Banner

Preview Section 25 & Peter Hook + Kevin Hewick

Laurent Deprins - 04 november 2008



Section 25 & Peter Hook + Kevin Hewick
(7 november 2008, A.B. Box, Brussel)
Wat vooraf ging...

Factory Records uit Manchester spreekt ruim zestien jaar na de roemloze ondergang nog steeds tot de verbeelding. Peter Hook, die als bassist Joy Division en New Order de rise and fall van het label van dichtbij meemaakte, zakt binnenkort af naar de Ancienne Belgique. Samen met Section 25, in de eerste helft van de jaren '80 labelgenoten én protégés van eerder genoemde bands, is hij bezig aan een korte tournee die op 7 november halt houdt in de ABBox. Samen zullen zij een selectie brengen van bekende (en minder bekende) songs uit de verzamelde werken van Joy Division, New Order, Monaco en Section 25.

Ook het voorprogramma mag er zijn. De avond begint met een vertoning van de schitterende 'Joy Division'-documentaire van regisseur Grant Gee. Daarna mag singer-songwriter Kevin Hewick (op een blauwe maandag heel even Factory-artiest) het publiek opwarmen in afwachting van de hoofdact. Ook na Section 25 & Peter Hook hoeven we nog niet naar huis, want er volgt nog een after party met dj-sets van GORE en Hook himself.

*

De kiemen voor dit concert werden in mei 2006 gezaaid, toen het heropgerichte Section 25 haar nieuwe songs kwam voorstellen in de Witloofbar van de Botanique. Het optreden zelf mag dan al onopgemerkt voorbij zijn gegaan aan de mainstream rockpers, die avond rees het idee om in de nabije toekomst nog eens 'iets' te doen met enkele bands die deel uitmaakten van de eerste Factory-lichting. Dat 'iets' kwam er op 15 december van vorig jaar, met 'A Factory Night (Once Again)'.

De locatie voor dit evenement - La Raffinerie in de Manchesterstraat in Sint-Jans-Molenbeek - was niet toevallig gekozen. Deze gewezen suikerraffinaderij, in de jaren '70 omgebouwd tot het kunstencentrum Plan K, was een kwarteeuw geleden al het decor voor optredens van Echo and the Bunnymen, Teardrop Explodes, The Human League, The Slits en The Pop Group.

Toch was het vooral met de Factory-kliek in het algemeen en met Joy Division in het bijzonder dat er een band ontstond. Niet alleen speelde Joy Division er op 16 oktober 1979 haar eerste buitenlandse concert, het was ook (samen met Cabaret Voltaire) de eerste rockband die optrad in Plan K. Bovendien zouden Michel Duval en Annik Honoré, verantwoordelijk voor de concerten, later Factory Benelux gaan leiden, het zusterlabel waar het label de in eigen land minder goed verkopende acts parkeerde.

'A Factory Night (Once Again)' werd een succes. Niet alleen de optredens van Kevin Hewick, Crispy Ambulance en het Brusselse The Names vielen in de smaak bij de om en bij de 1400 aanwezigen. Ook de interessante tentoonstellingen (foto's, platenhoezen en andere memorabilia) en de doorlopende vertoning van de sobere (maar uiterst boeiende) documentaire 'Shadowplayers' van James Nice riepen de sfeer op van 'de grote dagen'.

Hét hoogtepunt van de avond kwam er tijdens het optreden van Section 25, toen Peter Hook (die avond geprogrammeerd als dj) het podium besteeg en de band kwam versterken bij hun versie van de vroege New Order-classic 'Temptation'. Een moment dat smaakte naar meer, met andere woorden, en dat wordt aanstaande vrijdag geserveerd in de ABBox.

*

Ook al wordt Factory Records vandaag nog steeds in één adem genoemd met Manchester, gek genoeg is niet één van de artiesten die zullen aantreden afkomstig uit de stad zelf. Hook is geboren en getogen in Salford, de stad die van Manchester wordt gescheiden door de rivier de Irwell. Section 25 is afkomstig uit Poulton-le-Fylde (in de buurt van de Noord-Engelse badplaats Blackpool) en Kevin Hewick komt uit Leicester, in de Midlands. Wat ze behalve een Factory-verleden nog met elkaar gemeen hebben, is het feit dat ze tijdens hun carrière kregen af te rekenen met de vroegtijdige dood van een muzikale partner.

Peter Hook hoeven we u allicht niet voor te stellen. Samen met zijn gewezen schoolmakker Bernard Sumner richt hij in de zomer van 1976 een band op, na het bijwonen van een Sex Pistols-optreden in de Lesser Free Trade Hall in Manchester. Hun groep heet eerst Stiff Kittens, wordt nog vóór het eerste concert omgedoopt tot Warsaw en zal uiteindelijk als Joy Division de geschiedenis ingaan als één van de belangrijkste bands uit de postpunkperiode.

Na de vroegtijdige dood van frontman Ian Curtis gaan Hook, Sumner en drummer Stephen Morris, aangevuld met Morris' vriendin Gillian Gilbert, verder als New Order. De groep zal er als één van de eerste (en lange tijd één van de weinige) acts in slagen dance-, elektronica- en rockelementen met elkaar te vermengen, en hun melange te laten klinken alsof deze genres voor elkaar gemaakt zijn.

Eén van de opvallendste kenmerken van hun groepssound is de melodieuze bas van Hook, die bij momenten de rol van leadgitarist lijkt te vervullen in de band. Ondanks de successen is het niet altijd peis en vree tussen de groepsleden; vooral tussen Hook en Sumner botst het wel eens. Vanaf het eind van de jaren '80 gaat de groep dan ook geregeld uit elkaar, om enkele jaren weer uit te pakken met een nieuwe plaat en een nieuwe tournee.

Hook probeert die leemtes op te vullen met de bands Revenge en Monaco, maar die evenaren nooit het succes van Electronic, de band van Sumner en ex-Smith Johnny Marr. Sinds 2002 is hij vooral actief als dj en speelt hij samen met Andy Rourke en Mani, de ex-bassisten van The Smiths en The Stone Roses, in de groep Freebass. Hook heeft ook een boek geschreven over zijn verleden als mede-eigenaar van de Haçienda, de club die tijdens de hoogdagen van de Madchesterrage heel even het middelpunt was van de muziekwereld. The Haçienda. How Not to Run a Club zou dit najaar moeten verschijnen.

*

Einselgänger Kevin Hewick omschrijft zichzelf wel eens als een soort Syd Barrett, maar dan in een offday. In het beste geval kan hij in de jaren '80 rekenen op de sympathie van een handvol journalisten. Het overgrote deel van het persgild - net als het grote publiek overigens - laat hem links liggen of maakt er een sport van de singer-songwriter te ridiculiseren. Tegenwoordig valt hem een veel warmer onthaal te beurt wanneer hij ergens zijn opwachting maakt, iets wat Hewick duidelijk deugd doet. Misschien is de wereld eindelijk klaar voor deze lower-than-low profile artiest.

De bal gaat voor Hewick aan het rollen wanneer één van zijn demo's in de smaak blijkt te vallen van Alan Erasmus, de rechterhand van Factory-baas Tony Wilson. Grootse plannen zijn er echter niet meteen met Hewick, want de meeste aandacht gaat op dat moment nog steeds uit naar de carrières van Joy Division, A Certain Ratio en The Durutti Column.

Nauwelijks een maand na de dood van Ian Curtis krijgt Hewick de twijfelachtige eer om als eerste met de overgebleven leden van Joy Division en met huisproducer Martin Hannett de studio in te duiken. Meteen wordt het 'nieuws' de wereld ingestuurd dat hij door Wilson zou zijn gepusht om Curtis' plaats in te nemen. Een kwakkel, zo blijkt al gauw, net als de even loze geruchten dat niet Hewick maar Andy Hempstall van Crispy Ambulance de nieuwe JD-zanger zal worden of dat gitarist Bernard Sumner de rangen van Section 25 zou gaan versterken.

Het enige nummer dat in de Graveyard Studios wordt voltooid is "Haystack" (met de onsterfelijke openingszin She kicked off her stilettos and we fell into the haystack), dat later op de cassette 'With Love From Brussels' (Factory Benelux) zal belanden. In 1981 neemt Hewick met A Certain Ratio-percussionist Donald Johnson (en onder het wakende oog van Wilson) nog een heuse single op ('Ophelia's Drinking Song'), maar kort daarop bekoelen de relaties met Factory echter.

Hewick kan er niet om lachen dat Wilson voor een Factory-verzamelaar een liveopname heeft gebruikt, waarop de Leicesterse versie van Syd Barrett in de clinch gaat met een ongeduldig en vijandig publiek. Hij stapt over naar het Londense label Cherry Red, waarvoor hij in 1983 'Such Hunger For Love' opneemt, een elpee met een zogeheten 'spirituele' kant en een 'seksuele kant'. Achteraf bekeken mag het een wonder dat de plaat er hoe dan ook komt, want Hewick is in die periode - naar eigen zeggen en zacht uitgedrukt - serieus het noorden kwijt.

In datzelfde jaar neemt hij met Adrian Borland (en andere leden van diens groep The Sound) de ep 'This Cover Keeps Reality Unreal' op. De twee blijven bevriend met elkaar tot aan Borlands dood, en ook vandaag nog speelt Hewick als eerbetoon geregeld een nummer van The Sound tijdens zijn optredens. Omdat zijn platen voor geen meter verkopen, wordt hij in 1984 ook door Cherry Red aan de kant geschoven. Hewick zelf is de negatieve kritieken die hem steevast te beurt vallen beu en laat vijf jaar lang niks van zich horen.

Pas in 1989 schiet hij weer in actie: hij treedt weer op, speelt mee op platen van bevriende muzikanten, organiseert concerten, schrijft recensies voor verschillende media en wordt zelfs manager van een band. De tiende verjaardag van zijn comeback wordt gevierd met de cd 'Helpline', maar ook in de 21ste eeuw zit Hewick niet stil. Zo werkt hij mee aan de musical 'School of Hard Rocks' (waaruit hij de cd 'Keep Your Flipped Wigs On' distilleert) en is hij actief in (gelegenheids)bands als The Soar Valley Wayfarers, The Kevin Hewick Sexperience en No Junk Promise.

*


Net als Kevin Hewick heeft ook Section 25 lange tijd moeten opboksen tegen een niet altijd even begripvolle of gunstige pers. Eerst wordt de groep bestempeld als meelopers, die vooral een graantje willen meepikken van de eerste successen van Joy Division en A Certain Ratio. Een paar jaar later, wanneer de band begint te experimenteren met synthesizers, sequencers en drumcomputers, krijgt Section 25 de critici wél op haar hand. Met 'Looking From a Hilltop' wordt zelfs een hit gescoord in de Amerikaanse undergrounddiscotheken. Voor een grote doorbraak is het dan al te laat. Eén van de meest ondergewaardeerde bands van haar generatie, heet dat dan.

Section 25 wordt in 1978 opgericht door de broers Larry en Vin Cassidy (respectievelijk zang/bas en drums) en gitarist Phil Denton. Echt componeren zit er aanvankelijk nog niet in. Het trio experimenteert en improviseert er graag op los, maar omdat deze werkwijze niet bepaald naar de zin is van Denton is, verlaat deze nog vóór het eerste optreden de groep. Wanneer oude schoolmaat Paul Wiggin zich bij de broers aansluit, is de eerste bezetting een feit.

Een eerste mijlpaal in de groepsgeschiedenis is het optreden in de Factory Club, in april 1979. Ian Curtis en Joy Division-manager Rob Gretton zijn zodanig onder de indruk dat ze besluiten de groep onder hun hoede te nemen. Ze producen debuutsingle 'Girls Don't Count' (die pas in de zomer van '80 zal verschijnen) en laten Section 25 geregeld opdraven in het voorprogramma van Joy Division en A Certain Ratio. Toch is de hulp van Gretton en Curtis niet helemaal een zegen. De pers schildert de groep als een flauw afkooksel van Joy Division en A Certain Ratio: de sound is er, maar waar zijn de songs?

In maart beginnen de 'grote broers' aan de opnames van 'Closer', hun tweede elpee. Met de lichamelijke én geestelijke gezondheid van Ian Curtis gaat het op dat ogenblik steil bergaf, al ziet niet iedereen bij Factory daar helemaal de ernst van in. Wanneer de groep op 8 april in Bury optreedt, voelt Curtis zich zo beroerd dat hij maar enkele nummers zingt. Voor de rest van de set laat hij zich tot groot ongenoegen van het publiek vervangen door andere zangers, zoals Larry Cassidy van Section 25.

Terwijl Joy Division afstevent op een drama, mag Section 25 het label vertegenwoordigen op een eerste Factory Night in Londen. Nog diezelfde maand treedt het trio voor het eerst op in het buitenland... in Plan K. In de zomer verschijnt eindelijk 'Girls Don't Count', maar de single kan - net als de optredens - op niet al te veel bijval rekenen in de pers. In deze periode werkt de band ook voor het eerst samen met producer Hannett, met wie begin '81 de debuutelpee 'Always Now' wordt ingeblikt.

Door de verwantschap met Joy Division én het feit dat Hannett achter de knoppen zit, is het niet verwonderlijk dat de plaat qua sound doet denken aan 'Unknown Pleasures' en 'Closer'. Het grote verschil is echter dat de songstructuren veel losser zijn en dat de nadruk veeleer ligt op de sfeer dan op afgeronde liedjes. Hoewel de groep nog steeds wordt afgedaan als een verwaterde uitgave van Joy Division, is de eerste persing wel meteen uitverkocht. Maar goed ook, want de plaat steekt in een peperdure hoes en het zal nog een tijdje duren voor 'Always Now' de band een cent oplevert.

Na de opnames keert de groep terug naar haar repetitiehok. Section 25 grijpt terug naar het recept van de begindagen: jammen en improviseren. Uit de tapes zal later, na het nodige knip- en plakwerk, de lp 'Key of Dreams' worden gepuurd. Wanneer ze even later met New Order mogen toeren in Scandinavië en de Verenigde Staten, haakt de met vliegangst behepte gitarist Wiggins noodgedwongen af. Section 25 laat zich live voortaan begeleiden door een tape en neemt met Lee Shallcross een extra percussionist in dienst.

Door deze nieuwe bezetting, maar ook omdat ze het doom & gloom-geluid beu zijn, wil de band het over een andere boeg gooien. Onder impuls van Bernard Sumner van New Order investeert Section 25 in synthesizers en keyboards. De mensen om die instrumenten te bedienen worden dicht bij huis gevonden: Larry's echtgenote Jenny Ross komt de rangen versterken als toetseniste, zangeres en songschrijfster, gevolgd door zus Angela Cassidy.

Met Sumner als producer neemt Section 25 haar derde plaat op. 'From the Hip' ('83) klinkt minder donker en vooral erg dansbaar in vergelijking met haar voorgangers. Niettemin blijft het repetitieve, bezwerende karakter van de songs intact. De opvallendste track is 'Looking From a Hilltop', een nummer dat dankzij de remixes van Sumner en Donald Johnson zelfs een hit wordt in de acid house clubs in de Verenigde Staten.

Maar een doorbraak komt er ook nu niet en dat wijt de groep aan de laisser faire, laisser passer-mentaliteit bij Factory. Tevergeefs wordt op zoek gegaan naar een andere platenmaatschappij, maar niemand hapt toe. Vin Cassidy is de eerste die besluit het onzekere muzikantenbestaan op te geven en stapt eind 1985 uit de groep. Niet veel later haken ook Lee Shallcross en Angela Cassidy af.

Larry Cassidy en Jenny Ross zien wel nog een toekomst voor Section 25 en nemen in 1986 de plaat 'Love & Hate (In the English Countryside)' op. Door een samenloop van omstandigheden verschijnt die pas twee jaar later. Zonder al te veel promotie, want bij Factory is men dan volop bezig met het lanceren van een zootje ongeregeld dat luistert naar de naam Happy Mondays. Op de fans na ligt dan ook niemand wakker van 'Love & Hate'. Jammer, want het is met voorsprong de meest toegankelijke plaat die de groep tot dan maakte.

In de herfst van 2000 blazen Larry en Vin de groep nieuw leven in. Samen met nieuwkomers Roger Wikeley (bas, electronica) en Ian Butterworth (gitaar) wordt er gewerkt aan nieuw materiaal. Jenny Ross is er om privéredenen eerst niet bij, even later doet ze wel weer mee. Er is zelfs sprake van een nieuwe plaat, maar wanneer Ross in november 2004 overlijdt aan kanker worden de opnames stopgezet.

Section 25 zet echter door en de nieuwe plaat komt er, in 2007. 'Part-Primitiv' is een atypische - want erg gevarieerde - Section 25-plaat met (punk)rock-, postpunk- en (radiovriendelijke) popsongs, al dan niet vermengd met een scheut elektronica. Ross is nog te horen op twee tracks, in de andere nummers haalt Cassidy herinneringen op, neemt hij afscheid en probeert hij het verlies een plaats te geven.

Ook al is hij erg rechtuit en direct in zijn teksten; nergens verzanden de songs in pathos of melodrama. Wel integendeel: op 'Part-Primitiv' klinkt Section 25 niet alleen organischer, maar ook vitaler dan ooit.

In het voorjaar van 2008 verschijnt de verzamel-cd 'Dirty Disco' en krijgen de plannen voor een minitournee met Peter Hook vaste vorm. Behalve ons land krijgen ook Nederland, Frankrijk en Duitsland de toer op bezoek. Wie er alvast niet meer bij zal zijn is Roger Wikeley, die in september de groep heeft verlaten. Zijn plaats wordt ingenomen door Steve Stringer, terwijl Stuart Hill zich bedient van de computers en de elektronica.

E-mailadres Afdrukken
 
Preview Section 25 & Peter Hook + Kevin Hewick

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST