Banner

SONIC CITY

Toptweedaagse in Kortrijk

Koen Lauwers en Guy Peters - 27 november 2012
Nadat gereputeerde bands als Dälek (2009), Deerhoof (2010) en Liars (2011) het Kortrijkse festival cureerden, is het dit jaar de beurt aan de relatief onbekende broekies SUUNS. Dat is echter geen excuus om weg te blijven, want de Canadezen schudden een straffe line-up uit hun mouwen; legendarische free jazzers, gerenommeerde noiseniks en aanstormende underground dance-talenten zullen zij aan zij er een memorabel weekend van proberen te maken.

Zaterdag 1 december

Het concept van het vijf jaar oude Sonic City blijft onveranderd en die organisatiewijze zorgt telkens weer voor een frisse invalshoek, onverwachte keuzes en een gevarieerd menu aan te degusteren muziekstijlen. De diversiteit van het programma weerspiegelt ook treffend de eclectische smaak van een band als SUUNS.

Sinds 2006 klutsen de vier Montrealanen noise rock, shoegaze en post-punk stevig door elkaar en dat leverde hen in 2010 het straffe debuut Zeroes QC op. In prikkeldraad gewikkelde gitaarriffs, repetitieve drumpatronen en electro- achtige toetsenpartijen springen haasje- over en zorgen ook live voor een explosieve cocktail. Fans van Neu!, Joy Division en zelfs Fugazi mogen hun concert op zaterdag 1 december dus zeker niet missen.

Diezelfde dag treedt ook tUnE-yArDs’ bassist Nate Brenner op. Als Naytronix trakteert hij ons op een flinke portie sinistere en post-apocalyptische dance en wij zijn alvast fan. Kraftwerk- esque stemmetjes, Casio keyboards en hyperkinetische ritmes zorgen voor feestvarkens van nummers en dat zullen we die zaterdag geweten hebben. Het gerucht doet trouwens de ronde dat Brenner zelf een uit de drieëntwintigste eeuw terug geflitste robot is die de mensheid non-stop wil laten dansen.

Han Bennink moet al lang niet meer voorgesteld worden voorgesteld. Deze Nederlandse jazzdrummer werkte vanaf de jaren ’60 immers al samen met grootheden als Peter Brötzmann, Derek Bailey, Don Cherry en Lee Konitz. Net als de samenwerking met The Ex trouwens, bewijst zijn gevarieerde drumstijl dat deze krasse zeventiger verder kijkt dan zijn neus lang is. Schipperend tussen conventionele jazz en eigengereide impro gebruikt hij, naast stoelen en instrumentenkoffers, vaak zijn eigen lichaam als percussie-instrument.

Het experimentele duo Fuck Buttons sluit de eerste festivaldag af en doet dat wellicht con brio . Andrew Hung en Benjamin John Power maakten met Street Horrrsing (2008) en Tarot Sport (2009) immers juweeltjes van noisedance - albums die ook op het podium gensters slaan. Hun doortocht in de AB-Club anno 2008 was legendarisch en een nummer als “Surf Solar” deed tijdens de openingsceremonie van de Londense Olympische Spelen heel wat oortjes flapperen.

Zondag 2 december

De lat wordt mogelijkerwijs nog wat hoger gelegd op de tweede festivaldag, met een paar unieke figuren uit de experimentele marge en twee kleppers waar zowat elk festival van dit kaliber hoog mee zou oplopen. Maar er vallen ook wat ontdekkingen te doen. Die Lucracia Dalt, daar hebben we zelf nog niks van gehoord, maar als we de talent spotters moeten geloven, dan worden er zieltjes gewonnen. Verwacht spookachtige electronic indie, maar dan anders. De namiddag wordt een beetje nacht.

Sir Richard Bishop was ooit lid van het legendarische culttrio Sun City Girls, een vrij improviserend en krom rockend gezelschap dat drie decennia lang een album per maand uitbracht. Of zo leek het toch. Bishop is dezer dagen te horen in het power trio Rangda, maar ook solo. Ergens te situeren tussen John Fahey en Bill Orcutt. Matana Roberts was dan weer goed voor onze jazzplaat van 2011 (Coin Coin, Chapter One) en een regelrechte voodooprinses die freejazz, gospel, theater en geschiedenisles samenbrengt in muziek die even emotioneel verscheurend als geëngageerd is. Niet te missen!

Met het onlangs verschenen Free Reign bracht het Britse weirdo kwartet Clinic niet meteen z’n beste plaat uit, maar werd wel bewezen dat de band nog steeds in z’n hoogst individuele universum rondwaart, waar psychedelica en hoekige postpunk een voortdurende rondedans uitvoeren. Tim Hecker, die op grotere schaal doorbrak met Ravedeath, 1972 (mooiste hoes van 2011), is dan weer een van de boeiendste figuuren uit de elektronische drone-hoek. Samen met Clinic zorgt hij vermoedelijk voor een verlammend een-tweetje.

Met Beak staat er een grote knaap op het podium van De Kreun. Drie jaar geleden liet Geoff Barrow (Portishead) voor het eerst van zich horen met het project. Was het toen vooral een speeltuin die gretig werd aangewend om te grasduinen in de krautrockgeschiedenis, dan kreeg het project op het in 2012 verschenen >> een eigen smoelwerk. “Het schetsmatige en freaky karakter van het eerste album heeft plaats moeten ruimen voor meer doordachte en beter uitgewerkte songs en dat vinden wij een grote stap voorwaarts. Het is dan ook uitkijken naar een volgende live-ervaring” schreef onze man. Benieuwd dus.

Swans. Of nee: fucking Swans. De verrijzenis van een paar jaar geleden leverede meteen een straffe plaat op, maar zelfs die had ons niet kunnen voorbereiden op het intimiderend intense en waanzinnig ambitieuze The Seer. Voor velen te donker en onsamenhangend, maar voor ons een steeds hypnotischer beukende machine op weg naar de Apocalyps. Het kot gaat daveren op z’n grondvesten en u zal op uw knietjes vallen voor Gira & co. om die misviering te mogen meemaken. Of ze zouden al moeten verrassen met een half uur durende dubstepset. Sonic City 2012 lijkt nu al een kleine triomf, niet?

Op 1 en 2 december in De Kreun in Kortrijk.

E-mailadres Afdrukken
 
SONIC CITY

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST