Banner

The Knife

Silent Shout

Jurgen Dignef - 24 april 2006

Nadat The Knife zich twee jaar geleden heel even liet opmerken met een paar prachtige singles als "Pass This On" en "Heartbeats", maar een al bij al toch slechts halfgeslaagde langspeelplaat afleverde, is het Zweedse duo vandaag helemaal terug voor het grote werk. Met Silent Shout heeft The Knife eindelijk een volwaardige plaat klaar, waarmee de groep zich probleemloos van zijn imago als goedkope singlefabriek distantieert.

Ofschoon het in 2004 uitgebrachte Deep Cuts blijk gaf van veel gezonde ambitie bij broer en zus Dreijer, was het toch vooral een schizofrene plaat waarop met elkaar onverzoenbare tracks als "Handy-Man" en "Pass This On" koppig naast elkaar stonden te prijken. Het surrealistische karakter van The Knife fungeerde weliswaar als een constante op de plaat, maar muzikaal rezen er toch al eens wat twijfels over het bestaan van een eigen geluid.

Dat zorgde er uiteindelijk voor dat The Knife er met Deep Cuts als een beloftevol tweetal uitkwam, al werd er bij de pers nog wel met veel argwaan naar een opvolger uitgekeken. Niet nodig zo blijkt, want met Silent Shout heeft The Knife een plaat klaar die zeer solide als één geheel klinkt, zonder dat de groep daarbij toch echt aan experimentjes heeft moeten inboeten.

Die klus klaarde het tweetal door één van haar sterkste troeven – de stem van de sirene Karin Dreijer – nog meer uit te spelen. Zo is Karen Dreijer op Silent Shout in tegenstelling tot op Deep Cuts in zowat iedere song te horen. Dat is een prima zet, want de stem van Karen Dreijer geeft de luisteraar een comfortabel gevoel, terwijl ze toch blijft intrigeren, wat zeer vaak sterke referenties naar Björk oproept.

Het vaatje waar de Dreijers uit tappen bevat een overheerlijke cocktail van elektro-, house- en eightiesinvloeden. Nu zaten die er op Deep Cuts ook wel al in, maar zo mooi als op Silent Shout weefde The Knife zijn invloeden nog nooit aan elkaar. Waar je op Deep Cuts in een song als "Handy-Man" al eens een verloren beat tegenkwam, daar tref je die uitspattingen op Silent Shout alleen binnen de songs zelf aan en dat in combinatie met verzachtende factoren als een fluisterstem of een aanstekelijke sample uit een eightiesdiscotheek.

Een afgewerkte plaat is Silent Shout dus wel. De ontspannende titeltrack charmeert meteen met haar undertones, waarop "The Captain" de luisteraar in een homogene mist van sound onderdompelt en "We Share Our Mother’s Health" hem vervolgens terug opzweept. Al dat moois wordt net zoals op Deep Cuts door de typische, surrealistische lyrics van The Knife aangevuld, wat de muziek nog net iets psychedelischer maakt.

In het verleden coverde José Gonzalez reeds "Heartbeats" van The Knife, maar dat is een referentie die het tweetal na Silent Shout van haar curriculum vitae mag schrappen. Een plaat als Silent Shout heeft veel meer te vertellen en heeft zelfs het potentieel om een klassieker binnen het genre te worden. En dan zijn wij nog redelijk nuchter in onze verwachtingen.

E-mailadres Afdrukken
 
The Knife

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST