Banner

M.I.A.

/\/\ /\ Y /\

Jurgen Boel - 16 juli 2010

De Brits-Sri-Lankaanse M.I.A. (Missing In Action, né Mathangi "Maya" Arulpragasam) heeft haar sympathie voor de Tamil Tijgers (terroristen/vrijheidsstrijders naargelang de bron) nooit verborgen, in het bijzonder omdat haar vader deel uitmaakt van de beweging. Doorheen haar artwork (van opleiding is ze vormgever) kwam dit verleden steevast naar voor zodat het geen verrassing mocht heten dat haar engagement ook door zou sijpelen in haar muziek.

Na de release van Kala (2007) en het bijhorende succes nam de kritiek op haar standpunten echter steeds concretere vormen aan (in 2005 lag ze in Groot-Brittannië al onder vuur). Enkele rellen met The New York Times (inclusief een foutieve weergave van een gesprek met haar) eerder dit jaar maakten definitief duidelijk dat M.I.A.’s sympathieën niet door iedereen gesmaakt werden. Als artieste zelf viel er echter bitter weinig op haar aan te merken. Live mocht ze dan wel niet al te veel potten breken, haar albums en in het bijzonder Kala (dankzij de onverwachte hit “Paper Planes”) werden belangstellend onthaald.

De aandacht die vooruitgeschoven single “Born Free” kreeg, had jammer genoeg opnieuw meer te maken de controversiële videoclip dan met de muziek zelf. Nochtans valt er weinig af te dingen op het nummer. De militaristisch aandoende song, die gretig samplet uit Suicides “Ghost Rider”, dreunt onverstoorbaar verder en ook al ontbeert het aan de mix van stijlen en invloeden die de oudere songs zo onweerstaanbaar maken, een draak is het niet. En dat geldt voor het gros van het album, want ook al klinkt /\/\ /\ Y /\ (Maya) op het eerste gehoor minder eclectische, de kille(re) electro-aanpak geeft wel mooi de moderne (grootstads)paranoïa weer.

Uiteraard getuigt het sloganeske “Headphones connected to the iPhone, iPhone connected to the internet, connected to the Google, connected to the government” uit “The Message” niet van een dieper inzicht maar ook op de vorige platen was de boodschap nooit veel meer dan een bundel slogans op aanstekelijke en knappe beats gezet.

Dat een meer sobere aanpak de tekstuele zwaktes duidelijker bloot legt, is als spijkers op laag water zoeken. Iedereen wist al langer dat ze er waren, alleen liggen ze nu voor het oprapen.

Het is veel interessanter om op te merken hoe in “Steppin Up” een drilboor in de song geïncorporeerd wordt of in “XXXO” het soort discodancenummer te herkennen waar popmeisjes als La Roux maar al te graag hun androgyne gedrag voor zouden opofferen. Ook het springerige en met geluidjes volgestouwde “Teqkilla” smaakt naar meer evenals de cover “It Takes A Muscle To Fall In Love” (een foute Nederlandse hit uit 1982) die in een lui reggaebadje ondergedompeld wordt. Met een introverte reflectie op het epische eighties-geluid in “Tell Me Why” en het op dubstep geschoeide “Story To Be Told” tast ze bovendien nieuwe muzikale grenzen af.

Toch blijft het een feit dat het gros van de songs nergens het niveau van de vorige platen haalt en het album na “Teqkilla” duidelijk enkele stappen terugzet. Echt vervelend of slecht wordt het nooit -- al is “Lovalot” een dubbeltje op zijn kant – maar boeiend of verrassend wordt het evenmin. M.I.A. pikt weliswaar nog steeds nieuwe dingen op (de scheurende gitaren in “Meds And Feds”) maar echt inventief klinkt het niet. “Born Free” is zowat het enige nummer dat het adrenalinepeil opnieuw de hoogte injaagt en aansluit bij de eerste songs. Het slepende “Caps Lock” (een van de bonussongs) vormt zelfs het enige argument om de gelimiteerde uitgave boven de reguliere te verkiezen, want de andere nummers bieden voornamelijk meer van hetzelfde.

Na twee indrukwekkende en duidelijk met pop flirtende platen heeft M.I.A. een nieuwe danscultuur omarmd. De opzwepende mix van hiphop, grime, pop en zoveel andere stijlen lijkt op /\/\ /\ Y /\ achteruitgeschoven te zijn ten voordele van de boodschap, waarbij de muzikale omlijsting hoewel nog steeds voldoende complex een eenduidiger geluid laat horen. Het is vreemd om op te merken dat dit gestroomlijnder geluid net ontoegankelijker is dan de muzikale collage van de vorige platen, maar wie bereid is om /\/\ /\ Y /\ een kans te geven, kan niet anders dan opmerken dat M.I.A. nog steeds een van de boeiendste artiesten is die op de rand van het popgebeuren vertoeft, zelfs al liggen haar (politieke) denkbeelden onder vuur.

E-mailadres Afdrukken