Banner

Kiss The Anus Of A Black Cat

The Nebulous Dreams

Jurgen Boel - 01 oktober 2008

Als de Vlaamse beweging met zijn tijd mee wil zijn, dan dumpt ze haar albums van Rum, Kadril en Laïs (ja, zelfs The Ladies’ Second Song) en kiest ze resoluut voor Silvester Anfang en Kiss The Anus Of A Black Cat. Groepen die als geen ander de chaos en verdwazing die als een spook doorheen de (Vlaamse) geesten waren, weten vast te leggen.

Kiss The Anus Of A Black Cat debuteerde met songgerichte dronefolk (If The Sky Falls We Shall Catch Larks) maar liet op zijn tweede plaat (An Interlude To The Outermost) veel meer folkrockelementen toe waardoor de songs nog minder een ’dronend’ karakter kregen en veel dichter bij reguliere folkrocksongs kwamen te liggen. Ook op de eerder dit jaar uitgebrachte 7" e.p. Turn Hegel On His Head sloeg frontman en bezieler Stef Irritant die weg in, waardoor zijn laatste worp, The Nebulous Dreams, niets minder dan een onverwachte maar desalniettemin aangename verrassing is.

Irritant heeft namelijk opnieuw aansluiting gezocht bij muziekdrones, alleen gaat hij ditmaal verder dan op zijn debuut. Met behulp van enkele muzikanten creëert hij net zo goed soundscapes en muzikale chaospatronen waarbinnen hij op ingenieuze wijze een song smokkelt als bijna pure folknummers.

Bijna acht minuten lang bouwt "Between Scylla And Charybdis" een muur van gitaren, cello, drums en altviool op alvorens Irritant het roer overneemt en zijn kenmerkende duistere folk laat weerklinken. Door de eigenlijke song (ook zeven minuten overigens) en de daar rond gehulde drone binnen eenzelfde klankkader te laten plaatsvinden, klinkt het nummer als een intrigerend geheel dat zijn lange aanloop rechtvaardigt en plaatst binnen de song.

"Dyptich" duurt "slechts" negen minuten maar laat zich daar niet door weerhouden. Ditmaal is het de cello die allesbehalve reguliere klanken tevoorschijn tovert. Nog geen minuut later volgt een gammele percussie, waarmee de toon voor een occult en duister ritueel gezet is. Van de korte stilte die daar op volgt, maken de verschillende spelers gebruik om zich klaar te stomen voor de volgende act.

De slepende strijkers zorgen samen met een aantal onbestemde klanken (waaronder een dreigende piano) en het meerstemmig mantrisch herhaalde "and some of us are bleeding children" voor een umheimlich gevoel waarbij de indruk dat enkele kinderen op de achtergrond huilen maar niet afgeschud kan worden. Dat Irritant het pure songschrijven nog niet verleerd is, bewijst tenslotte "Miserere", een uitstekende folkrocksong die volledig in de lijn ligt van zijn vorige plaat.

Op The Nebulous Dreams wordt definitief duidelijk hoezeer Irritant een eigen geluid en manier van songschrijven heeft. Of hij nu langere en meer uitgesponnen songs schrijft met een sterke drone-inslag of net voor het stramien van "rocksong" kiest, steevast drukt hij er zijn stempel op. Zijn donkere folk is duister maar niet terneergeslagen. In zijn songs en muziek zit geen valse Vlaamse romantiek die wel eens met folk geassocieerd werd, maar wel een hang naar vergankelijkheid die nergens pathetisch klinkt.

Kiss The Anus Of A Black Cat speelt samen met Guapo op 3 oktober in de Vooruit. Op 24 oktober brengt Stef Irritant een exclusieve en intieme soloset in de 4AD. Die avond staat ook Six Organs Of Admittance op het programma voor een al even exclusief optreden. Waar wacht u eigenlijk nog op?

E-mailadres Afdrukken