Banner

Buffoon

Familiar Sounds

Jurgen Dignef - 17 november 2010

Wie Buffoon als naam van een Belgisch groepje hoort vallen, denkt negen kansen op tien "Que?". Alweer een nieuw Belgisch groepje? Hebben we er intussen nog niet genoeg?". De waarheid is echter dat Buffoon al meer dan tien jaar indierock maakt en zelfs een groepslid van dat andere Belgische indierockgroepje — Fence — in de rangen heeft. Dat het publiek zo lang op een eerste plaat heeft moeten wachten, heeft dan ook alles te maken met het feit dat opperhoofd Peter Vleugels een koppige perfectionist is.

Indien er iets is waar wij Belgen ons vaak schuldig aan maken, is het wel het overwaarderen van onze eigen groepjes. Toegegeven, het is tegenwoordig niet meer moeilijk om met je eigen laptop redelijk beluisterbare muziek te maken, maar hoe vaak vervallen we niet in clichés waarbij een huilebalk met een gitaar het nodig acht om het publiek te kwellen met zijn liefdesverdriet? En hoe vaak klinkt ons Engels niet eerst en vooral als Belgisch Engels? Een beetje zelfkritiek alvorens recensenten met overbodige muziek lastig te vallen, lijkt ons bijgevolg raadzaam. Is het nog nodig hieraan toe te voegen dat ons geluk haast niet op kan wanneer we eindelijk nog eens een groep op ons bord krijgen die wel de moed heeft om heel lang aan haar muziek te timmeren alvorens ze op het publiek los te laten?

Buffoon is zo’n groep. Het combo had tien jaar geleden al gerust een single kunnen uitbrengen met het instant meefluitbare demootje van "Major Tom", maar dat was buiten Vleugels gerekend. Wanneer wij hem vroegen wanneer er eens een plaat van Buffoon zou uitkomen, kregen we immers keer op keer het antwoord dat er "nog veel werk" was. Tussen het mp3-materiaal op de Buffoon-website was er toen echter al materiaal te vinden dat nu eens Grandaddy-allures had en dan weer met Built To Spill flirtte. Kortom: materiaal waarmee een hoop andere Belgische, meer opportunistische groepjes wél hadden durven uitpakken.

Een verwijt dat men Buffoon bijgevolg niet kan maken, is dat het een gratuite groep zou zijn. Dat bewijst "Twisters" al meteen, want waar een doorsnee indierockgroep er genoegen mee zou nemen een eenvoudige solo in het refrein te steken, wordt het nummer hier verrijkt met een talkbox, een experimenteel instrument waarbij vervormde vocalen samen met het geluid van een gitaar door één buis worden gestuurd. Het resultaat is mind blowing en bewijst dat het niet noodzakelijk alleen voor psychedelische rockgroepen, maar ook voor indierockgroepen kan weggelegd zijn om met exotische instrumenten interessante dingen te doen.

Dat dergelijke fantasietjes Buffoon helpen om zich van andere goede indierockgroepjes uit het Hageland en Limburg te onderscheiden is een feit, maar het is niet het enige aspect waarin dit combo van collega-groepen verschilt. Want wat horen wij bijvoorbeeld in nummers als "Did We Forget" en "The More I Try"? Het soort melancholie waarmee een feel good band als Fence nooit zou durven uitpakken! En dat terwijl rustige, maar fantasierijke liedjes als "What The Doctor Said" en "Strange" eerder het oer-indierockgehalte van groepen als Built To Spill en Modest Mouse uitademen.

Dat er naast verschillen ook overeenkomsten met Limburgse indierockgroepjes zijn, stoort uiteraard niet, omdat groepen als Nemo, Fence en Mitsoobishy Jacson intussen toch al heel wat bewezen hebben en er nu gewoon een "vleugel" voor de Hagelands-Limburgse indierockscene bijkomt. Tot zulke gemeenschappelijke kenmerken rekenen wij Vleugels’ jeugdige maar gemoedelijke stem, waarmee hij — bij een eventueel personeelstekort — eigenlijk perfect de rangen van Fence zou kunnen vervoegen, maar eveneens het gebruik van achtergrondkoortjes en meerstemmigheid met het erg evidente Make Love Not War-effect tot gevolg.

Maar laten we ons vooral niet verslikken in vergelijkingen met andere groepen en ons focussen op de essentie van Familiar Sounds: dat het plaatje ondanks Vleugels’ niet meer zo jonge staat van dienst toch nog heel fris en enthousiast klinkt, wat het bestaan van Buffoon perfect rechtvaardigt. Al hopen wij wel dat Vleugels er in de toekomst net iets minder lang over zal doen om nog eens een nieuwe plaat uit te brengen.

E-mailadres Afdrukken