Banner

Lykke Li

Youth Novels

Philippe Nuyts - 05 september 2008

Ja, ondergetekende is duchtig in het synoniemenwoordenboek gedoken voor varianten op de term ‘charmant’, want dat is Lykke Li met deze Youth Novels heus wel. Charmant als dat winkelmeisje van de bakker in uw buurt waar u al te graag uw twijfels over het aantal tijger- en maanzaadpistolets mee deelt, maar een dieptegesprek met haar hoeft nu óók weer niet zozeer.

Het water tussen Björk en Kate Nash is zo breed en diep dat zelfs Michael Phelps er niet in zou duiken. De Zweedse Lykke Li plonst er middels een verleidelijke sierduik wel in, en vraagt in aandoenlijk Engels om eremetaal. De jury houdt dat in beraad, maar hijst die Zweedse vlag toch al maar. Nog eens. De Zweedse muziekcanon krijgt ondertussen al de allures van een hele Winkler Prins. Onder de P is het lemma ‘Pop’ al twee boeken dik (u vindt zelf wel vijf Zweedse namen in evenveel seconden), en daar kan Lykke Li ondertussen met haar debuut al meer dan een voetnoot in versieren. Of onder de M, van Mooie Melancholische Meisjes, naast pakweg Sophie Zelmani en Nina Persson.

Ze heeft een stemmetje en een accent dat uw ochtendhumeur hardnekkiger maakt, of het net wegens een alleraardigste (synoniem # 1) guitigheid wegtovert als een Perdolan uw hoofdpijn. En van lieflijke (synoniem # 2), haast gekirde hitjes als “Little Bit” en “I’m Good, I’m Gone” begint ondergetekende al spontaan als een onnozele mee te huppelen, mag het even? Maar een huppeltrutje is Li zelve allerminst, dat bewijst ze al in opener “Melodies & Desires”, dat baadt in een lieftallige (synoniem # 3) dromerigheid die de verdoken watjes onder u zal inpakken. Mooi mooi mooi. Diezelfde bekoorlijke (synoniem # 4) sfeer benadert ze in “This Trumpet In My Head” -- denk aan de Club Silencio in Lynch’s Mulholland Drive.

Het on-weer-staanbare “Dance Dance Dance” (die drums, dat melodietje, dat accentje, die saxofoon meneer) maakt betonnen benen zo wak als smeltend kaarsvet. Op andere momenten neemt simpele elektronica de bovenhand, die klinkt alsof de jongere zus van Roisín Murphy aan haar laptop onder een boom op de speelplaats in haar hogeschool heeft liggen frunniken, zoals in het geslaagde “Complaint Department”. Daar is de productie van Björn Yttling (Peter, Björn and John) niet vreemd aan. Anderzijds bewijst het morsige “Breaking It Up” dat zo’n laptop gevaarlijk speelgoed kan zijn, en dat je met guitigheid alleen magere ideeën niet van de verdrinkingsdood kunt redden, zoals in het comateuze en tekstueel bij elkaar gehuilde “Let It Fall”.

Nee, dan liever het fragiele, weemoedige “Tonight” (van een eerder verschenen e.p. maar gelukkig nu ook op de Europese release beland) dat u doet smelten als boter in een hitsige steelpan -- en dan laten we andere vergelijkingen met boter een hele recensie lang al wijselijk achterwege. Mooi dus, of was dat hier al eens gebruikt? Net als “Everybody But Me”, met een wederom heel aanstekelijke samenzang, dat dit plaatje tijdens de eindejaarsfeesten tussen de flessen rode wijn door het onthouden waard maakt. Al scheelt het door slotnummers “Time Flies” en “Window Blues” niet veel: Li overdrijft helaas wel eens in de hierboven opgesomde pluspunten. Of zoals een minirokje sexy kan zijn, maar als het overdreven kort is met een string die bijna de bh-sluiting raakt, wordt het vulgair. Zoiets.

Bon. Zoals gezegd, is Li wel een soort Kate Nash van het hoge noorden, met soms de klauwen en de sfeer van Björk. Er wordt weliswaar wel wat afgehuild in haar teksten, en (de eerste) liefde in het leven van jonge meisjes blijkt weer eens als een venijnige wespensteek of een jeukende muggenbeet te zijn die een mooie, onschuldige zomerdag verpest. Maar Li doet meer dan liggen janken in een hoekje: ze gaat de jeuk van zo’n muggenbeet met scheermesjes te lijf of zuigt het gif uit de steekwonde en gebruikt het als inkt voor een volgende liefdesbrief. Haar onschuldig klinkende liefdesverklaringen hebben iets labiels en zijn als een tollend muntstuk van Harvey (Two-Face) Dent in Batman.

Kijk, we kunnen nog zeventien synoniemen van charmant geven, ze zijn allemaal toepasbaar op deze plaat, en op Li zelf niet in het minst. Is dit dan een echt straffe, laat staan wereldplaat? Geenszins. Maar eentje waar het wel van genieten is. Zoals van een chocotoff die echter net niet opweegt tegen -- pakweg -- een carpaccio van tonijn met een penseelstreekje pesto. Daar smaakt trouwens wel eens een goed maanzaadpistoletje bij. Ik loop wel langs de bakker, schat.

Lykke Li speelt op 22 september in de AB Club.
E-mailadres Afdrukken