Banner

The Dreamers

Ipos

The Book Of Angels Volume 14

Guy Peters - 12 april 2010

De kleur van dit veertiende deel van het tweede Masadaboek spreekt eigenlijk voor zich. Voor dit album van het bonte gezelschap The Dreamers werd niet voor niets voor oranje gekozen. Als geen andere van Zorns favoriete bezettingen weet dit zestal immers uit te pakken met warme, charmante, exotische muziek. Ipos zet het werk van The Dreamers (2008) en O’o (2009) met de bekende overtuiging verder.

2010, #3. Dat Zorn een boon heeft voor dit groepje is wel duidelijk. Net als in het verleden werd de titel van een nieuwe plaat, die eerst onder Zorns naam werd uitgebracht, ook de naam van een volwaardige band. Het gebeurde al eerder met Naked City, Bar Kokhba (Sextet) en Moonchild, en ook met The Dreamers, het project dat misschien wel ideaal is om nieuwkomers in Zorns universum over de streep te trekken. De muziek is immers uitermate toegankelijk, net iets minder introvert dan z’n kamermuziek, een beetje veelzijdiger dan zijn soundtracks en iets voor alle omstandigheden. Of zoals het wordt verwoord in de bijhorende verpakking: “Perfect for the early morning, late at night, at home or in the car.”

Terwijl The Dreamers net als The Gift (waar het een soort van vervolg op was) soms nog wat gefragmenteerd aanvoelde, werd dit op O’o helemaal omgezet in een coherente visie, eentje die enkel kan komen van een groep die er ook staat als een homogeen geheel. Deze muzikanten zijn stuk voor stuk oudgedienden van de New Yorkse scene, traden al talloze keren aan op albums van Zorn en dat hoor je er ook aan: hier wordt gemusiceerd zonder merkbare inspanning, alsof het iets is als ademen. Virtuositeit is bovendien de normaalste zaak van de wereld, en elke song is een onderdeel van een betoverende lappendeken. Ipos verrast nergens met stilistische vernieuwing of koerswendingen, maar het is verdorie muziek van het soort waarbij je bek spontaan openvalt.

En het begint al bij opener “Tirtael”, dat zich ontpopt als een pseudo-klassieke surf instrumental, inclusief kenmerkende gitaarreverb. Natuurlijk wordt het instrument hier weer volledig binnenstebuiten gekeerd door Marc Ribot, die Hendrix, Dick Dale en Bob Bogle van The Ventures in één verenigt en dan nog eens ondersteund wordt door het meeslepende vibrafoonspel van Kenny Wollesen en de toetsen van Jamie Saft. Iets voor een luchtige sixtiesfilm, iets voor een Pulp Fiction-vervolg en een prima opener voor een nieuwe plaat. Vervolg “Hashul” wordt gestuwd door potig baswerk van Trevor Dunn en bereikt een climax tijdens Wollesens solo, die zowaar even de exotica van Herbie Manns At The Village Gate oproept, nog zo’n plaat die moeiteloos jazz samensmolt met tropische geluiden tot een verleidelijk geheel.

Soms zoekt de muziek ook ingetogener oorden op. Vooral de langere tracks (“Galizur”, “Qalbam” en “Ezriel”) zoeken heil bij dromerige passages, repetitieve bewegingen en subtiele vloeiende structuren. Bekend terrein, en toch kan je in elk van de songs momenten aanwijzen die toch opvallen door hun inventiviteit, of het nu gaat om de manier waarop Wollesen sensueel bedwelmt (“Oriel”), Saft uitpakt met lijzige en funky solo’s alsof hij in de leer ging bij Bobby Timmons en Lalo Schifrin (“Hagai” en “Zortek”), Cyro Baptista het zootje opsmukt met welgemikte percussie en Ribot steeds weer de juiste accenten weet te plaatsen. “Kutiel” zorgt er dan weer voor dat Ipos op een iets spannender noot wordt afgesloten met een energieke instrumental die surf, blues en rockabilly in de blender kwakt.

Weinig verrassingen dus op deze plaat, maar het is wel een volume dat ervoor zorgt dat de Book Of Angels-reeks steeds beter en centraler wordt in Zorns immense oeuvre. Na Mycale (Vol. 13) en In Seach Of The Miraculous is dit de derde release op rij (en op drie maanden tijd!) die resoluut kiest voor esthetische bekoring. Dat zou kunnen doen vermoeden dat Zorn het tegendraadse werk definitief opgegeven heeft, maar met een samenwerking met Fred Frith en een nieuw album van Moonchild in het vooruitzicht, ziet het er naar uit dat 2010 ook het jaar van de diversiteit wordt. Ipos zou alleszins een sterke aanwinst geweest zijn in elk jaar van Zorns carrière.

E-mailadres Afdrukken
 
The Dreamers :: Ipos

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST