Banner

De Grote Enola Desertfesttest

Bart Van Put & Lennert Hoedaert - 06 oktober 2014

Het heeft een hele tijd geduurd, maar eindelijk kan de vaderlandse stoner-, doom- en sludgefanaat een festival van zijn favoriete muziek ondergaan zonder een landsgrens over te steken. Hoewel het Roadburnfestival in Tilburg nog steeds het Mekka van de heavy muziek is, springen er in de rest van Europa gelijkaardige evenementen als psychedelische paddestoelen uit de grond. Desertfest is een festivalconcept dat al enkele jaren plaatsvindt in Berlijn en Londen, en nu voor de eerste keer België aandoet. Drie dagen (10, 11 en 12 oktober) staat Muziekcentrum Trix in het teken van zware gitaren, bier drinken en headbangen. Enola pilst zich alvast in met deze aanraders.

Vrijdag 10 oktober

Blues Pills

Deze Zweeds-Engels-Franse combinatie kwam vorig jaar bovendrijven met een paar opgemerkte EP’s en een paar opvallende livepassages eerder dit jaar. Blues Pills onderscheidt zich misschien niet meteen van de bluesy stonerrock die instrumentaal wordt voortgebracht, maar des te meer door de combinatie met de uitmuntende zang van Grace Slick-reïncarnatie Elin Larsson. Deze zomer kwam eindelijk het eerste, bevestigende album uit dat in de vooravond op het grote podium van Desertfest zal worden voorgesteld. Als u eens een uitzinnig kwijlende menigte langharig bebaard tuig van dichtbij wil zien: zet u tijdens Blues Pills eens in de frontstage. Neem misschien wel een paar rubberen laarzen mee.

The Vintage Caravan

Dat IJsland op muzikaal vlak meer dan alleen Sigur Ros, Björk en andere elfenklanken te bieden heeft, bewijzen de piepjonge en energieke retrorockers van The Vintage Caravan — en wat een geniale bandnaam ook! Eerder dit jaar bliezen ze al iedereen omver op Eurosonic en Roadburn; hoog tijd dat ze nu het Belgische publiek overstag doen gaan met hun door Cream, Deep Purple en Black Sabbath geïnspireerde bluesrock. Het grote Nuclear Blast, dat hun debuut Voyage dit jaar uitbracht, is al overtuigd. U volgt wellicht ook!

Kadavar

We zijn niet 100% zeker, maar we hebben een donkerbruin vermoeden dat er ergens in Berlijn een teletijdmachine staat die ingesteld is op begin jaren ’70. De drie heren van Kadavar zien er namelijk uit of ze zomaar vier decennia hebben overgeslagen. Gelukkig klinken ze ook zo: stevige gitaren in ware Sabbath-stijl met overduidelijke prog- en psychedelica-invloeden. Het trio heeft intussen twee puike platen uit en wist de Shelter op Pukkelpop (het lelijke eendje onder de festivalpodia) overtuigend in te pakken. We twijfelen er geen seconde aan dat dit ook met de Desert Stage zal gebeuren.

Zaterdag 11 oktober

Pallbearer

Zaterdag heeft veel interessants te bieden — dagtickets zijn dan ook al uitverkocht —, maar is toch een beetje de dag van de bands die de beste metalplaten van het jaar hebben gemaakt. Met Foundations Of Burden is Pallbearer één daarvan. En mogelijk ook de band die het meest niet-echte-metalfans kan aanspreken. Niet omwille van de gemiddelde songlente (zo’n tien minuten), wel door de grootse riffs en epische melodieën op zijn tweede plaat. Doom voor een groot publiek dus. Van bij de eerste luisterbeurt zijn er we zeker van dat deze band een grote wordt. In onze woonkamer heeft Pallbearer al een grote aardbeving veroorzaakt, Desertfest moet en zal volgen. Maar als de vocalen u aan Geddy Lee van Rush doen denken, hoeft u zich niet te schamen.

Your Highness

Het is altijd fijn dat bij het samenstellen van een line-up voor een festival als Desertfest ook gedacht wordt aan plaatselijk talent. De plaatselijke heavy undergroundscene beleeft namelijk al enkele jaren een gouden periode en dat hebben die van Desertfest (en Heartbreaktunes) goed opgemerkt. Zaterdag staat de Antwerpse sludgetriomf van Your Highness op de Vulture Stage (en op een mooi uur ook nog: hoera!). Het kwintet staat er al een paar jaar, maar ziet de inspanningen de laatste tijd meer dan beloond. Een meer dan uitstekende split-EP met het Limburgse Hedonist en een berg optredens in binnen- en buitenland vielen Your Highness dit jaar al ten deel, en er wordt naarstig gewerkt aan een nieuw album. Ze nemen blijkbaar ook een kratje van hun eigen bier mee. U moest al aan de Vulture Stage staan.

Yob

Het driekoppige panzerbataljon van Mike Scheidt laat zich na vier jaar nog eens in het Antwerpse horen. De band leverde met Atma waarschijnlijk de doomplaat van het decennium af en heeft nu met Clearing The Path To Ascend een topfavoriet voor plaat van het jaar uitgebracht. De twee overdonderende optredens op Roadburn (waar Yob intussen één van de huisorkesten is) waren om duimen en vingers van af te likken, en iets zegt ons dat deze Desertfestpassage van hetzelfde kaliber zal zijn. Als u op deze drie dagen maar één optreden gaat zien, laat het dan alstublieft dit zijn.

Celeste

Een beetje de vreemde eend in de bijt, maar daarom niet een mindere band — wat wil zeggen: een naam die we al lang nog eens live willen zien — is het Franse blackened hardcoregezelschap Celeste. Ze klinken ongetwijfeld nog duisterder, meer minimalistisch en meestal sneller dan de gemiddelde Desertfestband. De basis ligt nu eenmaal niet bij Black Sabbath, maar bij recentere bands als Cult Of Luna, Deathspell Omega en Neurosis. Wees maar zeker dat de Vulture Stage in duisternis zal gehuld worden want de band gebruikt alleen wat rood tegenlicht en stroboscopen. Celeste meemaken, is als opgaan in een gigantisch zwart gat.

Karma To Burn

Deze Californische woestijnratten maakten midden jaren negentig deel uit van de legendarische Palm Desert Scene, waaruit onder meer Kyuss en Fu Manchu (de headliner van zondag) ontstonden, maar bleef door zijn compromisloze, instrumentale sound steeds onder de oppervlakte. Na een reeks fantastische, maar onopgemerkte platen (beluister maar het lichtjes geniale Almost Heathen uit 2001) hield het trio er in 2002 mee op, om er zeven jaar later weer met volle goesting aan te beginnen. Intussen leverde Karma To Burn weer enkele meer dan puike platen af en stond de band al meermaals overtuigend op Belgische podia. Hoewel gitarist William Mecum het enige nog overgebleven lid is, staat Karma To Burn nog steeds garant voor knallende instrumentale stoner met een moordgroove om ‘nondepitjes’ van te zeggen. Als dat geen feestje wordt, daar aan de Canyon Stage!

Zondag 12 oktober

Moaning Cities

Nog een aangename verrassing op de affiche en de ideale band om de zondag mee af te trappen, is de Brusselse psychedelische rock’-n-rollgroep Moaning Cities, dat begin dit jaar zijn debuut Pathways Through The Sail uitbracht. De vijf muzikanten hebben allen verschillende roots en dat hoor je meteen. Moaning Cities is geschikt voor zowel fans van The Doors, The Black Angels als… sitar. Geen stoere of heavy stuff dus, maar deze jonge en intrigerende band verdient nu al een luisterbeurt. Op Dour hebben ze al laten horen dat je niet altijd oerkracht nodig hebt om intens te klinken. Of we dan iets gemeen hebben met andere Desertfestbands? Uiteraard! Ook Moaning Cities heeft het wel voor de psychedelische jaren zestig.

Sardonis

Dit Limburgse duo (genaamd naar de aartsrivaal van Merlina, zoek dat maar eens op, lieve kindertjes) klinkt al jaren zo smerig alsof ze vanonder een mijnterril zijn gekropen. Drummer Jelle Stevens en gitarist Roel Paulussen — in een grijs verleden nog samen in één band met onze eigenste (gp) — hakken met hun gortdroge mix van pompende stonergrooves en knallende sludgeriffs al enkele jaren in op de heavy muziekscene in Vlaanderen en beyond. Ondanks het beperkt wapenarsenaal slaagt Sardonis er elke keer in om live verwoestend uit te halen: (bv) zag ze twee jaar geleden op een boot, en is blij dat hij het niet aan de vissen heeft moeten doorvertellen. Sardonis houdt het kort, zwaar en intens. Wat in schril contrast staat met…

Colour Haze

Eén uur Colour Haze? MAAR één uur Colour Haze?? We zijn van dit Duits psychedelisch stonertrio nochtans shows van twee à drie uur gewoon. Straffer zelfs: voor Colour Haze zijn zo’n ellenlange optredens bijna noodzakelijk. De nummers zijn zelden korter dan tien minuten (en durven zelfs vlotjes over de twintig minuten gaan), en staan bol van spanningsbogen, uitgesponnen riffs en bevlogen bas- en drumwerk. Deze drie klasbakken slagen er steevast zowel live als op plaat in om zwaar te imponeren. U mag ons daarom zeker aan de Desert Stage verwachten. In 2012 kwam hun laatste wapenfeit She Said uit. Misschien krijgen we wel een paar nieuwe nummers op ons bord. Het is maar een ideetje.

Fu Manchu

Net als Karma To Burn (zie zaterdag) veteranen van de Palm Desert scene. In twintig jaar is de sound van deze stonerbehangers nog geen sikkepit veranderd, maar elke nieuwe plaat doet ons steevast naar een vat bier en een waterpijp grijpen. Geen enkele band kan zo efficiënt een weergaloze stonergroove vastleggen, en de punch van die eeuwig ronkende fuzzgitaren blijft schier onverklaarbaar in je oren hangen. Als afsluiter van deze eerste Desertfesteditie wordt Fu Manchu zonder enige twijfel het feestje van het festival. We weten nu al dat we daar maandag dik spijt van gaan krijgen.

E-mailadres Afdrukken
 
De Grote Enola Desertfesttest

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST