Banner

Fog

Ditherer

Alexander Cornet - 07 september 2007

U wilt iets lezen over de nieuwe plaat van Fog of u wilt gewoon iets over Fog te weten komen? Uitstekend, dit is voor u bedoeld. Eén afspraak maken we op voorhand: er wordt klakkeloos aangenomen dat Ditherer gewéldig is. Als u dit jaar met alle geweld een groepsnaam van drie letters bovenaan uw eindejaarslijstje wil zetten -- het hoge woord is eruit -- laat het dan Fog zijn.

Fog uit Minneapolis was drie platen lang het soloproject van Andrew Broder. Voor Ditherer haalde Broder er echter een drummer en bassist bij, waardoor het wat avant-gardistische indiehopgeluid uit zijn Ninja Tune-periode (Fog (2000) en Ether Teeth (2003)) op dit “groepsdebuut” zo goed als achterwege blijft. In meerdere tracks zijn echo’s van die periode te horen, maar voorts klinkt Fog anno ‘07 als een rockgroep, zij het dan als een van het interessantere type.

Het experiment en de variatie doen het hem. En het talent ook wel. Fog tapt op Ditherer uit uiteenlopende vaatjes zonder daarbij een enkele keer de mist in te gaan. Alles is spannend, niets overbodig. Het ludieke kermisriedeltje dat “Your Beef Is Mine” afsluit, is evenzeer op zijn plaats als de instrumentale dreiging van het epische “On The Gallows”. De sérieux die het vergt om een goede plaat te willen maken smelt hier heerlijk samen met een vlotheid en een laconieke toets die deze pil van een deugddoende lichtheid voorziet. De zet die van een negen een tien maakt.

Ditherer heeft de intrinsieke klasse van Roger Federer bij setpunt. 40-0 in het krijt na een openingstrio van gevarieerde mokerslagen die in sneltempo rond de oren komen suizen, komt er al een volgende kogel aan. Het manisch-dansbare “Inflatable Ape Pt. 3” illustreert het best wat hier gaande is: Fog stuurt de concurrentie in meerdere genres wandelen. Met name een band als Clap Your Hands Say Yeah krijgt hier lik op stuk en Fog bewijst dat de gecultiveerde indie-pose van dwarsdoenerij (of noem het valszingerij) geenszins een meerwaarde biedt aan enig credibiliteit. Neem een no nonsense-houding aan en houd het catchy as hell. Geen dank.

Nog zo’n demonische uitstap is het opzwepende “What Gives?”. Een broeierige bas, een funky melodie en Broders zeurende zang (James Murphy zeurt ook zonder te zeu-ren) duwen het nummer mokerend tot aan een goedgeplaatste distortionpedaal, om u net voor de meet in uw nekvel te grijpen en u alsnog lachend in het zwembad te duwen. Rrhhaa!

Ditherer beschikt met onder meer “You Did What You Thought” ook over een wat ingetogener luik. “You Did” doet het in de strofes met Nick Cave-achtige vocalen, maar moet het voorts veeleer van zijn instrumentarium hebben. Dit nummer is uw enige kans om weg te zappen en dan nog enkel in de eerste twee minuten. Het alieneske gewiebel kan daarna een aanvang nemen, terwijl de langzaam opgetrokken geluidsmuur van drums, gitaren en onbestemde noise u langzaam fijnmaalt. Een andere niet door een dwingende drum gestuurde track is het lakse “Your Beef Is Mine”. Laks qua opbouw, moet dat zijn, want elke track op Ditherer grijpt wel érgens de kans om te ontploffen. Toch klinkt Fog hier -- als Starsailor maar dan drie levels verder in het spel van de rockmuziek -- op z’n meest conventioneel.

Er is ten slotte een guest list aan Ditherer verbonden waarvan het verzamelde oeuvre klinkt als een avondvullend kwaliteitsmuziekprogramma. Muzikale verwanten Why? En Dosh komen respectievelijk een woordje meespreken op “Hallelujah Daddy”, een lap gestructureerde noise, en op “Ditherer”, waarvoor ook Andrew Bird present tekent, zij het zonder enig spoor van deze of gene alliteratie dan wel onomatopee in zijn zog. De strafste samenwerking wordt evenwel bewaard voor het laatst, met een driesterrendessert van een achteloze countrydeun, ingezongen door -- een duim voor een avond in hun gezelschap -- Alan Sparhawk en Mimi Parker van Low. “What’s Up Freaks?” is van zo’n eenvoudige klasse dat wij geneigd zijn snel nog een grote boekentas voor Conor Oberst te gaan kopen, waarin hij zijn dure aspiraties kan opbergen om ze in de eerstkomende schoolweek weer onder de loep te nemen, ergens achteraan in de muziekles.

Een lucratieve deal zouden we immer afwijzen voor het schrijven van een uiterst lovende tekst. Het plezier dat Ditherer brengt, toont namelijk de intentie van muziek in zijn zuiverste vorm aan: een geslepen diamant op het pad van de eeuwige zoektocht, die daar even halt houdt en zegeviert om daarna weer maniakaal voortgezet te worden. Uw interesse zou gewekt moeten zijn.

E-mailadres Afdrukken
 
Fog
Lex / http://www.myspace.com/fogtimewaster
www.myspace.com/fogtimewaster

Recensies:
The Fog

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST