Banner

BEST OF: The Flaming Lips

(bvm), (jbo) en (mvs) - 26 maart 2013

Geef toe: meestal zijn ze uw geld niet waard, die verzamelaars van uw favoriete groep die u in de winkel vindt. De platenfirma denkt dat enkel singles in aanmerking komen en een artiest zelf is ook al zelden goedgeplaatst om eigen werk te beoordelen. Tijd dus dat het eens aan professionals wordt overgelaten, en wie beter dan een team kenners van enola om maandelijks de vijftien beste tracks van een artiest te selecteren. Deze maand: het beste van The Flaming Lips.

1. Race For The Prize

De euforische opener van vele Flaming Lips-optredens en net als "Do You Realize" één van de überklassiekers van de band. Alles valt op zijn plaats en de fearless freaks breken in '99 door met The Soft Bulletin, een plaat vol orkestrale nummers over de dood, de liefde en het leven zelve. "Race For The Prize" is een wereldnummer en The Soft Bulletin is de Pet Sounds van The Flaming Lips
Hoogtepunt: "Race For The Prize" is een perfecte song maar als het echt moet: de glorieuze intro met de onvergetelijke tapeloop-synthriff van Steven Drozd. Beter kan een nummer niet starten.

2. Fight Test

With a little – laat ons zeggen "heel veel" – help van Cat Stevens' "Father And Son" is de opener van Yoshimi Battles The Pink Robots een sterke mijmering over hoe een gevecht soms onvermijdelijk is. Sterke tekst, mooie melodie natuurlijk; en de groep aapt niet klakkeloos na maar doet er zijn ding mee. Dat akkefietje met Cat Stevens werd uiteindelijk dus in alle beleefdheid gesettled met een stevige hap royalties voor de echte auteur. "Er is duidelijk een dunne lijn tussen geïnspireerd worden door iemand en hem plagiëren", concludeerde Coyne. Kun je wel stellen, maar wij houden er toch maar één van onze favoriete Lips-songs aan over.
Hoogtepunt: 1'58''. "Cause I'm a man not a boy and there are things you can't avoid / You have to face them when you're not prepared to face them"; de essentie van het nummer, en de protagonist ziet het nu eindelijk ook in.

3. Five Stop Mother Superior Rain

In A Priest Driven Ambulance (With Silver Sunshine Stars) (1990) is de eerste van twee platen waarop ook Jonathan – Mercury Rev – Donahue te horen valt en het album dat zou leiden tot een deal met Warner. De nog steeds gitaar- en rockgedreven The Flaming Lips kiezen met "Five Stop Mother Superior Rain" voor een mystiek huwelijk tussen een ingetogen countryrocksong en gierende (slide)gitaren die als een vreemde eend in de bijt het nummer de nodige portie gekte en experiment verlenen, wat het nummer meteen ook typerend voor het album maakt.
Hoogtepunt: 0'35". De (slide)gitaar valt een eerste maal in en laat Coyne en de song schitteren als een eenzame cowboy die de horizon (of is het een spookstadje) tegemoet rijdt.

4. My Cosmic Autumn Rebellion

Elf platen ver en met de naam en faam ondertussen stevig verankerd, blijft The Flaming Lips ook op At War With The Mystics succesvol uit eenzelfde vaatje tappen met hoogstens wat meer gitaren hier en daar. "My Cosmic Autumn Rebellion (The Inner Life as Blazing Shield of Defiance and Optimism as Celestial Spear of Action)" geldt dan ook als een van de vele hoogtepunten van de plaat die qua psychedelische ruimtelijkheid Pink Floyds latere werk moeiteloos naar de kroon steekt waar het op hartverwarmende wolligheid aankomt.
Hoogtepunt: 1'43". "So don't you believe them" sneert Coyne in zijn meest zoetgevooisde, optimistische zangstem terwijl een subtiele keyboardaanslag hint naar de latere "explosie".

5. Jesus Shootin' Heroin

Uit 1986 maar liefst dateert het debuut van The Flaming Lips; toen gitaarrock die zich niet in het subgenre van punk of hardcore bevond, zich nog liet aanspreken als indie of alternative en ook The Flaming Lips de gekte van later nog lang niet ten volle omarmd hadden. Hear It Is plaatst zich in de eerste plaats in het stevige rockgenre zonder meteen op te vallen, al maakt het tussen droom en nachtmerrie in hangende "Jesus Shootin' Heroin" veel goed. De psychedelische ondertonen, de uitbarstingen en semi-akoestische terugvalposities geven een hint van wat later komen zou.
Hoogtepunt: 1'21''. De song is nog maar net een eerste maal uitgebarsten en daar volgt al een koortje van "Aahaa"'s dat zich in hogere sferen bevindt en de surreële/psychedelische ondertoon van de song bevestigt.

6. Talkin' ‘Bout The Smiling Deathporn Immortality Blues (Everyone Wants To Live Forever)

Single/opener van Hit To Death In The Future Head, de eerste plaat die de Lips in ‘92 uitbrengen via major Warner Bros. Jonathan Donahue verlaat niet veel later de groep om zich volledig toe te leggen op Mercury Rev, maar laat samen met Wayne Coyne nog eens horen dat zijn gruizige gitaarpartijen perfect op maat zijn van de grungy nineties.
Hoogtepunt: de diep gepitchte en terugkerende doo-wop-wop-backing-vocals van bassist Michael Ivins. Zowel weird als catchy.

7. The Abandoned Hospital Ship

De eerste doorbraak naar een breder publiek was dankzij "She Don't Use Jelly" een feit waardoor Clouds Taste Metallic (1995) op de nodige aandacht kon rekenen, althans van critici en fans; commercieel succes bleef uit. De laatste "rockplaat" van The Flaming Lips start meteen uitstekend met het dromerige "The Abandoned Hospital Ship" waar Wayne Coynes meer-naast-dan-op de-toon-zingen perfect in harmonie is met enkele dromerige gitaarlijnen die slechts halverwege het nummer overstappen naar een potiger, maar nog steeds zwevend, rockgeluid. Ook de rest van de plaat laat zich kenmerken als het album waarop het latere geluid van The Flaming Lips zich nog onder een rockmantel hult.
Hoogtepunt: 1'40". De gitaarlijn valt opnieuw in met een schriller geluid waarmee meteen het startsein gegeven is voor het open bloeien van de song en plaat.

8. My Own Planet

Het startschot in 1984. Mark Coyne (broer van Wayne) is dan nog de zanger en The Flaming Lips lenen volop van Butthole Surfers, The Who en Sonic Youth. De afsluiter van de zelfgetitelde debuut-EP (de enige opname van de groep die volgens Wayne Coyne om de performance draait) is wel meteen een kosmische protestsong/intentieverklaring die door bassist Michael Ivins vergeleken wordt met Jesus and Mary Chain.
Hoogtepunt: De scherpe, overstuurde Ramones-gitaren en meer nog dan de muziek de niet-puristische punkhouding vanaf het prille begin van de carriere.

9. Convinced Of The Hex

En toen was het feest voorbij en diende de kater zich aan. Dat zou zich vertalen in een lange trip, genaamd Embryonic, en die werd op gang getrokken door deze bezwerende en opzwepende krautrockstamper. Weg waren de akoestische gitaren, in kwamen dwarse elektronische geluiden, een voortdravend ritme en bijna pijnlijk scherp gitaartje. Bijzonder aanstekelijke dodenprocesssie.
Hoogtepunt: 00'20''. Die baslijn trekt een tomeloze danse macabre op gang.

10. Riding To Work In The Year 2025 (Your Invisible Now)

1997. The Flaming Lips brengen het geluidsexperiment Zaireeka uit: vier simultaan af te spelen cd's. Geen contractueel album volgens Warner Bros. maar de futuristische en psychedelische science fiction-song "Riding To Work In The Year 2025 (Your Invisible Now)" is qua gelaagde productie wel al een duidelijke voorbode van wat zal volgen in ‘99
Hoogtepunt: 01' 45. Een akoestische gitaar en een piano vallen in terwijl Wayne Coyne vol overgave "your invisible now/and I know it's hard to get used to" zingt. The Beatles en Pink Floyd knikken goedkeurend.

11. Children Of The Moon

Op The Flaming Lips & Heady Fwends dat verschijnt in 2012 staan veel abstracte samenwerkingen met onder andere Nick Cave, Jim James en Yoko Ono maar met "Children Of The Moon", niet te verwarren met het gelijknamige nummer van The Alan Parsons Project, bewijzen Waynce Coyne en de zijnen dat ze los van de experimenten ook nog steeds een droomsong van hoog niveau kunnen afleveren. Met dank aan Tame Impala voor de extra inkleuring.
Hoogtepunt: de sublieme harmonieën van The Flaming Lips en Tame Impala. Kosmische psychedelica!

12. She Don't Use Jelly

"That's a weird, silly song, but it isn't hard to listen to", was het commentaar van bassist Michael Ivins toen Wayne Coyne hem dit nummer voor het eerst liet horen. En dat was het ook, deze vreemdsoortige ode aan een meisje dat de dingen niet helemaal volgens de geplogendheden doet; niet meer dan een aanstekelijke riff op pedal steel en een wel erg modderige bas, die samen het soort bizarre alternatieve pop brengen die het begin jaren negentig tot een MTV-hitje schopte en verder. Zelfs in de ongelofelijk cheesy soap Beverly Hills 90210 mocht de groep hun grootste hit tot nu toe komen brengen. Reactie van blaas Ian Ziering, in character: "You know, I've never been a big fan of alternative music, but these guys rocked the house!" Dat deden ze.
Hoogtepunt: 00'00''. Die riff. Obviously.

13. A Spoonful Weighs A Ton

Natuurlijk is er het machteloze "Waiting On A Superman" waarin Wayne Coyne zijn onmacht over zijn aan kanker wegterende vader uitzingt, maar er is ook dit "A Spoonful Weighs a Ton"; een pracht van een psychedelische melodie, die het verslag van de daaropvolgende begrafenis is. "Allemaal mensen die langskwamen met eten en drinken; een klein ding om te doen, maar met zoveel betekenis. Dat was het lepeltje dat zoveel betekende", zou Coyne het uitdrukken. Een klein liedje van dankbaarheid, dat met zijn daverende drumbreaks ook heel de wereld lijkt te willen insluiten.
Hoogtepunt: 00'50''. "Giving more then they had/The process had begun/A million came from one/The limits now unknow/Being drunk on their plan, they lifted up the suuuun", waarbij Coyne zich met veel moeite naar de hoogste regionen van zijn stembereik opstuwt. Even troostend als het die dag ook moet aangevoeld hebben.

14. Do You Realize?

En plots was het 2002 en zag Wayne Coyne het licht. "Do You Realize?" is een drie minuten en een half durende ode aan het leven in al zijn verwarrendheid. De onwaarschijnlijke clou is dat "Do you realize that everyone you know someday will die?", en dat het niet erg is; dat we er dus nu maar iets van moeten maken, meer niet, want "It's hard to make the good things last". Werd niet alleen een livefavoriet in de toeters, bellen en ballonnenfase van de groep, maar ook het officiële volkslied van de staat Oklahoma.
Hoogtepunt: 1'58''. Een octaaf de hoogte in voor de finale; laat de ballonnen nog eens los, zend die confettiregen, en voel dat je leeft. Een feest van pijn en troost dat zijn gelijke niet kent.

15. I Found This Star On The Ground

Een zes uur durende song, uitgebracht samen met een stroboscoop, is maar een van de vele foliekes die The Flaming Lips de laatste jaren uitgebracht hebben. Niet zo bekend als de Gummy Skull (eveneens uit 2011), is de song een van de beste bewijzen dat The Flaming Lips maar al te graag naast de lijntjes kleuren. Opgebouwd uit cicra 22 stukken en geschreven voor het goede doel – wie 100 dollar stortte, wordt vermeld in de song – is deze mix van The Velvet Underground en Mario Bros videogames (aldus de band) uitstekend geschikt voor wie LSD genomen heeft en loos wil gaan met de bijhorende stroboscoop (aldus Wayne Coyne). Een waardig eindpunt waar we u nog een aangename zes uur mee toewensen.
Hoogtepunt: 0'0"" uiteraard want elke trip moet zijn beginpunt kennen.

E-mailadres Afdrukken
 
BEST OF: The Flaming Lips

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST