Banner

Adrianne Lenker

Abysskiss

9.0
Evert Peirens - 16 november 2018

Na een radicaal onconventioneel eerste levensluik vol groteske gebeurtenissen kan Adrianne Lenker op haar zevenentwintigste prat gaan op niet een maar twee succesvolle muzikale carrières. Er is natuurlijk Big Thief, dat sinds vorig jaar met Capacity geen introductie meer behoeft. Met Abysskiss bewijst de Amerikaanse singer-songwriter onomwonden dat ze ook als soloartieste tot de groten van haar generatie behoort.

De twee platen in haar tienerjaren – toen haar vader nog hoopte goud te slaan uit dochterliefs muzikale gave – kunnen we gerust laten voor wat ze zijn. Abysskiss is het tweede zelfstandige werk voor Lenker, na Hours Were The Birds uit 2014. Pas daarna kwam gitarist Buck Meek in Lenkers leven, en zo zag ook Big Thief het levenslicht. Hours Were The Birds was indertijd zo’n typisch mooi fluisterfolk-kleinood van een beloftevolle nieuwe stem waarbij de kenners de oren spitsten, maar dat buiten die vijver jammer genoeg ook niet echt golven maakte.

Dan moest Abysskiss wel een pak ambitieuzer uitpakken. Met Big Thief stond Lenkers talent plots op de kaart van de internationale indiefolkrock. Keer dan eens terug naar de roots: menig artiest struikelde al hopeloos op dat punt. Maar Lenker dus niet, integendeel. Op Abysskiss rijst ze zelfs over de hele lijn boven Big Thief uit – al liggen er natuurlijk geen mijlen tussen Lenkers solowerk en dat met Big Thief. Lenker schenkt ons tien juweeltjes van een verstillende schoonheid, met een donker, mysterieus randje, sprookjesachtig en spookachtig tegelijk. Die albumtitel Abysskiss zegt het eigenlijk al allemaal. Nee? Denk dan gewoon aan tien songs lang de pracht van “Mary” uit Capacity.

Het is werkelijk wonderlijk hoe weinig Lenker nodig heeft om zo’n allesomvattend prachtwerk te maken. Met amper meer dan stem en gitaar creëert ze tien songs lang een universum dat zowel intiem als intimiderend, zowel breekbaar als destructief is, vol huiveringwekkend mooi verwoorde bedenkingen over geboorte, dood en alles daartussen. Zo begint opener “Terminal Paradise” met “Warm / So warm / Screaming in the field / As I was born” om te eindigen met “See my death become a trail / And the trail leads to a flower / I will blossom in your sail / Every dreamed and waking hour”. Daartussen gebeurt iets hartverscheurend – “terminal” is een clou – maar uiteindelijk haalt de troost het van het verdriet. Een ander pareltje zit verstopt in “What Can You Say”: “There’s a star that’s glowing on your eyelash”. Kijk, aan zulke lieflijk kleine niemendalletjes vol verbeelding blijft ons hart al graag eens enkele slagen haperen.

Zo diep als Lenker tien songs lang in haar gevoelswereld naar dergelijke parels duikt, zo schitterend gebruikt ze haar stem om die meest beklijvende verwoordingen kracht en warmte mee te geven. Of ze nu kinderlicht hoog zingt (aftelrijmpje “Blue And Red Horses”) of beheerst monotoon (“Symbol”), altijd weet ze onderhuids te kruipen. Dat is net zo goed de verdienste van haar even prachtige als eenvoudige melodieën op akoestische gitaar, die het plaatje compleet maken. Eén keer, net over de helft van “Out Of Your Mind”, vindt Lenker zelfs plaats voor experiment. Zo zorgt ze met haar gitaar voor een langgerekte outro die gaat klinken als een op hol geslagen staande klok. En dat wérkt.

Abysskiss biedt zo veel meer dan een doodeerlijke luisterplaat om tijdens barre herfst- en winteravonden het hart mee te verwarmen. Dit is de – ongetwijfeld alleen nog maar de voorlopige – culminatie van Lenkers veelvoud aan talenten. We wegen onze woorden: met Abysskiss bewijst Adrianne Lenker dat ze de overtreffende trap van Big Thief is.

Adrianne Lenker komt op 19 januari naar Gent voor een concert in Charlatan.

E-mailadres Afdrukken