Banner

Rachel Goswell

Waves Are Universal

An Vandesompele - 28 juni 2004

En hop, er gaat er alweer eentje solo: na Neil Halstead komt nu ook Rachel Goswell, voormalig Slowdive- en Mojave 3-lid op de proppen met — weeral! — iets anders. Hou u klaar voor Waves are Universal; een kleurrijke symbiose van broos sentiment en energieke folk/rock.

Kent u Rachel Goswell nog? Slowdive-fans zullen wellicht een belletje horen rinkelen. In de jaren negentig was Rachel medebezielster en zangeres van het shoegazers-combo dat helaas een kort leven beschoren was. Na de split ruimden de muzikanten het puin, en samen met de andere Slowdive-boegbeelden Neil Halstead en Ian Mc Cutcheon stampte ze Mojave 3 uit de grond dat de electronische invloeden combineerde met folk-geïnspireerde gitaren en meer fixeerde op zang. Mojave 3 bestaat nog steeds, maar na het solo-album Sleeping On Roads van Neil Halstead (2002) kiest nu ook Rachel het ruime sop met het verrassende Waves are Universal. In afwachting van haar debuut bracht ze The Sleep Shelter EP uit.

"Warm summer sun" zet het album in: een guitige, vlotte popsong waarin halverwege doedelzakken het geheel verfraaien. Het sensuele stemgeluid van Goswell primeert, een dwarrelende pianopartij voegt een dromerige toets toe. "Gather me up" gaat dan weer meer de folky toer op - een invloed meegescharreld vanuit Mojave 3, net zoals "Hope". De nummertjes zijn bescheiden, maar houden stand in hun eenvoud.

Er volgt echter nog meer verrassends. "No substitute" deed ons zelfs even denken aan Howie Day, al was het maar omwille van het hoge pop-gehalte. Ook "Shoulder the blame" is zo’n nummertje dat vlot in het oor ligt, waarvan je jezelf erop betrapt dat je het op een doordeweekse ochtend zit mee te neuriën. Ook voor dromerige ballades is er plaats: "Deelay" en "Plucked" baden in een sfeertje van zacht djembé-geroffel, pianogetokkel en wat geritsel van belletjes. Net zoals Beth Orton of Mazzy Star kiest Goswell er hier voor het begrip broosheid uit te diepen, en het gaat haar wonderwel af.

Tussendoor word je af en toe met beide voeten terug op de grond getrokken: "Coasttime" en "Save Yourself" rocken behoorlijk; doorheen alles echter blijft de rode draad van intimistische, ontwapenende melodieusheid. "Thru the dawn" is heeft veel weg van een ochtendlijke rêverie, en omvat het meest de sfeer en inhoud van het album. Goswell mijmert er — met op de achtergrond een vloeiende strijkerbegeleiding — over het besef van momentaan geluk en voldoening. Enkel "Sleepless & tooting", valt wat uit de toon. Goswell sluit haar solodebuut af met een vrij lawaaierige kakafonie van de verschillende sferen die door het album heen gepasseerd zijn, wat niet al te best binnen het plaatje past.

Waar in Mojave 3 nog af en toe de broze sloomheid en vage stemmanipulatie van Slowdive opdook, kiest Goswell op haar soloalbum voor frisse songs waarop ze haar zuivere stemgeluid uitbuit, nog versterkt door de eenvoudige persoonlijke teksten. Het resultaat daarvan is een album dat je zintuigen prikkelt als de geur van pas gemaaid gras of zacht ritselende regen, een gewaarwording als die van ochtendlijke zonnestralen die in je ogen prikken: verrassend, vertederend, ontwapenend, intiem. Het zal de Slowdive- en Mojave 3-fans ervan overtuigen dat Goswell ook solo blaakt van talent.

E-mailadres Afdrukken
 
Rachel Goswell
4AD

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST