Banner

A Place To Bury Strangers

A Place To Bury Strangers

Koen Diddens - 28 mei 2008

Enkele tornado’s van liveshows zadelden het hippe, uit Brooklyn afkomstige, trio A Place To Bury Strangers al snel met het stigma "The loudest band in New York City" op. Deze debuutplaat — eigenlijk een verzameling van demo’s — bewijst dat de groep meer is dan een luide gimmick.

A Place To Bury Strangers is alleszins niet de origineelste groep van New York. Wie bij het beluisteren van deze plaat geen flashbacks krijgt naar eightiesgroepen als Joy Division en The Jesus And Mary Chain, moet dringend op ontdekkingstocht naar deze grondleggers van de new wave en noise pop. A Place To Bury Strangers hanteert dezelfde stijl als voorgenoemde iconen. Gitzwarte teksten en sombere, door loodzware gitaren gedragen soundscapes, ondersteund door een drumbeat recht uit de Factory-stal zijn het handelsmerk. Dit debuut — nog niet uitgebracht in Europa — veroverde als een stormwind het Amerikaanse continent.

Het unieke geluid van dit trio komt voort uit het brein van frontman Oliver Ackermann, die met zijn bedrijfje Death By Audio gitaarpedalen op maat ontwerpt en levert voor groepen als Wilco en TV On The Radio. Om maar te zeggen dat dit drietal wat betreft technische snufjes en kennis van de instrumenten bij de bron zit. De distortion vliegt ons dan ook continu om de oren en vanaf opener "Missing You" is het duidelijk waarom deze groep vooral als "luid" bestempeld wordt. Ackermann bespeelt geen gitaar, maar probeert er gewoon een maximum aan feedback uit te halen terwijl hij gretig gebruik maakt van zijn zelf ontworpen pedalen. Luister zo ook naar het oorverdovende "Don’t Think Lover", een popsong in een vermomming van feedback en distortion.

Gelukkig zijn tussen alle noise door ook gewoon mooie songs te herkennen. Anders dan de naar waanzin neigende temponoise van bijvoorbeeld Lightning Bolt, weet A Place To Bury Strangers altijd te vertrekken van relatief eenvoudige, zelfs naar pop neigende nummers. "I Know I’ll See You" maakt gretig gebruik van de typische gitaaruithalen, maar doet toch vooral denken aan The Cure ten tijde van Pornography. Opvallend is ook hoe de groep soms live drums en drummachine afwisselt binnen eenzelfde nummer, wat resulteert in chaotische maar ijzersterke beats. "To Fix The Gash In Your Head" is daar een mooi voorbeeld van, maar ook "Breath" is een opwindend stukje new wave.

Of ze nu de luidste zijn of niet, maakt geen fluit uit. A Place To Bury Strangers is alleszins een van de meest opwindende bands afkomstig uit de Big Apple. Afspraak op woensdag 28 mei in de Botanique. Toch maar zorgen dat die oordopjes klaarliggen.

E-mailadres Afdrukken