Banner

Kolkend leven door de aderen

Het beste van de festivalzomer 2014

(bvp), (gvdb), (lh), (gp), (mvs) en (sk) - 24 september 2014

Sinds wij Roadburn en Primavera kennen, begint het festivalseizoen almaar vroeger. Met Leffingeleuren en Incubate sinds dit weekend achter de rug kwam dan echter toch een eind aan al die mooie liedjes. En wat leverde al die muziek op? Een balans voor Zeer Schone Momenten.

Roadburn: Old Man Gloom :: Gift

Old Man Gloom had ons in het verleden op plaat al ruimschoots weten te overtuigen, maar het was wel heel vroeg Kerstmis toen de band rond kernleden van ISIS, Converge en Cave In voor de allereerste keer de Atlantische Oceaan overstak. Een van de eerste concerten op de tour bracht de band naar Brussel, waar het dak al van de Beursschouwburg werd geblazen. Maar niets, echt waar niéts kon ons voorbereiden op wat Old Man Gloom op het sludge- en doomwalhalla van Roadburn zou brengen. Net zoals in Brussel werd de set afgetrapt met "Gift", dat klein begint, uitbloeit tot een majestueuze mastodont om dan compleet te ontploffen. Maar op Roadburn bleek die ontploffing geëvolueerd tot een onvervalste vulkaanuitbarsting. Dan was het wel duidelijk: dit wordt een héél speciaal optreden. En echt waar: Old Man Gloom sloopte als het ware de complete 013 met een kernbom van een set. Een uur vol waanzin, razernij en pure, onversneden, primitieve oerkracht. We konden ons vergissen, maar volgens ons zaten er achteraf opvallend meer barsten in het trottoir naast de 013. Wij waren in ieder geval plots van onze hernia af.

Primavera: Arcade Fire :: "Afterlife"

Naar het schijnt speelden er nog andere bands op hetzelfde moment, maar die konden ons even aan onze kont roesten. Als Arcade Fire op een podium staat, ga je verdorie naar Arcade Fire. De Canadezen hebben op tien jaar tijd maar liefst drie essentiële platen uitgebracht – eerlijk is eerlijk, Neon Bible is dat niet – maar lijken nog steeds op geen enkel moment de inspiratie en bezieling uit het oog te verliezen. Konten schudden op "Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)", ziedend rocken met "Joan Of Arc", pompen of verzuipen in "Rebellion (Lies)” – Arcade Fire speelde alsof ze alles nog te bewijzen hadden. Maar het is “Afterlife” dat helemaal in het hart knauwt: “I gotta know, can we work it out” als het onbeantwoorde mantra van het volwassen worden, exotisch-carnavaleske ritmes en dat onweerstaanbare ooh-ooh-koortje. Zes minuten lang kolkte het Leven door de aderen van een massa die zich weer even ongegeneerd mens kon voelen, met alle onzekerheid en frivoliteit die daarbij hoort.

Best Kept Secret: Franz Ferdinand :: "This Fire"

Wat. Een. Band. Dat hebben we toen geschreven, en dat herhalen we nu met graagte nog eens. Franz Ferdinand raasde op Best Kept Secret door een spervuur van hits alsof het opnieuw ergens 2005 was en het Schotse viertal op de top van zijn kunnen. Dat was ook min of meer zo, zelfs al duidde de kalender nu 2014 aan, en hoorden we ook nummers van het latere Tonight en de puike comebackplaat Right Thoughts, Right Words, Right Actions passeren. Franz Ferdinand stond scherp, speelde strak en vol vuur. Kon dus niet anders dan de boel finaal de ontploffing in hengsten: "This Fire". Hoe goed dat was? Ze hebben het omgeploegde strand nadien opnieuw in de plooi moeten leggen voor Dag Drie; zó goed. Het zou ons niet verbazen als Best Kept Secret 2014 ook in de annalen van de band in gouden letters is bijgeschreven.

Rock Werchter: Stromae :: "Ta Fête"

Een schriel ventje uit Brussel dat eurodance en manische beats rijmt aan Frans chanson en geometrische patronen: op de laatste festivaldag stond de echte koning der Belgen op. Stromae is een slimme performer, een die handig gebruik maakte van een sluimerend gevoel van nationale trots – Werchter viel samen met het WK in Brazilië – om zijn set de hoogte in te stuwen. Nooit eerder stond-ie op Rock Werchter, maar vanaf "Ta Fête" sloot ie ons "grootste festival ter wereld" af alsof hij nooit iets anders gedaan had. Iets meer dan een jaar terug was-ie nog "dat ventje van, allez-oe-noemt-die-naa-weer – "Alors On Dance" zeker?" Die tijden zijn voorbij: Stromae heeft zich met tweede plaat Racine Carrée diep in het nationale geheugen gegrift, en zijn passage op Werchter was er een voor de geschiedenisboeken.

Cactus: The Afghan Whigs :: "Debonnair"

"Hear me now, and don't forget": dat Afghan Whigs op Cactus Festival speelde met de passie en het vuur van een band die twintig jaar jonger was. Toen Gentlemen vers in de winkel lag, en "Debonnair" nog in een buis van eustachius moest geramd worden tot u het snapte. Dat Greg Dulli een sexy smeerlapke was, die iemand anders zal doen betalen voor zijn frustraties, maar dat zo meeslepend doet, dat het hem al meteen vergeven is. De gitaren gieren in die dodelijke intro, de frontman krijst als vanouds, en zelden klonk een "tonight I'm going to hell" zo beloftevol. Dames en heren van de hedendaagse groepjes, uw tegenzet graag.

Dour: Nas :: "N.Y. State Of Mind"

Beelden van de New Yorkse metro schokken voorbij in de visuals op de achtergrond, DJ Green Lantern heeft met "The Genesis" het publiek opgewarmd, het is slechts wachten op het moment dat Nas op het Last Arenapodium verschijnt. En op komt hij, zelfverzekerd, de verzen van "N.Y. State Of Mind" rappend over de iconisch ratelende beat van DJ Premier. Het is het eerste van vele kippenvelmomenten die Nas met zijn rauwe straatpoëzie zal opwekken doorheen deze show ter ere van twintig jaar Illmatic, maar wel meteen het hoogtepunt. Wanneer een volle wei de iconische lijn "I never sleep, cause sleep is the cousin of dead" mee joelt is het hek helemaal van de dam. Dour eet uit Nas’ hand, nu is het slechts kwestie van het niveau hoog te houden. Een uur lang doet Nas dat ook met eerst een bijna volledig gespeeld Illmatic en dan een gulle bloemlezing uit ’s mans latere carrière; een strakke show die de erfenis van twintig jaar Nas alle eer aan deed.

Konfrontationen: Motion Trio :: het hele, geïmproviseerde concert

Dat het Portugese Motion Trio – saxofonist Rodrigo Amado, cellist Miguel Mira en drummer Gabriel Ferrandini - een goede beurt zou maken op dat Oostenrijkse improfestival, dat hadden we zien aankomen. Met en zonder gasten stond dit trio al garant voor een handvol uitstekende albums en ook buiten deze context lieten ze al uitzonderlijke dingen horen, maar dit concert overtrof onze stoutste verwachtingen. Op de derde festivaldag, zo rond twee uur ’s nachts, toen een deel van het publiek al onder de wol lag, besteeg het trio het podium en haalde er uit met een linkse directe die aankwam met een verwoestende kracht. Krachtig en vrij, maar vooral met een amper onder controle gehouden urgentie die het knapst tot uiting kwam via het razende spel van drummer Gabriel Ferrandini. De knetterende start van het concert kwamen we op het net nog niet tegen, maar dit laatste deel van de set laat die opbouw ondanks de povere klank goed horen.

Jazz Middelheim: Carate Urio Orchestra :: "Germana"

Dat de Belgen dit jaar niet moesten onderdoen voor het internationale geweld op Jazz Middelheim, is een understatement van jewelste, want ze zorgden meermaals voor festivalhoogtepunten. Toepasselijk voorbeeld van de slotdag: de komst van Joachim Badenhorsts internationale ensemble Carate Urio Orchestra, dat zonder problemen de muren sleepte tussen improvisatie, folk, jazz, kamermuziek en postrockstructuren. Het ene moment fragiel en ingetogen, even erna met een crescendo dat niet zou misstaan in Constellation-kringen. Het was een onwaarschijnlijk meeslepend concert, wat rafelig en onvolmaakt ook, eentje dat misschien niet bij iedereen in goede aarde viel, maar achteraf bekeken aanvoelde als een sleutelmoment (voor band en festival) en een concert waar velen nog lang aan zullen terugdenken. Onze favoriete moment was "Germana", een combinatie van een bescheiden ballade en een opgewerkte mars, maar die hebben we niet gevonden. Dan maar deze mooie doorsnede:

Freak Scene's Summer Bummer: Stephen O'Malley & Steve Noble :: 19'20"

Neen, dat is geen nummer, maar het moment op het videobeeld dat 'het' gebeurt. De gelegenheidstandem O'Malley/Noble (in het verleden hadden ze al eens samengewerkt onder de naam St. Francis Duo) stond middenin de zomervakantie op het eigenwijze avantgardefestival Freak Scene's Summer Bummer tussen ander raar volk en experimenteel ongeregeld, maar gooide hoge ogen bij zowel de freejazzadepten als de metalheads. De hele set gaf Steve Noble een masterclass drumkitranselen, met O'Malley die een beetje tegen zijn gewoonte in op een stoeltje voor ondersteunend gitaargefröbel zorgde. Maar dan... Plots kon O'Malley zich blijkbaar niet meer inhouden, zette zich recht, bewoog zijn linkerhand richting uiteinde van de gitaarnek waarop zijn instrument het alom verwachte ultralage, bestiale gegrom begon voort te brengen. Noble zette onbewogen zijn percussiekruistocht verder, wat resulteerde in een fantastisch, imposant luisterspel dat nog meer dan een half uur voortdenderende. Misschien het meest onconventionele, maar daarom niet minder terechte hoogtepunt van de festivalzomer. Summer Bummer mon oeuil!

Pukkelpop: Darkside :: "Paper Trails"

Wie op de laatste dag van Pukkelpop geen nood had aan de scheurende gitaren van Josh Homme en zijn Queens zakte het best naar de Marquee voor de elektronica van Darkside. Het project van de improviserende geluidsingenieurs Nicolas Jaar en Dave Harrington is véél meer dan de dertien-in-één-dozijn Boiler-dansmuziek. De organisatie deed er dus goed aan om Darkside elders te programmeren. Psychic, een verfrissende mix van krautrock en techno, is al uit sinds de herfst van 2013 en sindsdien dé koptelefoonplaat bij uitstek en iedereen kon Jaar en Harrington al verschillende keren aan het werk zien op festivals of in concertclubs, toch bleven ze verbluffen. Hoogtepunt was net als op plaat telkens het verslavende "Paper Trails" — funk, blues en emotie in één kosmische trip — de climax. In de Marquee was de extatische reactie van het publiek des te groter. Een einde dat ons nog lang zal bijblijven.

End Of The Road: The Flaming Lips :: "A Spoonful Weighs A Ton"/"Do You Realize"

Een dubbeltje, want eigenlijk is het dat moment daartussen waar het om gaat: dat aanhoudende "Love. Love. Love. Love." Waarmee het publiek de terugkeer van The Flaming Lips afdwingt nadat die met "A Spoonful Weighs A Ton" afscheid hebben genomen. Niet "Bis". Niet "Encore". Maar dat "Love", dat na afloop wordt geprojecteerd, wordt overgenomen door duizend kelen. Het is dan ook de beste samenvatting van wat het afgelopen uur is gebeurd. Aangevuurd door een malloot in achtereenvolgens bodysuit en ruimtepak, hebben we onszelf verzoend met onze kwetsbaarheid en breekbaarheid, en het besef dat we elkaar nodig hebben omarmd. Het is tijd om die ene finale waarheid te omarmen: ooit gaan we allen dood, en dus moet het leven vooral geleefd worden, en wel nu, hier, waar we staan; met veel liefde.

Incubate: Goat :: "Run To Your Mama"

Was Goat nog gewoon de beste nieuwkomer tijdens de Roadburn-editie van 2012, dan gaf het geheimzinnige psychedelische collectief uit Zweden een legendarisch optreden als headliner op zaterdag van Incubate Festival. Ja, Goat gaf zo’n optreden waarvan je dagen nadien nog altijd in een euforische roes rondloopt. Het opvallendste verschil met twee jaar geleden was dat Goat een verdomd strakke liveband geworden is en dat tegelijk de magie van dat eerste optreden blijft leven. Goat is niet bepaald een band die zich kapot tourt, dus hoe ze daar in slagen, blijft een geheim. Dat maakt van de bende excentriekelingen een van de meest fascinerende groepen van vandaag. Als we echt een hoogtepunt van het optreden moeten kiezen: de kosmische dubbelslag "Run To Your Mama" en "Goatman", waarbij het dolle publiek onophoudelijk aan het dansen ging.

E-mailadres Afdrukken
 
Kolkend leven door de aderen

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST