijn kleinheid nog niet groots genoeg? Voor elk nummer op deze plaat valt wat te zeggen. Het heerlijke percussieritme dat de nonchalant briljante single “There There” begeleidt, vormt in al zijn achteloosheid misschien nog wel het hoogtepunt van deze uitermate boeiende plaat. (ac)

Hoogtepunt: “2+2=5” (01’56”). Thom Yorke barst voor de eerste keer uit in dat “paying attention” en je weet: eindelijk rocken ze weer.

En wat denken ze bij goddeau?

Mattias Baertsoen

Tom Viaene

Madelien Waegemans

  1. Dizzee Rascal :: Boy In Da Corner

  2. Max Richter :: The Blue Notebooks

  3. Four Tet :: Rounds

  4. The Streets :: Original Pirate Material

  5. Vitalic :: OK Cowboy

  6. Boards Of Canada :: The Campfire Headphase

  7. Sigur Rós :: ( )

  8. Nathan Fake :: Drowning In A Sea Of Love

  9. Ryan Adams :: Rock 'n Roll

  10. Beth Gibbons & Rustin Man :: Out Of Season

  1. Tindersticks :: Can our Love…

  2. Ron Sexsmith :: Cobblestone Runaway

  3. Tom McRae :: Just Like Blood

  4. Bonnie 'Prince' Billy :: The Letting Go

  5. Eels :: Blinking Lights And Other Revelations

  6. David Byrne :: Growing Backwards

  7. Nine Horses :: Snow Borne Sorrow

  8. Patti Smith :: Trampin’

  9. Spain :: I Believe

  10. Morrissey :: Live at Earls Court

  1. The Strokes :: Room On Fire

  2. Belle & Sebastian :: Dear Catastrophe Waitress

  3. Absynthe Minded :: Acquired Taste

  4. Sigur Rós :: ()

  5. Sukilove :: Sukilove

  6. Grandaddy :: Sumday

  7. Interpol :: Antics

  8. Soulwax :: Any Minute Now

  9. The Mars Volta :: Deloused in the Comatorium

  10. dEUS :: Pocket Revolution

16. Notwist :: Neon Golden

Zelfs in 2002 wist men al dat elektronica niet kil en enkel dansbaar hoefde te zijn. Dat had de ambient en alle intelligent dance music van het WARP-label ons al geleerd. Vanuit Berlijn waaide er een hoop muziek onze contreien uit, waar niemand zich echt aan verwacht had. Warme elektronica, die de song omarmde en vreemd genoeg haar roots had in de punk. Indietronics is men het gaan noemen. Muziek die Radiohead inspireerde tot hun grote ommezwaai.
Het beste album uit het genre -- en misschien zelfs het enige dat de tand des tijds doorstaan heeft --is Neon Golden van The Notwist. Een labyrint van krakende synthesizers, droge stuiterbeats en galmend gitaargepluk. Een album met prachtsongs als “Pick up The Phone”, “Pilot” en “One With The Freaks”. Vage melancholie die toch dansbaar is. Een album dat een genre definieerde en waarvan de opvolger al zolang in de maak is, dat het genre intussen al op sterven na dood is.
Ook al hebben we het soms gehad met die indietronics, Neon Golden blijft betoveren. (mvm)

Hoogtepunt: “One With the Freaks” (1’27”). De sfeervolle cliks ’n cuts krijgen er een stevige baslijn bij.

15. Bloc Party :: Silent Alarm

In de grote barre postpunkwoestijn is Bloc Party een baken van subtiliteit. Terwijl veel goede bands verdrinken in de clichés en het maniërisme die het genre bevuilen, lijkt Bloc Party’s debuut boven het gewoel te staan. Duellerende gitaarriedels, de klagende, doch energieke zang van Kele Okerlele, maar vooral het gebeuk en de inventieve drumfills van Matt Tong: het lijkt op papier misschien niet wereldschokkend, maar het klinkt fantastisch. Voeg daar nog enkele knappe poëtische teksten en op een tapijtje van gitaren heen en weer zwevende ballads aan toe en je hebt een explosieve cocktail met een zachte nasmaak.
Bloc Party had alles om een zoveelste lege postpunkhype te worden, maar ze wisten net dat extra register te vinden waardoor Silent Alarm lang nadat de hype is overgewaaid nog lang gekoesterd zal worden. (mvm)

Hoogtepunt: “Banquet” (00’13”). “Aaah” en de gitaren gaan duelleren: de trademark sound wordt gezet.

14. The Mars Volta :: De-Loused In The Comatorium

The Mars Volta schenkt u het tussen alle stoelen in vallende hyperkinetische broertje van de platenkast: het stuitert dat het een lieve lust is, en dat doet het, dankzij die staccato hak-en kap stop- en stapritmes en compositorische ingreepjes, als geen ander. U hoort mathrock, progrock, freejazz, uitgekiende improvisatie en straight-forward pop in dit huzarenstukje dat ons een hint geeft van wat emo had kunnen zijn.
Aangevuld met die typische cryptische teksten die tegelijk zowel alles als niets kunnen betekenen is De-Loused In The Comatorium een feest van muzikaal enthousiasme maar tegelijk ook uitgerust met een scherp randje van dreigend besef -- die kinderlijke euforie-explosie zou immers ook wel eens schijn kunnen zijn. Luisteren is een avontuur: zekerheden zijn er niet. Geef u over. No dramatic means of fencing against this solitary sickness. (vm)

Hoogtepunt: “Son et lumière” (1’14”). Een drumroffel kondigt 50 minuten waanzin aan

En wat denken ze bij goddeau?

Vincent Merckx

Guy Peters

Alexander Cornet

  1. Lamb Of God :: Ashes Of The Wake
  2. Explosions In The Sky :: The Earth Is Not A Cold Dead Place
  3. Sigur Rós :: ()
  4. Mastodon :: Blood Mountain
  5. Mogwai :: Happy Songs For Happy People
  6. The Notwist :: Neon Golden
  7. Queens Of The Stone Age :: Songs For The Deaf
  8. Down :: Down II: A Bustle In Your Hedgerow
  9. Strapping Young Lad :: Alien
  10. Under Byen :: Det Er Mig Der Holder Traeerne Sammen
  1. Johnny Cash :: American V: A Hundred Highways
  2. Brian Wilson :: Smile
  3. The Mountain Goats :: Tallahassee
  4. Josh Rouse :: 1972
  5. Pere Ubu :: St. Arkansas
  6. Drive-By Truckers :: The Dirty South
  7. Mastodon :: Blood Mountain
  8. McLusky :: Do Dallas
  9. John Zorn :: Filmworks XIV: Hiding And Seeking

  10. Solomon Burke :: Don't Give Up On Me
  1. Foo Fighters :: In Your Honor
  2. The Strokes :: Room on Fire
  3. Sufjan Stevens :: Illinois
  4. Queens Of The Stone Age :: Songs for the Deaf
  5. Soulwax :: Any Minute Now
  6. Grandaddy :: Sumday
  7. Mintzkov Luna :: M for Means and L for Love
  8. Jeff Hanson :: Son
  9. Death Cab For Cutie :: Transatlanticism
  10. The Postal Service :: Give Up

12. Cat Power :: You Are Free

Chan Marshall weet wat lijden is. Een natuurlijke aanleg tot depressies leidde bij de artieste die beter bekend staat als Cat Power onder meer tot een flink uit de kluiten gewassen drankprobleem. Gelukkig voor ons leidt een beneveld brein in haar geval niet tot minder indrukwekkende platen. Integendeel: op You Are Free bezweert Marshall haar demonen als een eigentijdse Billie Holiday.

Van de eerste pianoaanslag in “I Don’t Blame You” tot de laatste zachtjes uitdovende strijker van “Evolution” houdt Marshall je bij het nekvel, om bij wereldnummers als “Maybe Not” en het even akelige als erotische “Werewolf” de grip nog extra te verstevigen. Een plaat als deze doet het bloed van een gutsende wonde in één tel stollen. You Are Free is het magnum opus van een getormenteerd rastalent dat streeft naar gemoedsrust door haar diepste zielenroerselen om te zetten in muzikale hoogstandjes. Het is een van de beste platen die een vrouwelijke singer-songwriter ooit heeft afgeleverd. (jm)

Hoogtepunt: "Werewolf" (00'25"). Onheilspellende strijkers cirkelen als vleermuizen rond Chan heen terwijl ze ons toefluistert: "oh the werewolf the werewolf comes stepping along".

11. The Yeah Yeah Yeahs :: Fever To Tell

Wie denkt dat garagerock het kledingstuk van een vrouwelijke automecanicien is, kan met deze plaat veilig zijn of haar ontdekkingsreis beginnen. Fever To Tell biedt namelijk een blik onder de motorkap van de goed geoliede machine die Yeah Yeah Yeahs heet. Opzwepend, rauw en puur, de klank die uit de boxen gutst laat weinig aan de verbeelding over. Het debuut van deze band stemt de muziekliefhebber even tevreden als een chef-kok die met kerstmis een vlijmscherpe elfdelige messenset cadeau krijgt.

Ook live laat deze band zich graag ontdekken. Een van de hoofdredenen daarvoor is de katachtige frontvrouw Karen O. Ze blaast, spint, kruipt, springt, maar komt op (of net naast) het podium altijd op haar pootjes terecht. Met een tekstboekje op een concert verschijnen is maar knullig, haal dus beter deze uitstekende plaat in huis en oefen daar wat. (jp)

Hoogtepunt:”Black Tongue” (0’06”). Het kreetje waarmee Karen O. het nummer op gang trapt en een aanstekelijke gitaarriff achter zich aan krijgt.

10. Coldplay :: A Rush Of Blood To The Head

A Rush Of Blood To The Head is zonder twijfel één van de invloedrijkste platen van dit prille millennium, de OK Computer of zelfs Nevermind van dit decennium. Op deze plaat evolueerde de band van trendvolger (in de schaduw van Radiohead) tot trendsetter (Keane, Starsailor, Snow Patrol, Athlete, …).

Door A Rush werd de klankkleur van Coldplay de meest dominante in de hedendaagse muzikale mozaïek. Vooral “Clocks” speelde daar met zijn oerherkenbare pianoklanken een essentiële rol in. Die song is niet alleen het beste en grootste nummer van Chris Martin en de zijnen tot dusver, maar hij bepaalde ook de muzikale tijdsgeest van het afgelopen lustrum en leidde tot de grootschaligste kopieerdrang. A Rush wordt alom beschouwd als een handleiding in het schrijven van, of een standaardwerk vol, songs over Welt- en Liebesschmerz. “Give me real, don’t give me fake”, klinkt het in het imposante openingssalvo “Politik”. Dat credo indachtig, is A Rush onontbeerlijk. (pn)

Hoogtepunt: ”Clocks” (2’26”). Het hypnotiserende pianootje gaat nog een octaaf hoger.

9. Damien Rice :: O

U2 noch Luka Bloom mag de prijs voor beste Ierse album in ontvangst nemen. O van Damien Rice werd verkozen tot de beste plaat van de afgelopen vijf jaar uit het land van de Guinness. Een meer dan terechte keuze, want met zijn debuut wist de jonge bard een traditie in ere te houden. Een traditie van ambachtelijke songsmeden die niet meer dan een gitaar en hun stem nodig hebben om te beklijven.

Het moet van Jeff Buckley geleden zijn dat we zo’n getalenteerde songwriter mochten verwelkomen. Wie zich ‘s mans passages op Pukkelpop of in de AB herinnert, waarbij hij zijn melancholieke parels tot minisymfonieën omtoverde, beseft dat we hier met een natuurtalent te maken hebben. Om nog maar te zwijgen van achtergrondzangeres Lisa Hannigan, die met haar frêle stemmetje de plaat weet te sublimeren. Rice kon voor zijn debuut geen betere titel dan O bedenken, een album zonder begin en zonder einde, dat garant staat voor eindeloze schoonheid en geborgenheid. (mba)

Hoogtepunt: "Cold Water" (01'28"). De helende stem van Lisa Hannigan valt in nadat Damien de eerste strofe met "Lord, can you hear me now, or am I lost?" beëindigde. Zoiets kan geen toeval zijn.

En wat denken ze bij goddeau?

Mieke Boone

Joris Peeters

Matthieu Van Steenkiste

  1. Arcade Fire :: Funeral

  2. Bright Eyes :: I’m Wide Awake, It’s Morning

  3. Fat Freddy’s Drop :: Based On A True Story
  4. Spinvis :: Spinvis
  5. Tom Waits :: Real Gone
  6. Sigur Rós :: ()
  7. Sufjan Stevens :: Illinois
  8. Zita Swoon :: A Song About A Girls
  9. The Cinematic Orchestra :: Everyday
  10. N.E.R.D. :: In search of …
  1. Arcade Fire :: Funeral

  2. Queens Of The Stone Age :: Lullabies To Paralyze

  3. Vitalic :: OK Cowboy

  4. Eels :: Blinking Lights And Other Revelations

  5. Jeffrey Foucault :: Stripping Cane

  6. Mark Lanegan Band :: Bubblegum

  7. Sufjan Stevens :: Illinois

  8. Editors :: Back Room

  9. Josh Ritter :: Animal Years

  10. The Veils :: The Runaway Found

  1. Sigur Rós :: ()
  2. Aereogramme :: Sleep And Release
  3. Mew :: Frengers
  4. 65DaysOfStatic :: One Time For All Time
  5. The Postal Service :: Give Up
  6. Antony & The Johnsons :: I Am A Bird Now
  7. Death Cab For Cutie :: Plans
  8. Bright Eyes :: I'm Wide Awake It's Morning
  9. lansbury :: That Creepy Hope On Love
  10. Cat Power :: You Are Free

8. Mark Lanegan :: Bubblegum

De laatavondplaat van 2004, en de best denkbare gezel voor lange, nachtelijke ritten. De samenwerking met de Queens Of The Stone Age laat z’n sporen na op het luidste, en meest gestroomlijnde album van Lanegan, dat verdeeld is in enerzijds door Camel en Jack Daniels-gesponsorde grauwheid (“When Your Number Isn’t Up”, “Come To Me”), en anderzijds gejaagde ballenrock (“Sideways In Reverse”) en knoestige begrafenisherrie (een benauwend “Methamphetamine Blues”). Het album katapulteerde deze moderne Pietje De Dood definitief tot het pantheon der groten. De rockgeoriënteerde aanpak en titel (zowat de minst toepasselijke denkbaar) betekenen echter niet dat Lanegan plots muziek voor de massa begon te maken: Bubblegum is zwart als teer, meedogenloos in z’n zwartgalligheid en de sonische equivalent van een hard-boiled thriller zonder happy end. (gp)

Hoogtepunt: “Driving Death Valley Blues” (00’04’’) De repetitieve riff die 164 seconden voortraast.

7. Sigur Ros :: Takk...

Takk… van Sigur Rós gold voor veel (nieuwe) fans als instapmodel en werd door kenners omschreven als light of toegankelijk. Maar met het kernwoord bloedmooi kan iedereen zich verzoenen. De IJslandse melodiebron weet een sfeer neer te zetten die als geen ander de perfecte ambassadeur is voor de weidse horizonten en de ongereptheid van haar thuisland. Veiligheidshalve wordt naar de songs wel eens verwezen middels het tracknummer, wegens een slechte basiskennis IJslands. “Glósóli”, “Hoppípolla” of “Saeglópur”: laat het geen hindernis zijn, schoonheid is universeel.

Dit is een openingsdans én begrafenismuziek tegelijkertijd. Stuk voor stuk nummers om aan momenten te koppelen en nooit meer te vergeten. Een zeldzaam gehoorde schoonheid die de emoties van het leven weet te omarmen. Takk… is als een lentebloempje dat op een herfstwandeling wordt gevonden, en dat uit bewondering niet geplukt zal worden, zoals het in een ideale wereld betaamt. (jp)

Hoogtepunt: “Glósóli” (4’34”). Gitaren en cymbalen vallen in, het laatste nekhaar komt recht en de vleugels worden gespreid.

6. Interpol :: Antics

Een hoop kopieën zouden in hun zog volgen, maar u weet wat ze zeggen: “de kopie is nooit zo goed als het origineel”. Interpol, dus, een gezelschap uit New York City, dat met zijn tweede plaat nog beter deed dan met het al op onverdeeld gejubel onthaalde debuut Turn On The Bright Lights.

Een rits radiosingles, waaronder het onmogelijk kapot te krijgen “Evil”, wakkerden de belangstelling voor deze plaat ook bij het grote publiek aan, en een nieuw Joy Division-tijdperk kon beginnen.

Is het die metalige stem of zijn het die eighties-gitaren? Is dit een exponent van uitzonderlijk vakmanschap, of is het een mix van dat alles? Wat het ook moge zijn, de mix werkt en nummers als “Narc”, “Take You On A Cruise” en “C’mere” spreken zowel ons als onze ouders aan. Een gezinsalbum dus? Hoegenaamd niet, nee. Maar als al uw gezinsleden deze plaat op prijs weten te stellen zal een geheel spontane family hug nooit veraf zijn. (ac)

Hoogtepunt: “Evil” (0’07”). “Rosemary, heaven restores you in life” doefdoefdoef

En wat denken ze bij goddeau?

Jan Mettepenningen

Joris Vandenbroeck

Laura Wauters

  1. Joanna Newsom :: Ys

  2. Four Tet :: Rounds

  3. Cat Power :: You Are Free

  4. Jamie Lidell :: Multiply

  5. Tom Waits :: Blood Money

  6. Beck :: The Information

  7. Cornelius :: Point

  8. Air :: Talkie Walkie

  9. Sigur Rós :: ( )

  10. Mark Lanegan Band :: Bubblegum

  1. Sonic Youth :: Sonic Nurse

  2. Black Rebel Motorcycle Club :: Howl

  3. The White Stripes :: White Blood Cells

  4. Queens Of The Stone Age :: Songs For The Deaf

  5. Mark Lanegan Band :: Bubblegum

  6. Arcade Fire :: Funeral

  7. Sophia :: People Are Like Seasons

  8. My Red Cell :: 13 In My 31

  9. Franz Ferdinand :: Franz Ferdinand

  10. Kraftwerk :: Minimum Maximum

  1. Cat Power :: You Are Free

  2. Vincent Gallo :: When

  3. múm :: Finally We Are No One

  4. Sigur Rós :: ( )

  5. Coco Rosie :: La maison de mon rêve

  6. Anthony & The Johnsons :: I am a bird now

  7. Björk :: Medulla

  8. Woven Hand :: Woven Hand

  9. Arcade Fire :: Funeral

  10. Joanna Newsom :: The Milk-Eyed Mender

4. Antony and the Johnsons :: I Am A Bird Now

Het meest onwaarschijnlijke succesverhaal van de voorbije vijf jaar? Een met zijn seksualiteit worstelende janknicht uit een avant-gardemilieu neemt met de hulp van een bende straffe muzikanten een bombastisch, ongegeneerd emotioneel kamerpopalbum op, dat na enkele beluisteringen wondermooi en shockerend ontroerend blijkt te zijn. “Hope there’s some who’ll take care of me, when I die, will I go” is de openingszin, en wat volgt -- Boy George meets Scott Walker -- is al even ontluisterend in z’n eerlijkheid. Antony speelt met gospel (“My Lady Story”), soul (“Fistful Of Love”), en andere nichten (Rufus Wainwright, diezelfde Boy George), maar vooral met de harten van de luisteraars, die hun tranen amper wisten te bedwingen tijdens de op de release volgende concerten. Klinken als een geslagen hond, het gebeurde nooit zo triomfantelijk als op I Am A Bird Now. (gp)

Hoogtepunt: “Hope There’s Someone” (01:16). De eerste keer dat de falsetto wordt bovengehaald.

3. Queens Of The Stone Age :: Songs For The Deaf

Het beste hardrockalbum sinds Let There Be Rock van AC/DC, en de soundtrack bij de heavy 00’s. De eerste twee albums waren al straf, maar de songs die Josh Homme & Co. voor Songs For The Deaf uit hun mouw schudden en gortdroog vastlegden, zorgden voor een ongeziene pletwals van verpletterende rock, nu eens smerig (“You Think I Ain’t Worth A Dollar, But I Feel Like A Millionaire”), dan weer catchy (“No One Knows”), hypnotisch (“God Is On The Radio”), of gewoonweg alles tegelijk (het ijzingwekkende hoogtepunt “A Song For The Dead”). Het helpt zeker ook dat de toenmalige leden (naast Homme een maniakale Nick Oliveri, een alles kapot timmerende Dave Grohl en brombeer from hell Mark Lanegan) de performance van hun leven geven. De coolste band én plaat van 2002, met twee vingers in de neus. (gp)

Hoogtepunt: “A Song For The Dead” (01:18). “It’s late enough to go drivin’”: de huiveringwekkende entrée van Mark Lanegan.

2. Sufjan Stevens :: Illinois

Vijf jaar na zijn debuut komt de dan negentwintigjarige Amerikaanse multi-instrumentalist met een in tweeëntwintig songs gegoten en hoogst origineel reisboek op de proppen dat in zijn vertellingen en wijsheden een brug slaat tussen de lokale geschiedenis van de staat Illinois (geografische weetjes, bekende personages, etc.) en persoonlijke impressies (relatie met schoonmoeder, overlijden vriendin, verliefdheden, etc.). Dit tweede album binnen het grotere 50 staten-50 albums-project is de absolute bevestiging van het talent en de ambities van een gulzige ‘engelmaker’. Sufjans vierenzeventig minuten durende spektakel, bruisend van de symfonische litanieën en gebruikmakend van meer dan dertig instrumenten om compositie en geografie op elkaar af te stemmen, heeft nu al een plaats naast de betere kronieken van collega’s zoals Nick Drake, Paul Simon, Jackson Browne en Bruce Springsteen.
Illinois werd in tal van muziekbladen omschreven als een van dé albums van het jaar. In een jaar tijd is deze montere en veelzijdige verteller-zanger geroemd en bekroond als de ‘koning van de indie-rock’. (tvi)

Hoogtepunt: “Chicago” (3’56”). De strijkers, de xylofoon en het koortje kenden we al, maar nu wordt alles finalegwijs nog eens extra aangezet.

1. The Arcade Fire :: Funeral

Eind 2004 was de gemiddelde muziekfreak behoorlijk opgewonden over een cd die in Amerika alle eindejaarslijstjes aanvoerde maar hier nog niet officieel uit was. Wie het album toch al op de kop had kunnen tikken, kon er niet over zwijgen. Tegen de officiële Belgische release was Funeral al het album van het jaar.
Recensenten droegen karrenvrachten superlatieven, wilde metaforen en een waslijst aan referenties aan. Het Koninklijk Circus en de Marquee-tent van Pukkelpop werden plat gespeeld. Intussen is The Arcade Fire een referentie op zich.
Ook twee jaar na de oorspronkelijke release staat het album nog als een huis. De luisteraar slingert nog steeds van euforie naar melancholie doorheen het hectische van “Neighborhood #3 (Power Out)” en “Rebellion (Lies)”. Hij droomt nog steeds weg bij de melancholie van “Une Année Sans Lumière”, “Neighborhood#1 (Tunnels)” en “Crown Of Love”. De onwereldse charme van The Arcade Fire blijft betoveren. Funeral is het eerste echte meesterwerk van het nieuwe millennium. (mvm)

Hoogtepunt: “Neighbourhood #3 (Power Out)” (0’00’’). Alles klets neer en de brokstukken waaieren breed open tot een jachtig ritme waarover Vin Buttler begint te zingen. Urgenter klinken ze nergens.

En wat denken ze bij goddeau?

Jurgen Dignef

Maarten van Meer

Koen Diddens

  1. Hot Snakes :: Audit In Progress

  2. Fence :: The Woolf

  3. Dionysos :: Western Sous La Neige

  4. The King Khan & BBQ Show :: The King Khan & BBQ Show

  5. Black Lips :: Black Lips !

  6. Reigning Sound :: Time Bomb High School

  7. Motorpsycho + Jagga Jazzist :: In The Fishtank

  8. The Shins :: Chutes Too Narrow

  9. Franz Ferdinand :: Franz Ferdinand

  10. Cave In :: Tides Of Tomorrow

  1. Arcade Fire :: Funeral

  2. Bloc Party :: Silent Alarm

  3. Four Tet :: Rounds

  4. Sigur Rós :: ()

  5. Franz Ferdinand :: Franz Ferdinand

  6. Tool :: 10,000 Days

  7. Interpol :: Turn On The Bright Lights

  8. Coldplay :: A Rush Of Blood To The Head

  9. Sophia :: People Are Like Seasons

  10. Doves :: The Last Broadcast

  1. Isis :: Oceanic

  2. The Mars Volta :: De-Loused In The Comatorium

  3. Antony & The Johnsons :: I Am A Bird Now

  4. Yeah Yeah Yeahs :: Fever To Tell

  5. Interpol :: Turn On The Bright Lights

  6. Shora :: Malval

  7. Death Cab For Cutie :: Transatlanticism

  8. Explosions In The Sky :: The Earth Is Not A Cold Dead Place

  9. Arcade Fire :: Funeral

  10. The Shins :: Chutes Too Narrow

E-mailadres Afdrukken
Tags: vijf jaar goddeau - de top twintig  de beste platen van de afgelopen vijf jaar! Matthieu Van Steenkiste The Notwist Luka Bloom Cinematic Orchestra Dizzee Rascal Feist Just Now Madelien Waegemans Guy Peters Down Earth Drive-By Truckers Dave Grohl Wilson Kele Jagga Jazzist Bird Boy George Girls David Byrne Jan Jason Collett Joris Peeters Tom Viaene Jeffrey Foucault Max Richter Nathan Fake Nine Horses Can King Khan Jan Mettepenningen Koen Diddens Vincent Merckx Vitalic Snow Patrol Tool Mieke Boone Alexander Cornet Mattias Baertsoen Joanna Newsom Pere Ubu Mastodon John Zorn Thom Yorke Scott Walker Black Lips The BBQ Mars Volta Scene In The Fishtank Vincent Gallo You Rufus George C. Scott Mars Veils Strokes Mintzkov Luna Chris Growing Bjork Shins Josh Homme Sleep Beth Gibbons Anthony White Stripes David Man mum Sigur Ros Drake Solomon Burke elektronica Notwist AB 65DaysOfStatic Z Alien Paul Banks Jim James Peeters Nick Drake Karen O Jim Spain Horses Banks Mountain Goats Boards of Canada Paul Simon Reigning Sound Mogwai Foo Fighters Eels Doves Dionysos Coldplay Broadcast Boards Of Canada Björk Beck Four Tet Franz Ferdinand Mintzkov Mew Tom McRae Mark Lanegan Lamb Kraftwerk James Interpol Grandaddy Athlete Air Aereogramme Morrissey Sigur Rós ted 2 rio 2 up 9 podium rec 3 from hell Sukilove Ron Sexsmith Ryan Adams Absynthe Minded Patti Smith Jeff Buckley goddeau Jurgen Dignef AC/DC múm McLusky enough Motorpsycho Shora Hot Snakes Bright Eyes The Dears Isis Lamb Of God Brian Wilson Jackson Browne Soulwax Pukkelpop Bloc Party Tindersticks Fence dEUS Editors Jamie Lidell Stars Josh Rouse Bruce Springsteen Antony Arcade Fire U2 Sufjan Stevens Sonic Youth The Strokes The Streets Starsailor Sophia The Shins Josh Ritter Damien Rice Radiohead Cat Power The Veils Rufus Wainwright Tom Waits Joy Division Johnny Cash Zita Swoon Spinvis Under Byen Prince Keane Woven Hand Postal Service
 
Vijf jaar goddeau - de top twintig

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST