Banner

Jim James

Tribute To 2

7.0
Jurgen Boel - 04 januari 2018

Voor wie meende dat My Morning Jacket op haar laatste albums steeds verder wegdreef van het klassieke, in reverb gedrenkte country-/folk-/rockgeluid, zijn er nog steeds de soloplaten van frontman Jim James. De baardige bard bleef z’n bandverleden eren op debuut Regions Of Light And Sound Of God en opvolger Eternally Even. Ook op Tribute To 2 wordt uit dit vaatje getapt, zij het met wisselend succes.

Tribute To 2 herbergt, zoals de titel al laat vermoeden, geen eigen nummers, maar wel een divers aanbod aan covers. In tegenstelling tot het eerste volume (een EP uitgebracht onder de artiestennaam Yim James) beperkt James zich dit keer evenwel niet tot één artiest (George Harrison), maar laaft hij zich aan meerdere groepen. Een eerste -- en meteen ook de belangrijkste -- bemerking is dat James duidelijk niet elk nummer even sterk naar zijn eigen hand weet te zetten. Dat maakt de plaat ook meteen een pak minder relevant dan het eerdere solowerk en de tribute EP in het bijzonder.

Nochtans wordt veelbelovend gestart met de Beach Boys-cover “I Just Wasn’t Made For These Times”, die de weemoed van het origineel treffend weet te vatten en via een soulinjectie (James speelt hier leentjebuur bij “By The Time I Get To Phoenix”) nog meer grandeur aan de song toevoegt. Het Sonny & Cher-vehikel “Baby Don`t Go” krijgt een ingetogenere invulling die de schmerz van het nummer nog meer in de verf zet en net daardoor zowel nog klagender als emotioneel oprechter klinkt dan het origineel. Iets minder uitgesproken klinkt Willie Nelsons` “Funny How Time Sleeps Away”, waarin James de juiste weemoedsnaar weet te raken door voor ingetogenheid en oprechtheid te kiezen, wars van grote emoties.

Ook het soulvolle “Crying In The Chapel” (The Orioles) is een kolfje naar James’ hand. Ook een gedurfde keuze, aangezien Elvis al zowat de definitieve dan wel bekendste versie bracht. Geen wonder dus dat het nummer een hoogtepunt is op het album. James weet perfect zijn troeven uit te spelen en houdt het doelbewust akoestisch en ingetogen. Ook het grotendeels op een akoestische gitaar steunende “The World Is Falling Down” (Abbey Lincoln) klinkt in zijn spaarzaamheid tegelijkertijd hoopvol en ontroerend. Het laat horen hoe James, mits in goede doen, een (jazz)song volledig naar zijn hand kan zetten zonder de teneur van het origineel onrecht aan te doen.

Met “Wild Honey” brengt James een mooie versie van de door Diane Ozzy gepende song die eerder al verscheen op My Morning Jackets EP Roll Call Bonus 7-ich. Het wordt jammer genoeg gevolgd door “Midnight, The Stars And You” (Ray Nobles), een overbodige herinterpretatie die de Music Hall jazz-aanpak van het origineel verruilt voor James’ soul-folk en zo ongewild een ironische laag meekrijgt. Het is een fout die James ook maakt bij Dylans “I’ll Be Your Baby Tonight”, waarbij hij de country-inslag van het nummer zozeer in de verf zet dat het als een foute pastische klinkt en elke charme die het origineel had, vakkundig de nek omgewrongen wordt.

De tweede Noblescover “Love Is The Sweetest Thing” toont pijnlijk aan dat aan James geen groot crooner verloren is. Wanneer hij zich vergrijpt aan nummers die met een uitgestreken gezicht en een voldoende inzicht in pathos dienen gebracht te worden, neigt hij automatisch naar een overdreven toonzetting die elke ernst meteen tenietdoet. James schittert op dit album dan ook vooral in de grotendeel akoestische songs (vaak heel trouw aan het origineel), zoals in “Lucky Man”(Emerson, Lake & Palmer), waar James verrassend genoeg de lagere stemregionen opzoekt en een subtiele percussie het nummer de nodige punch geeft. Irving Berlins “Blue Skies” mag de plaat afsluiten en geeft James finaal de kans aan te tonen dat hij wel degelijk uit de voeten kan met vooroorlogse songs uit de jazz-sfeer.

Op Tribute To 2 blijft Jim James zijn belangrijkste invloeden uit country, rock, folk en soul (alsook wat jazz) combineren tot vaak interessante interpretaties van songs die door en door Amerikaans zijn. Hij blijft op zijn best wanneer hij opteert voor een minimale, oprechte aanpak waarbij stem en gitaar het hoge woord voeren. Een enkele keer verliest James zich jammer genoeg in pastiche en overdrijving, wat het origineel, noch de plaat ten goede komt. Tribute To 2 had een kloeke EP of een gecondenseerd album met enkel uitschieters kunnen worden, maar nu is het een meer dan degelijke langspeler die door enkele miskleunen wordt achtergehouden.

E-mailadres Afdrukken