Banner

Brian Wilson

That Lucky Old Sun

Joris Vanden Broeck - 22 september 2008

Stop de wereld, staak het vuren: Brian Wilson heeft een nagelnieuwe studioplaat gemaakt! De voormalige Beach Boy en nutcase staat op z’n vijfenzestigste scherper dan hij jarenlang gestaan heeft, met een wondermooie elpee als resultaat.

Een van de meest bizarre concertervaringen ooit, was Brian Wilson op TW Classic 2005. De zon schroeide ongenadig op het publiek, in het vipvak werden dure mantelpakjes bezoedeld met zweet en stof, maar uit het geluidssysteem weerklonk de mooiste soundtrack mogelijk op zo’n zonnige dag. Hemelse popmuziek werd over het publiek uitgestrooid. Het enige dat niet klopte aan het plaatje, was de bron van al dat moois. Op het podium zat een oude man achter een synthesizer die volgens de geruchten niet eens aangesloten was. De man staarde de hele tijd, zelfs tijdens het zingen, in de verte, naar een Iets dat niet waarneembaar was door gewone stervelingen -- of andere lieden die niet minstens één LSD-trip te veel genomen hebben in hun leven.

Want niet voor niets sierde het portret van de oude man jarenlang de versterker van voormalig Queens Of The Stone Age-bassist en wandelend druglab Nick Oliveri. In zijn jonge jaren heeft Brian Wilson, toen hij nog niet die oude man was, paden betreden waar zelfs Oliveri wijselijk van wegblijft. De gevolgen daarvan zijn onderhand bekend: tegen het einde van de jaren zestig behoorde een enigszins normaal menselijk bestaan niet meer tot de opties van het brein achter The Beach Boys, wat resulteerde in een geruchtenmolen die overuren draaide; dit in scherp contrast met ’s mans eigen muzikale productiviteit en creativiteit.

Met het ontluiken van een nieuw millennium is Brian Wilson opnieuw onder de levenden. Vier jaar na het ein-de-lijk uitbrengen van Smile (de plaat was oorspronkelijk voorzien voor 1967, maar verscheen pas in 2004), is Wilson de laatste jaren enkele versnellingen hoger geschakeld. In 2005 verscheen het matig ontvangen What I Really Want For Christmas en nu is er That Lucky Old Sun.

Voor die plaat werkte Wilson opnieuw samen met Van Dyke Parks, de arrangeur, producer en all round wonderboy die zowel in de sixties als enkele jaren geleden reeds meewerkte aan het Smile-project. Samen hebben beide zestigers een zonovergoten ode aan California gemaakt, die in één klap alle wannabes en andere hedendaagse feelgood-popsterren in een donkere schaduw zet.

Dit is immers the real stuff. Hoe goed gelijkaardige artiesten technisch ook mogen zijn, en mogelijk Wilson qua beweeglijkheid op het podium overtreffen, geen enkele van hen heeft de autoriteit en authenticiteit om te doen wat deze man doet. Zelfs al is hij bijna bejaard, Wilson weet nog steeds als geen ander de gouden jaren van de Sunshine State muzikaal tot leven te wekken.

De ingrediënten waarmee dat gebeurt, zijn welbekend: gouden vocalen en prachtig gearrangeerde muziek waar niets op af te dingen valt. Nummers als “Mexican Girl” en zelfs het melancholieke “Midnight’s Another Day” zijn stuk voor stuk goud waard. Komt daar nog bij dat de titelsong als rode draad doorheen het album verweven is. Na Frank Sinatra, Frankie Lane en Johnny Cash, gaat ook Wilson met het bijna zestig jaar oude nummer aan de slag en weet hij, net als voornoemde heren, zich “That Lucky Old Sun” op geheel eigen wijze toe te eigenen.

That Lucky Old Sun is misschien geen Pet Sounds en, laat het duidelijk zijn, zelfs geen Smile. Wél is dit album een zeer degelijke Westcoastplaat, eentje waar een imitatiegezelschap als The Explorers Club, hoe sterk ze ook uit de hoek mogen komen, een puntje aan kan zuigen. Brian Wilson is nog steeds de uitvinder van deze muziek en zoals hij hier laat horen bovendien ook de beste vertolker. Reden genoeg om te laten vallen waar u mee bezig bent en onmiddellijk dit kleinood in huis te halen.

E-mailadres Afdrukken
 
Brian Wilson

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST